Już mam dosyć - związek z nią stał się toksyczny - Netkobiety.pl

Ciekawa historia. Mogłaby nosić tytuł: "Jak zrobić z mężczyzny kurę domową".

Generalnie tak, zerwanie wydaje się rozsądnym wyjściem. Chociaż niekoniecznie nawet zerwanie - wystarczy oddzielne mieszkanie.

Mocne, ale prawdziwe. Jesteś wykorzystywany i często traktowany jak śmieć.
Szanuj siebie, to inni tez będą.

Myślę, że powinniście jeszcze raz szczerze ze sobą porozmawiać - nie tylko Ty jej ale również Ona Tobie powinna powiedzieć o swoich oczekiwaniach, co się jej nie podoba i jakie rozwiązania widzi.. podjąć wspólne decyzje w sprawach dla was ważnych, oraz podzielić się obowiązkami. Często ludzie mieszkając razem popadają w rutynę, zapominają ze sobą rozmawiać i wzajemnie podejmować trudne tematy.. oczekują że partner będzie jasnowidzem, że skoro znacie się tak długo - to powinien domyśleć się i zgadywać nasze potrzeby a tak nie jest. Etap fascynacji macie za sobą teraz zaczynacie dostrzegać swoje wady - trzeba jedynie poszukać wspólnych kompromisów, tak myślę.
Jeśli jest pomiędzy wami uczucie, nie ma sensu myśleć o rozstaniu. Jeśli chcesz sprawdzić co do niej czujesz, wyjedź gdzieś z kumplami na kilka dni, niech każde z was osobno spędzi np majówkę ale nie sygnalizuj że chcesz się z nią rozstać, po prostu krótka rozłąka być może bardziej Was do siebie zbliży.. tylko tyle i aż tyle..

też uważam że krótka rozłąka (Twój wyjazd np z kolegami czy do rodziny, na kilka dni) mogłaby pomóc, a po tym rozmowa jak to dalej będzie wyglądać.
i czas pokaże.

A skąd przekonanie, że tu jest uczucie? W to, że założyciel wątku kocha nie wątpię - bo miłość jest ślepa i głucha. Ale w czym przejawia się miłość partnerki do założyciela wątku? Bo ja jakoś nie widzę... Chodzi o to, że codziennie mu mówi, że go kocha i chce się przytulać?

Dzięki za opinie

Nie zawsze za nią latam, sprzątam i gotuję. Zawsze podkreślam to, że postępuje nie fair, ale ona mnie bierze na sposób, że jak ja tego nie zrobię, to będę siedział głodny, albo w syfie, bo ona się nie ruszy. Kot za przeproszeniem nasrał na dywan pod wejściem już 3 dni temu, wokół wszystko posprzątane zgodnie z umową. ale na samym początku związku powiedziałem wyraźnie, że po jej zwierzaku sprzątać NIE będę, nie ma w ogóle takiej opcji. Wcześniej kot narzygał w jednym z pokoi. Posprzątała po 9 dniach dokładnie. Nie sprząta mu kuwety, aż mi skoda zwierzaka. Jej matka wpadnie raz na 9-14 dni, to mu sprząta, bo też nie może na to patrzeć (mimo, że jej mówię żeby tego nie robiła, bo dziewczyna się nigdy nie nauczy). Ale rodzice od początku wychowywali ją właśnie na zasadzie, że jak ona czegoś nie zrobi, to ktoś przyjdzie i zrobi to za nią.
Zdarzy się jej od czasu do czasu jakiś gest wykona, ale co z tego skoro 10 minut później już znajduje problem, a jak w końcu się ruszy coś zrobić po godzinie mojego marudzenia, to jest obraza majestatu.

Często wypiera się z pracy argumentem, że mieszkam u niej za darmo, co nie jest do końca prawdą, bo przez pół roku żyliśmy głównie za to, co zarobiłem na obczyźnie. Tak na prawdę za mieszkanie płacą jej rodzice, którzy bardzo mnie lubią i nie mają nic przeciwko, żebym tam mieszkał i są świadomi tego, że na razie nie jestem w stanie im zapłacić, ale i dobrze wiedzą, że jak tylko będę miał taką możliwość, to wyrównam rachunki. Im to jest na rękę, bo częściej ktoś jest w domu, oni wiedzą, co się z nią dzieje, czy jak zachorowała to miał się kto nią zająć i nie siedzi i nie wpierdziela chleba z pasztetem, tylko je jak człowiek etc.

Podział obowiązków był i w teorii miał się sprawdzać świetnie... no gdyby tylko ona wywiązywała się ze swojego. Ja zakupy/gotowanie/śmieci, a ona sprzątanie/kot/pranie, również po posiłkach - sama ten model zaproponowała, a mi on pasuje, bo gotować i kupować jedzenie lubię, a śmieci wyrzucałem idąc do sklepu. No i teraz wyobraźcie sobie, że wracam o 19tej po zajęciach do domu z 2 siatami pełnymi żarcia, które z resztą często kupowałem za swoje pieniądze, wpadam do kuchni, a tam nie ma na czym, ani gdzie coś ugotować. No to mówię, żeby posprzątała, bo nie mam gdzie gotować, a jestem głodny. Bardzo często kończyło się na "zaraz" do momentu aż nie wytrzymałem zrobiłem potrzebne minimum miejsca i odwaliłem swoje. W tym czasie nie robiła nic - całymi dniami siedziała w domu, grała w gry, albo oglądała te głupkowate seriale na Comedy Central, na które już patrzeć nie mogę, bo ile razy można słuchać tych samych żartów z różnymi aktorami -.-"

Na dzień dzisiejszy - z racji tego, że już prawie wydaliśmy to, co przywiozłem - poszła do pracy. Bardzo luźniej, bo siedzi i nic nie robi tam w sumie, a co 2 dni ma 2 dni wolnego. Zgodziłem się przejąć od niej sprzątanie, bo w tym semestrze mam mniej zajęć i prawie ciągle mam wolne. Tylko, że ja nie siedzę odłogiem całymi dniami, tylko np zbiłem meble na nowo, bo już się trochę rozjechały, naprawiłem trochę sprzętów elektronicznych, przykleiłem odpadające listwy przypodłogowe, dbam o porządek, zawsze jak przychodzi z pracy, to jest coś do zjedzenia, załatwiłem elektryka, bo były problemy z prądem, wiercę, naprawiam krany, przenoszę meble. Praktycznie codziennie robię coś, bo ja nie lubię siedzieć i nic nie robić. Kiedyś robiłem te rzeczy dla niej, teraz tak na prawdę robię je dla siebie.

Gdyby to było u mnie, to po drugiej/trzeciej takiej akcji wyleciała by z hukiem, ale że mieszkamy u niej, to nie mogę tego zrobić.

Nie zawsze tak było, wcześniej się starała, ale bardzo szybko jej przeszło.

Co do krótkiej rozłąki, to i owszem zdarza się, bo ona ma swoje wyjazdy i nie ma jej po 3 do 7 dni. Często potem wraca, jest jeden dzień miłości i znowu to samo.

vinnga, co rozumiesz przez despotyczne zapędy? To ona ma despotyczne zapędy. Zawsze jak z nią rozmawiam, choćby darła się w niebogłosy mówię spokojnie, i opanowanie. Nie wdaję się w kłótnie, tylko mówię co mam do powiedzenia i kropka. To ona chce ze mnie zrobić kurę domową nie ja z niej. Strasznie mnie wkurza, że zrobiła z seksu monetę przetargową, chociaż tak szczerze, to mam coraz mniejszą ochotę na seks z nią, bo jak sobie myślę o wszystkich żalach, to nawet piękna buźka i duże piersi nie zachęcają. Nie mówiąc o tym, że chciał bym się kochać jak wcześniej, a nie pozycja misjonarska, zgaszone światło, 10 minut i spać. Jak jest za długo to stwierdza, że ją boli (jakoś wcześniej przy x razach dziennie nie bolało).

Jako, że nie praktykuję czegoś takiego jak wracanie do siebie, jak już się stąd wyniosę to zabiorę wszystkie rzeczy na raz (a będzie tego sporo) i tyle mnie widziała. Mówiłem kiedyś jej o tym, że już mnie doprowadziła na skraj, schemat był ten sam, co zawsze - dzień,czy 2 było ok i znowu to samo.

Myślę, że "ewakuowanie się z chlewa" jest jednak jedyną opcją, bo ja też nie widzę naszej przyszłości, jeżeli tak by to miało wyglądać. A dodaj na to np jeszcze dziecko, kredyt i stałą pracę i dostajesz bombę atomową, bo w tym momencie jeszcze możemy sobie pozwolić na zaniedbania, ale wtedy już takiej opcji nie będę i z tego co widzę, to ja w tym wszystkim po prostu będę udupiony, a ona będzie się dobrze bawić.

Pojawił się wątek braku uczuć. Uczucia są i to bardzo silne z obu stron, ale co z tego, skoro walka z jej charakterem nie przynosi żadnych skutków. Dalej potrafimy przytulać się oglądając film, wychodzić na imprezy i dobrze się razem bawić i generalnie robić rzeczy, które w związku się dzieją. Niestety, ale związek nie jest tylko pasmem przyjemności, ale i obowiązków. Niestety ona skupia się wyłącznie na przyjemnościach.

Nooo moja droga to pojechałaś.

1. Nie uważam, że ma się zachowywać tak jak ja chcę, a oczekuję żeby szanowała to co dla niej robię, a mając cały dzień wolny mogła by poświęcić te 10 minut żeby ogarnąć kuchnię skoro chcę dla Niej ugotować pyszne jedzonko, które z resztą bardzo lubi i chwali. Nie każę jej wysprzątać całej chaty na błysk, tylko chociaż nie utrudniać mi życia. Za to ona oczekuje odwrotnie, że jak ja sprzątam to ma być wszystko z góry do dołu wyhuhane. Nie raz było tak, że był błysk, a ona przychodzi i mówi, że kurzu nie starłem gdzieś tam gdzieś tam i już akcja.

2. Nie każę jej nie grać w gry ani nie oglądać TV, bo sam to robię, ale znajduję w tym czasie chwilę na zrobienie tego, co dla mnie należy. To na prawdę nie wymaga bóg wie jak wielkiego nakładu czasu. Ot wstać, przejść się, chwycić parę rzeczy i przestawić w inne miejsce, wadzić tabletkę do zmywarki i nacisnąć guzik. Zrobić sobie małą przerwę od grania, tyle wystarczy.

Nie mam problemu z tym, żeby zrobić coś za nią, bo nie ma czasu, źle się czuje, czy cokolwiek innego, ale jeżeli jest tak codziennie, to już jest nie w porządku wobec mnie. W końcu nie mogę codziennie robić po jej myśli bo sprowadza się to do tego, że ja robię wszystko, a ona nic.

3. Nie umniejszam wartości tego, co robi, po prostu podkreślam to, że nie robi w kamieniołomie i nie pada po pracy na twarz. Gdyby tak było, to pomagał bym jej bardziej. Ona nic nie robi z lenistwa i chęci ustawienia mnie. Przecież przejąłem jej w sumie najtrudniejsze zadanie, czyli sprzątanie, bo zrobienie prania i posprzątanie kotu to jest chwila. Ja też mam swoje sprawy na głowie i nie mogę robić za nią wszystkiego. Mam więcej czasu, chwilę wolnego, leży coś do zrobienia to to robię, nawet jeżeli nie należy to do mnie, ona nigdy o tym nie pomyśli.

4. Jak bym wziął sobie zwierzaka, to był bym za niego odpowiedzialny i sam mu sprzątał, karmił, chodził po jedzenie do sklepu, bo czuł bym się za niego odpowiedzialny, a nie zrzucał na nią odpowiedzialność, a sam korzystał tylko z pozytywów. Kiedy wyjeżdża faktycznie przejmuję te obowiązki i kociak ma jak w raju. Powiedziałem jasno już na samym początku, że kot jest jej i kropka. Wystarczy, że latam mu po jedzenie do sklepu i karmię. Widzę pozytywy w jej zachowaniu, ale niestety tych złych rzeczy ostatnimi czasy jest zdecydowanie więcej i nie jest to kwestia mojego patrzenia, a faktów, które się dzieją.

Nie nie jest to despotyczne podejście, robię dla niej na prawdę dużo, a w zamian dostaję opierdol i olewanie.

Nie chodzi tu o spisanie żelaznych zasad, tylko o to, że skoro obliguje się czymś zająć, to niech to do cholery jasnej zrobi, bo utrudnia mi wykonywanie moich obowiązków. Ty byś nie miała zepsutego humoru w takim przypadku?
Ona korzysta z tego samego argumentu propo mieszkania i czuję się tu jak obywatel gorszej kategorii, a nie powinno tak być. Nie chodzi o to, że wywalił bym ją za drzwi od razu, ale na pewno nie dał bym tak sobie pogrywać. Jestem jej facetem, a nie służącym.

Nie próbuję jej wychować, a po prostu chcę tego, żeby robiła swoje tak jak wcześniej. Jej rodzice widząc to wszystko też są zmartwieni. Nie chodzi o jej przyzwyczajenia i upodobania, tylko o poszanowanie tego, że skoro wysprzątałem i poukładałem jej ciuchy, to fajnie by było to utrzymać, a nie wywalić wszystko z powrotem na ziemię. Po co ja to prawię godzinę układałem żeby ona jednym ruchem zrobiła po staremu? A potem oczywiście żal do mnie, że znowu jest syf. I wcale wcześniej nie żyła inaczej, może oprócz jedzenia, ale w mieszkaniu zawsze było czysto.

A tym chwaleniem się mamusi to mnie rozbawiłaś nikomu się niczym nie chwalę, tylko oni sami widzą, że na dobre to wychodzi. Jedzenie bardzo lubi, ale nie za bardzo umie je zrobić i wcale nie chce jeść tego przysłowiowego chleba z pasztetem, dlatego też ja je robię.

Nie chodzi o zaprowadzenie "zbłąkanej owieczki" na właściwe tory, bo zbłąkaną owieczką, to ona zdecydowanie nie jest. Jest bardzo silną psychicznie kobietą i ma swoje zdanie. Niestety, ale ja też taki jestem i tutaj zaczyna się wojna.

Generalnie nie rozumiem Twojego ataku na mnie, bo staram się znaleźć właśnie ten złoty środek. Chcę się z nią dogadać i żyć w zgodzie, ale jak narazie nic nie działa. Dlatego też zdecydowałem się napisać tutaj, bo kończą mi się pomysły. Ja wiem, że ona potrafi, ale nie chce się już dla mnie starać.

O uczucia się nie martwię, ale jak tak dalej pójdzie, to nawet one nie pomogą.

Hej:) sluchaj, jestem kobieta, tak jak opisales  w sytuacji podobny mam charakter do Twojej dziewczyny, nie jestem idealem, jestem nerwus nie z tej ziemi, tylko ja mam meza, ktorego kocham i malutka coreczke. Problem byl taki sam, jak bylam w ciazy wiecznie mi bylo nie dobrze, zle sie czulam a maz skakal nade mna, zaspokajal wszelkie zachcianki i chyba tak sie do tego przyzwyczailam ze zaczelam wymagac wiecej. Maz w koncu jak Ty, powiedzial ze w koncu odejdzie, wiec zaczelam robic wszytsko aby zostal, sex, obiadki, sprzatanie, gotowanoie, dodam tez ze mam swoja firme i duzo pracy ale dawalam rade, no i dbam o siebie, podobno jestem ladna dziewczyna, lecz kiedy maz juz przyzwyczail sie ze sie staral to on zacza to wykorzystywac:), np sytuacja kiedy ja wstaje w nocy do dziecka, 0 4 jade na gielde z towarem i przygotowuje mu jedzenie i wsyztko zeby mial, sex z rana, a on nic tylko marudzi ze jeste glodny, niedospany itd. Zacza nawet sexu mi odmawiac, kiedy po ciazy wstydzilam sie rozstepow na brzuchu i nie chcialam sie rozbierac mimo to sie rozbieralam dla niego. Pewnego razu chcialam go zaskoczyc, kupilam ponczochy, pas do ponczoch, gorsecik, szpilki, usta na czerwono a on spojrzal na mnie i powiedzial ze jestem piekna ale jest zmeczony chociaz kolejna noc spal a ja wstawalam do dzievka. Przykre, prawda?

wg mnie laska trochę przegina.. jest wygodna i leniwa. Ok. ja też nie jestem wulkanem energii i często mi się czegoś nie chce.. np. nie lubię gotować, więc z mężem mamy taką zasadę, że ja sprzątam, a on gotuje. Zwierzętami opiekujemy się wspólnie, razem jeździmy na zakupy, choć często mąż robi je sam po drodze z pracy. Nie potrafiłabym wymagać tylko od niego, sama nie dając nic. Tak samo w drugą stronę- mąż wie, że nie ma takiej opcji, żeby leżał do góry brzuchem a ja miałabym latać w okół niego (co na pewno było by wygodne i każdy by tak chciał)
Prawda jest taka, że często mamy to, na co sami pozwolimy.. nie jest to od razu.. zwykle trwa powoli.. zaczyna się niewinnie, przymykamy oko na lenistwo partnera, wyręczamy go w czymś... a potem jedna strona urabia sobie łapy po pachy i jest nieszczęśliwa. Nie pozwól się tak traktować, we wspólnym gospodarstwie powinno się dzielić obowiązkami i do tego należy dążyć za wszelką cenę. Ja taki wzór wyniosłam z domu, bo u mnie tata lubił i ugotować i majsterkować. Mój mąż wyniósł z domu zupełnie inny schemat- tata na kanapie z gazetą.. mama- kucharka, sprzątaczka, robotnik, dodatkowo praca zawodowa. Nie muszę mówić, że najpierw musiałam małżonkowi wybić taki schemat z głowy? Praca nad nim trwa do dziś (mieszkamy razem 7 lat).. ale widzę, że on ma przede wszystkim chęci mi pomagać. Twoja kobieta tych chęci nie posiada, dodatkowo jest bałaganiarą i nie umie wziąć odpowiedzialności nawet za kota. Źle to o niej świadczy i jedno jest pewne- jeżeli nie będzie chciała zmienić się na stałe, to nie warto dalej angażować się w ten związek. Bez przesady.. przecież nie jesteś na usługach księżniczki. Jesteś jej równorzędnym partnerem. Ty dajesz, ona chce tylko brać. Życie nie składa się tylko z zabawy i przyjemności.. niestety obowiązki domowe to spora część naszego życia i choćbyśmy chcieli nie da się tego uniknąć.

A ja widzę, że autorowi postu tak naprawdę nic nie przeszkadza w jego dziewczynie oprócz braku seksu. Wypowia się w taki sposób, że można wnioskować, że gdyby dawała mu seks codziennie jak było to na początku to bez problemu mogłaby być zlośnicą, z fochami i dziwnymi wymaganiami.

Edit.
Doczytałam więcej wpisów i mam nowe wnioski.

Nie podoba mi się to, że jak się kłócicie Ty mówisz swoje i kropka! Czyli ucinasz dyskusję i zostawiasz ją z tym samą. To trochę wygląda tak, że Ty zarządziłeś, według siebie masz absolutną racje i ona musi się dostosować. Owszem ona krzyczy, reaguje silnie emocjonalnie. Ale jak coś jest ważne, trudne to wywołuje emocje. Nie każdy jest taki zrównoważony, opnowany. Pewnie tym swoim stoickim spokojem doprowadzasz ją do szału bo czuje się totlanie zignorowana.  Kłótnia zakłada oczyszczenie atmosfery, może być brzliwa, może ktoś wypowiadać się głośno, czasem podnieść głos. Jeśli nie wyzywa Cię, nie obraża, nie prowokuje, nie wpada w histerię, nie dopuszcza się agresywnych zachowań to najwyraźnej jest bardziej ekspresyjna niż Ty kiedy się złości.
Czy Ty kiedykolwiek jej wysłuchałeś? Tak naprawdę, traktując poważnie jej żale?

Z drugiej strony ta jej zmiana w zachowaniu, totalny brak inicjatywy w obowiązakach domowych, bałaganiarstwo, drażliwość, to, że jej rodzice cieszą się, że jesteś i pomagasz. To wszystko mnie zastanawia, czy ona przypadkiem nie ma jakiś zaburzeń? Może miała jakieś epizody depresji wczesniej?

Jakoś najbardziej przemówiło do mnie to kocie gówienko zostawione na ileś tam dni.... Bleee....Sama jestem ogromnym bałaganiarzem i miałam kiedyś kota w mieszkaniu, ale nie wyobrażam sobie nie posprzątać mu kuwety, a tym bardziej zostawić 'coś grubszego' poza nią...Fuj do kwadratu! Niezłą masz cierpliwość...

Wiesz, twoja dziewczyna moim zdaniem maskowała się i pokazywała z najlepszej strony na początku, a teraz...pokazuje prawdziwą twarz. Być może w depresji, być może jakieś mniej poważne zaburzenia, ale nie może wymagać od ciebie, żebyś był jej rodzicem czy terapeutą i bezwarunkowo kochał i akceptował jej wybryki. Ty nie możesz wchodzić w rolę 'tatusia'.

Zamieszkaliście wcześnie ze sobą, ale gdybyście dłużej tylko chodzili ze sobą, a dopiero potem zamieszkali - też jej charakter wyszedłby na jaw.  Sorry,ale tak nie zachowuje się dorosła, kochająca kobieta, raczej - jej zachowanie przypomina rozkapryszoną  dziewczynkę, rozpuszczoną do granic możliwości. Albo sama to zrozumie i zacznie pracować nad sobą, nad swoimi wadami i zacznie się starać w związku, albo nic z tego już nie będzie. Choć patrząc na twoje wpisy, to już chyba widać, że raczej nic z tego nie będzie...

Bo dla mnie związek, kiedy już odlecą te największe z motyli to staranie się, dbanie o dobro partnera - jeśli jemu przeszkadza przysłowiowe niezakręcanie pasty do zębów, a ja go kocham, nie mam problemu żeby przynajmniej postarać się zakręcać tą pastę- jakkolwiek trudno zmienia sie przyzwyczajenia całego życia. I nie mowię tu o kompletnej zmianie siebie, ale o takich małych wkurzających drobiazgach.

Nie da  sie kogos zmienic tym bardziej dorosłego.Nie ma co walczyc z jej charakterem.Moze warto przyjrzec sie sobie i oczekiwaniom jakie masz wobec swojej dziewczyny.Moze sa one wygórowane,co? Nie spelnia tego co oczekujesz.Nie sprzata jak chcesz ,nie zyje jak chcesz,nie zachowuje sie jak chcesz.Jezeli czujesz sie wykorzystywany to powiedz jej to i zmien swoje zachowanie .Nie rob zakupow ,nie sprzataj ,nie rób tego wszystkiego o czym piszesz i wypominasz to.Zwiazek to kompromisy .Jezeli ani Twoja dziweczyna ,ani Ty nie jestescie w stanie ich osiagnac to ten zwiazek bedzie tak wygladal jak wyglada.
Czasami warto sie zastanowic ,co jest wazniejsze czy brudne talerze po obiedzie czy fajne bycie ze soba ,a zmywanie garów pozniej,albo wspolnie razem tez pozniej ,a moze jutro ,bo najzwyczajniej moze sie nie chciec.Nie rób za nia  , rob za siebie.Pomysl czy Ty musisz byc tak idealny i perfekcyjny?
A wiesz co sie kryje pod perfekcjonizmem? np:
-poczucie niskiej wartosci
-wstyd
-poczucie krzywdy
Moze warto sie zastanowic co powoduje ,ze masz problem z tym ,ze nie jest fajnie miec w zyciu same przyjemnosci ,albo przynajmniej wiekszosc zycia. Obowiazki sa i nie uciekna. Moze wiecej luzu i pozwolenia sobie na to ,ze sie nie chce i nie musze.Nie jest to łatwe,ale warto sprobowac.Wiesz jak to jest :kij ma dwa końce....
Pozdrawiam

Autorze wątku po przenalizowaniu tego co piszesz, a trochę napisałeś odnoszę wrażenie, że Twoja panna może ciepieć na coś takiego jak zaburzenia dwubiegunowe afektywne. Okres przypływu entuzjazmu, radości siły - w tym jej pomysłowość, wulkan seksu, nie strudzona i kolejny okres jakby totalnej depresji. Zero zainteresowania seksem, drażliwość, zaniedbanie obowiązków domowych itp. Może dobrze by jej zrobiła wizyta u psychologa?

Nie twierdzę, ze ona ma to zaburzenie. Nie jestem specjalistą aby to stwierdzić. Tym bardziej, że opis wirtualny sytuacji to troche za malo na jakieś konstruktywne wnioski itp. Jednak jej zachowanie budzi obawy, nasuwa pewne podejrzenia.