Koniec związku to jednak koniec świata!Proszę o pomoc, radę, opinię. - Netkobiety.pl

Zrobiłaś najlepiej jak tylko mogłaś zrobić.. wiadomo, że teraz Ci ciężko 11 lat to sporo czasu, ale po co być w związku w którym zależy tylko jednej osobie?? Czy on sie teraz odezwał?? postanowił się zmienić?? Przepraszał? Pokazał , że zależy mu na Tobie?? Odpowiedzi na te pytania pozwolą odpowiedzieć Ci na pytanie czy dobrze zrobiłaś...

współczuje....11 lat to kawał czasu...musisz nauczyc sie żyć sama na nowo bez niego... dasz rade bedzie cięzko bardzo ciezko ale poradzisz sobie nie takie tragedie na swiecie sie zdazały...wierze ze sobie poradzisz

Dziękuję za odpowiedzi! Wytrzymawałam, bo naprawdę bardzo Go kochałam! (kocham?) Liczył się tylko on i nic innego nie było ważne! Nawet teraz, mimo bólu, żalu gdzieś na dnie serca tli się jeszcze nadzieja, że oprzytomnieje, wyciągnie wnioski i wróci!

wiesz dokładnie wiem co czujesz jednak z czasem nauczysz się samotności a w kolejnym etapie zrozumiesz że to był właściwy krok  znów pokochasz i zaznasz ciepła i miłości .

Kobito! Jesteś moim mentorem, serio! Też chciałabym być tak silna jak Ty i umieć powiedzieć "dość". Wszystkie nieszczęśliwe babki powinny brać z Ciebie przykład. Teraz możesz żyć! Nie jesteś zależna od jakiegoś zidiociałego dziada! Odetchnij... wiosna w końcu jest:) Zazdroszczę...

Dziewczyny ogromne dzięki za wsparcie! Szkoda że ból nie mija! I te przerażające poczucie winy! Jedno jest pewne, że mam zrobione okropne "pranie mózgu". Bo jak można nazwac takie dwulicowe podejście partnera? Raz mówi, że to co do mnie czuje to zwykłe przyzwyczajenie, a w drugiej minucie stwierdza, że nikt nie będzie mnie kochał w życiu tak jak on! Czy tak postępuje normalny człowiek?

Karmelko! Wierze, że i ty będziesz szczęśliwa! Życzę Ci wszystkiego najlepszego!

Mon61 przykro mi, że i Ty musiałaś przez to przechodzic! Życzę wszystkiego najlepszego. Mam nadzieję, że spotkasz wartościowego mężczyznę, który wynagrodzi Ci ból i cierpienie! Pozdrawiam!

Takaja dzięki za mądre słowa! Moim zdaniem on już nie przyjdzie! Bo jakby mu zależało to już by był.

Tak 11 lat to ogrom czasu! Ogrom pieknych i smutnych wspomnień. Wszystko bym dała żeby wszystko było dobrze i znów mnie pokochał. Jednak pierwsza nie zadzwonię, bo przecież to On stwierdził, ze jestem tylko przyzwyczajeniem. Czy "przyzwyczajenie" ma jakąkolwiek szanse w walce o miłośc? Czy mężczyzna po takich słowach może jeszcze wrócic? Jestem rozbita i pusta w środku. Jestem tak zmęczona, że pozostało mi tylko prosic Boga żeby zabrał mnie do siebie!

agol napisał:

Mon61 przykro mi, że i Ty musiałaś przez to przechodzic! Życzę wszystkiego najlepszego. Mam nadzieję, że spotkasz wartościowego mężczyznę, który wynagrodzi Ci ból i cierpienie! Pozdrawiam!

agol,po wielu wielu latach leczenia ran,poznalam wartosciowego mezczyzne.Od paru lat jestem jego zona.
Ty tez za jakis czas inaczej na wszystko spojrzysz.....

Na wszystko trzeba czasu

męski_punkt_widzenia napisał:

11 lat w związku, ale nie widzę żeby pojawiły się tu słowa takie jak dzieci, rodzina, małżeństwo. Jak mogłaś żyć w taki sposób jak opisujesz przez 11 lat? Dla mnie to jest nie do pojęcia. To musiało przerodzić się już w coś więcej niż tylko miłość - całkowite uzależnienie od Niego(obsesja), a to czego teraz doświadczasz to skutki detoksu. Świat się nie skończył, tylko po ostatnich 11 latach życia zrywając wkroczyłaś w nowy świat - świat bez Niego. Teraz niestety musisz nauczyć się żyć w tym nowym świecie i co najtrudniejsze - nauczyć się czerpać radość ze stanu wolności.
Poznaliście się, gdy mieliście po 18 lat w związku byliście 11 lat to mniej więcej wg moich obliczeń macie teraz po 29 lat. Podejdź do tego w ten sposób, że jesteś już dojrzałą kobietą, silną, ponieważ miałaś siłę zakończyć ten koszmar w którym o mało co byś się "udusiła" i zaczynasz nowe, lepsze życie, bo tym razem nie masz 18 lat i braku doświadczenia tylko 29 i cały bagaż doświadczeń po tych 11 latach.
Szczerze życzę Ci, abyś uwolniła się od tego cokolwiek łączy Cię z tym człowiekiem, bo jak wrócisz to nie wiadomo kiedy "ockniesz się" ponownie, a jeśli miałoby stać się to za kolejnych 11 lat to wtedy może już być za późno na dzieci, rodzinę, małżeństwo, aby zbudować cokolwiek...

Marku dziękuję za wsparcie i mądre słowa! Co do małżeństwa - jakoś nigdy nie miał odwagi mi się oświadczyc, później ja też przyjełam wolę pozostawania w "wolnym związku". Co do dzieci, to chyba instynkt samozachowawczy podpowiadał mi aby tak daleko niebrnąc! Początkowo ani ja ani mój były partner nie myśleliśmy o powiększaniu "rodziny". Ostatnio on obsesyjnie zapragnął dziecka, ja jednak nie mogłam się przy takich relacjach na to zgodzic. Moim zdaniem dziecko nic by tu nie naprawiło, a czy ja miałam prawo skazywac niewinną istotę na brak szczęścia? Bo czy w związku w którym matka jest nierozumiana, dziecko może byc szczęśliwe? Tak więc w ostatecznym rozrachunku, według jego relacji wyszłam na oziębłą babę, karierowiczkę! Ponadto stwierdził, że on chce miec rodzinę, tylko ja się do tego nie nadaję. Dodał jeszcze, że nie ma po co wracac do domu, i że jestem przewidywalna ("wiem co będzie z tobą za miesiąc, rok, 10 lat"). Przed moim odejściem, stwierdził że jeżeli chcemy dalej byc razem to musimy postarac się o potomstwo. Jednak on nie zamierza zmieniac swojego zachowania bo jest mu tak dobrze! Czy w takiej sytuacji miałam jakieś inne wyjście?

STEFCIA napisał:

Beznadziejny dupek.Przeżyłam bardzo podobną sytuację.I daję Ci słowo,że bez problemu sie podniesiesz.A za jakiś czas nie będziesz rozumiała jak mogłaś kochaś kogoś takiego i znim być.

Mam nadzieję, że szybko to nastąpi!Bo jak narazie straszna pustka.

Z całego serca dziękuję wszystkim za wsparcie! Dzięki Wam czuję się lepiej! Nie wiem czy to tylko tymczasowe uczucie euforii i czy jutro znów nie przyjdą ciemne chmury, ale jedno jest pewne - powoli zaczynam zauważac otaczających ludzi.