Ja tylko chcę dziecka...czy to tak wiele? - Netkobiety.pl

Zastanawiałaś się dlaczego tak bardzo chcesz dziecka? Może jesteś bardzo samotna mimo wszystko i chcesz by ktoś Cię bezwarunkowo kochał?
I zdajesz sobie w ogóle sprawę jak wygląda życie młodej matki?

Nie uważam, że samo pragnienie dziecka było czymś złym, jednak gdy jest to pragnienie obsesyjne w momencie gdy nie masz pracy a Twój chłopak tego nie chce, to już nie jest ok...

Dlaczego Twój facet jest taki ostrożny?

Niektórzy faceci też tak mają, że w pewnym wieku czują nieodpartą chęć do spłodzenia i wychowywania dzieci (z naciskiem na to drugie). Uczucia są te same, dyskomfort w obecności "tatusiów z pociechami" podobny ale panujemy nad sobą. Jeśli Twój facet jest w tym wieku to nie będziesz musiała długo czekać. Problem gdy jest zafiksowany z jakiegoś powodu, to może w nim tłumić te pragnienia, które Ty masz teraz. Musisz to wyjaśnić. Zostaje jeszcze "plan B", oczywiście w ramach TEGO związku, ale o ty nie będę pisał. To test waszego uczucia i może różnie się skończyć.

KolorowaKropelka a masz takie same pragnienie obsesyjne jak wyobrazisz sobie swoje dziecko w wieku nastoletnim? Trzaskające drzwiami, humorzaste, próbujące wyłudzać na zmianę od ciebie i ojca różne rzeczy? Czy tylko ta obsesja jest na punkcie uśmiechniętych maluszków?

To, że masz pragnienie dziecka w wieku 21 lat to nic złego. Ale wiesz.... ja mam 26 lat i gdzieś od 21 r.ż. przychodziło pragnienie posiadania dziecka, ale potem równie szybko znikało. Dopiero teraz tak na prawdę dojrzałam do świadomego macierzyństwa. Wiem z czym to się wiąże na każdym etapie wychowania i z pewnością nie jest to takie cudowne ja te słodkie bobaski na zdjęciach.

A chłopaka absolutnie nie możesz zmuszać. On musi być pewien, że chce dziecka.

Myślę ze jestem gotowa na dziecko,chociaż może nie do końca no wiadomo,zawsze będą jakieś obawy...zawsze będę martwić się o jego zdrowie,dobre samopoczucie o to czy będę miała go czym nakarmić następnego miesiąca,ale myślę ze na razie są to dalekosiężne problemy...nie jestem już głupią nastolatką i wiem ze wychowanie dziecka wymaga ogromnego zaangażowania i potwornych pokładów matczynej cierpliwości... jestem na to gotowa...na wstawanie w nocy...łagodzenie bolesnego ząbkowania gotowania kaszek i przewijania,gorączkowanie oraz karmienia na zawołanie... jestem młoda mam w sobie power... wiem ze dzieci nie zawsze są uśmiechnięte i radosne,ale ze bywają tez kapryśne i nieznośne bo na przykład chcą coś czego akurat nie mogę kupić...ja nie chcę Jego zmuszać,chcę żeby dojrzał do tego,ale denerwuje mnie ze on nawet o tym nie chce rozmawiać...a porozmawiać to chyba można,nie trzeba od razu przechodzić do konkretów i działania...a on się irytuje nawet samą rozmową...ona ma inne marzenia,ja akurat takie...nic na to nie poradzę. no ale cóż poczekam jeszcze ale nie będę go zbyt naciskać już,bo jeszcze mi zwieje...

Skoro myślisz tak jak wyżej to znaczy, że tak naprawdę nie jesteś gotowa. Znasz teorię a praktyka to hardcore
Przede wszystkim dziecko to ogromny wysiłek psychiczny, fizyczny i finansowy. Nie odpowiedziałaś na pytanie, czy macie własne mieszkanie, stałe dochody itd. Pracujesz, uczysz się ? Czy Twój partner ma stałą pracę  i dobre dochody na tyle, żeby utrzymać wszystkich?

Ezotera, to co napisałaś to szczera prawda. Facet najpierw myśli o ustatkowaniu się, dopiero potem o dziecku. Nie ma nic gorszego dla mężczyzny, niż niemożliwość utrzymania życia swojej rodziny na odpowiednim poziomie, proszenie rodziców o pomoc itp. Dlatego dziewczyny, dajcie jeszcze jakiś czas swoim facetom. Pewnie, że nie można czekać wieczność...ale 2-3 lata w Waszym przypadku (jesteście jeszcze młodzi) nie będzie bardzo długim czasem. Ezotero, pisałaś że od niedawna mieszkacie razem. Moim zdaniem, dopiero od tej chwili zaczyna się ten na prawdę poważny związek (ten dorosły). Tylko proszę nie odbierz mnie źle, nie twierdze że wcześniejszy czas nie był ważny dla was. Chodzi mi o życie ze sobą na co dzień, wspólne i samodzielne.
Tak więc życzę powodzenia i dużo miłości

Nie odbieram źle wręcz przeciwnie, to co napisałaś to szczera prawda :)Wiem o tym,  na początku jak budziliśmy się razem i chodziliśmy razem spać, to powiem szczerze kłóciliśmy się:) Każdy z domu wynosi swoje zachowania:) Ale.. Przez to, że stało się tak a nie inaczej mogę powiedzieć, że ludzie po prostu się "docierają" jakkolwiek to zabrzmi, miałam namyśli że poznają się jeszcze lepiej W taj chwili dużo rozmawiamy.. I to co powiedziałam wcześniej.. Facet chce dobrze.. Nie naciskać na niego.. To że mój mi powiedział ( A z reguły to prosty człowiek, nie wylewający się ze swoich problemów, że tak powiem "Męskich" ) , że jego marzeniem jest się ustatkować sprawiło, że zdałam sobie sprawę, że on na prawdę potrzebuje czasu , a przy tym czasie wyrozumiałości, akceptacji i poczucia, że mimo ciężkiego czasu chce jak najlepiej..

Nie będę dublowac wypowiedzi innych, bo to były szczere i dobre rady. Napiszę jedynie, że  jak "struta" to Ty dopiero możesz byc. Jeśli nie masz pracy, a partner jest jedynym żywicielem, to co będzie gdy nie daj Boże coś się stanie? Mówię nie tylko o utracie pracy, ale też o chorobie, wypadku. Staniesz w kolejce po zasiłek? Kokosów nie dają, bieda z nędzą.

Piszesz, że jesteś wytrzymała psychicznie i fizycznie. Kolka dziecka i zobaczysz jak ten pogląd zostanie zweryfikowany. Spróbuj nie spac parę dni, ale naprawdę nie spac i jeszcze wszystko robic na pełnych obrotach. O wydatkach szkolnych, wyprawkach, tudzież innych obowiązkach nie wspomnę. Po swoich wiem, że małe dziecko - mały kłopot, duże dziecko - duży kłopot.