Odejść, by dać sobie szansę,czy zostać - by nie rozbijać dzieciom domu - Netkobiety.pl

Jak to sie mowi - z pustego to i Salomon.......
Jezeli jestes na etapie pelnej, 100% swiadomosci, ze nie kochasz meza, nie akceptujesz jego pomyslu na zycie, to sadze, ze nie ma sensu bycie razem.
O ile na dzisiaj jeszcze jestescie w stanie tak funkcjonowac, to nie wiadomo jakie pieklo mozecie sobie zafundowac za czas jakis.
Moze sie zdarzyc, ze poznasz Ty, lub maz, kogos kto zrobi rewolucje w waszym zwiazku - po co czekac na takie atrakcje.
Lepiej odejsc od siebie w sposob "kontrolowany" , kiedy istnieje szansa na spokojne i rzeczowe ulozenie stosunkow porozwodowych w kwestii dzieci, podzialow, alimentow itp.

Nic nie piszesz jakie podejscie do sprawy waszego zwiazku ma Twoj maz.
Czy on moglby zaakceptowac wasze rozejscie sie, czy rozmawialas z nim na ten temat?

W kazdym, badz razie, kontynuowanie zwiazku na sile bo dzieci....., nie jest najszczesliwszym pomyslem.
Ty sfrustrowana i nieszczesliwa, on zapewne rowniez - nie da sie na dluzsza mete grac roli udanej rodziny.
Tak jak pisalam - nie wiadomo jakie atrakcje sobie mozecie zafundowac za czas jakis, po co dzieci maja patrzec i uczyc sie jak rodzice moga sie nienawidziec.
Trzymanie  meza "w zanadrzu", chyba najgorzy pomysl jaki moze przyjsc do glowy - wyobrazasz sobie, ze ktos tak Ciebie by potraktowal?
W koncu bylas z tym czlowiekiem, masz z nim dzieci - zdobadz sie na szczera rozmowe i przedstaw mu swoje stanowisko...

Kwestia znalezienia kogos na szczesliwe dalsze zycie -  to jedna wielka niewiadoma, to moze sie zdarzyc, ale rownie dobrze nie musi.
Tej gwarancji nie da nikt.
Wiesz zreszta po swoim nieudanym malzenstwie, ze dokonujmy wyborow nie zawsze trafnych..........

Ok.To Ja mam pytania
Co było powodem tej pierwszej scysji po której przyszło na świat drugie dziecko?
Co takiego Ty zrobiłaś by jednak utrzymać Waszą rodzinę w całości?
Czy wiesz i rozumiesz na czym polega małżeństwo,jakie masz o nim wyobrażenie?.
Opisałaś jak teoretycznie wygląda marzenie Twojego męża o rodzinie,małżeństwie,ten"Jego świat"a jak wygląda ten "Twój świat"?
Czy aby napewno jest on tak różny że,nie można go pogodzić?
No i ostatatnie
Czy czasem nie jest tak że,zaczełaś dostrzegać te różnice między Wami dopiero wtedy gdy na horyzoncie pojawił się ktoś trzeci który pokazał Ci inny świat?
Zakładam że,piszesz tu prawdę jaka jest ale nie wykluczam że,możesz też nie pisać wszystkiego.Rozumiesz?
PS.12lat małżeństwa,2 dzieci i dopiero teraz zauważasz róźnice między Waszymi światami?.
Dziwne.Prawda?

W całości popieram.Wpis Bellatrix wart przemyślenia.
I nie chodzi mi wcale o trzymanie się zaściankowych poglądów, że skoro nie pije, nie bije, to trzeba być razem, ale może warto zawalczyć o was, odzyskać uczucie, wprowadzić trochę świeżości, oddalić się na chwilę, by zatęsknić, by zrozumieć.Czasem to co mamy na wyciągnięcie ręki, co wydaje się zwyczajne jest całym światem, światem bez którego nie możemy żyć.Może warto przemyśleć tę kwestię....

Cześc wszystkim.
Jestem tu nowa, ale szukałam takiego forum by móc opowiedzieć co mnie boli.  Borykam się z takim samym problemem, jak wy. Już od kilku lat tj. od 2 lat biłam się z myślami o odejściu od męża. Jesteśmy po ślubie 8 lat i mamy wspaniałego synka 7 lat. ( Wiem w  życiu raz jest lepiej, raz gorzej, ale czasami przychodzi taki czas że człowiek ma dość. i ja mam teraz!!!)
Od dłuższego czasu nie kocham mojego męża, wręcz ostatnio go nienawidze, nie wspomne już o kontaktach fizycznych.( z góry powiem, że nigdy nie zdradziłam mojego męża, zawsze brzydziłam się zdradą,) dlatego zdecydowałam o odejściu. nie chciała bym sama być zdradzaną, więc nie chciałam zafundować tego jemu.
Miesiąc temu po kolejnej kłutni  powiedziałam mu że chce rozwodu, chciałam uczciwie i dorośle rozstać się. Zdawałam sobie sprawe, żę nie będzie tryskał z tego powodu radością, ale nie spodziewałam się czegoś takiego. nie wiem co mam robić. Wszyscy, począwszy od mojej rodziny odwrócili się odemnie. nie mam żadnego wsparcia. On początkowo zgadzał się na chwilową rozłonkę( by zamieszkał osobno, dał chwile by to wszystko przemyśleć i wogóle), ale później obrał inną strategię. Suma sumarum jestem teraz w domu( nie naszym, lecz moich rodziców) z uwagi na moje dziecko- nie pozwolono mi z nim odejść. No i tak tkwie i nie wiem co mam teraz zrobić. Dalszego życia pod jednym dachem z moim mężem sobie nie wyobrażam, a na chwile obecną nie moge odejść z przyczyn ekonomicznych( nie mam pieniędzy na mieszkanie, a też miesiąc temu zaczełam prace w nowej firmie). co mam zrobić???

Co zrobil jak mu powiedzialas, jaka strategie obral?
Napisz wiecej, co sie teraz dzieje?
Pozdrawiam