Tak po prostu koniec ? - Netkobiety.pl

czy ona przed Tobą była dopiero co w związku ??

...

słuchaj ja kiedyś zagrałam podobnie z facetem który się we mnie zakochał. ja byłam dopiero co po 4 letnim związku z facetem co mnie zdradził i potraktowałam go jak lek. postąpiłam podle wiem ale on mi pomógł. kiedy zobaczyłam że jemu za bardzo zależy i robi się z byt upierdliwy zbyt pytający co robię i gdzie jestem, zwyczajnie mnie odpychał i odeszłam z takimi samymi słowami jak twoja ex do ciebie

...

Myślę, że dziewczyny mają tu sporo racji.
Nie jestem zwolenniczką cyklu rozstań i powrotów. Ja nie pozwoliłabym wrócić do siebie komuś, kto już raz odepchnął i zranił moje uczucia, nie jestem zabawką, którą można odstawić na półkę "na czas nieokreślony" (dla bezpieczeństwa w widocznym miejscu), a następnie znów się nią bawić, gdy wróci na to ochota. Poza tym: czym właściwie jest ta przerwa między Wami? Jeżeli ona da sobie radę sama, będzie miała dość siły, by poradzić sobie bez Ciebie lub zauważy, że wokół jest wielu innych interesujących ją mężczyzn - odejdzie? A gdy okaże się, że nie tak łatwo znaleźć księcia z bajki lub że życie w pojedynkę będzie dla niej trudniejsze niż związek z Tobą - wróci?
Nie wiem, jak Ty, ale ja nie takiej miłości szukam. I kiedy widzę, że to uczucie skrzywdzi mnie w każdym wydaniu - bo nawet, gdyby wróciła do Ciebie, zaufanie trudno będzie odbudować, a jej powody też raczej Cię nie usatysfakcjonują - wolę wykonać chirurgiczne cięcie.

"potraktowałam go jak lek" - myślę Szirina, że kiedyś przyjdzie Ci drogo zapłacić za ten lek, ale to tak na marginesie

wiesz co może i tak ale nigdy z moich ust ten chłopak nie usłyszał nic co by sugerowało że odwzajemniam jego uczucia, nie spałam z nim ani nie robiłam nic co mogło by mu dawać jakąś nadzieję nawet w prosto powiedziałam mu że nie jestem gotowa na związek. wiedział jaką mam sytuacje psychiczną i wiedział o moim rozstaniu wiedział wszystko. więc nie wiem za co mi przyjdzie zapłacić. ale to tak na marginesie

Myślę, że zawsze warto stawiać sprawy jasno. Nie "zostawiałabym obojętnie" kwestii Waszego bycia razem, kiedy już wiesz, że być z nią nie chcesz.
Ma prawo wiedzieć i ma prawo dowiedzieć się teraz, im szybciej, tym lepiej.

Potrafię zrozumieć Szirinę. Czasami po rozstaniu człowiek czuje się samotny i odczuwa potrzebę bycia z kimś. Znam ludzi, którzy rzeczywiście leczyli starą miłość nową miłością i nie było to absolutnie celowe czy wyrachowane z ich strony. Czasem po zakończeniu związku próbujemy wyłączyć bolesne emocje i włączyć rozum - szukamy konkretnych cech, które mają nam zagwarantować inne zakończenie, a później niestety okazuje się, że człowiek to nie produkt o określonych parametrach i nie da się pokochać ot tak, bo głowa by chciała.
I na koniec - nie zawsze udaje nam się przejść przez życie z czystą kartą. Każdy z nas chyba nieświadomie lub świadomie kiedyś kogoś skrzywdził. Oby tych cierpień było jak najmniej, ale jesteśmy tylko ludźmi i gubimy się w życiu. To, co chciałam Ci powiedzieć: można nie zdawać sobie sprawy ze swoich intencji. Można myśleć "Chcę być z tym facetem", ale w gruncie rzeczy działać zgodnie z motywacją "Chcę z kimś być". W ten sposób jest łatwo o błędy i zranienie...

Dzięki Yvette za wytłumaczenie sprawy, teraz może prędzej będe mógł zrozumieć jej diametralną zmianę uczuć wobec mnie. Tylko szkoda ze ta  zmiana nastąpiła tak późno. Przez długi czas Ja się nie starałem, tłumaczyłem jej ze nic z tego nie będzie, ze dla niej jest za wczesnie, a ona  zabiegała o mnie tak długo, że w końcu sam się zaangażowałem (trochę na siłę na początku, bardziej z troski, ale potem już niestety z miłości) i zawiodłem się konkretnie. Ona naprawdę zachowywała się jakby dojrzała do kolejnego związku, ale widać niestety nie do końca.

Nie "zostawiałabym obojętnie" kwestii Waszego bycia razem, kiedy już wiesz, że być z nią nie chcesz.
Ma prawo wiedzieć i ma prawo dowiedzieć się teraz, im szybciej, tym lepiej. - tak naprawdę to jeszcze mnie trzyma to uczucie, ale powinienem posłuchać głosu rozsądku i olać sprawę. Szkoda ze ona nie chce mi powiedzieć definitywnego "koniec z nami", tylko czeka i zwleka nie wiem po co. To by jej nic nie kosztowało skoro już mnie nie kocha, a Ja akurat zawsze potrafie zachować twarz i klasę.

To najlepiej złapie Ją przy okazji i powiem, żeby nie traciła czasu już  na tą niepotrzebną zwłokę. Bez żadnego umawiania się ani nic, prosto z mostu, bez żadnej dłuższej rozmowy.

...

WALCZ O TO CO KOCHASZ!

Tak walcz o to czego pragniesz i nie poddawaj się.

Wchodząc dziś na Forum chciałam opowiedzieć moją historię i zapytać "jak długo będzie bolało?" i "czy warto jeszcze wzdychać?", ale weszłam tutaj i nie muszę już nic pisać.
Mój "ukochany" pojawił się nagle, jak w bajce i wszystko potoczyło się jak w bajce. Nie mogliśmy ustalić kto pierwszy podrywał drugą osobę, ale wiadome było, że obojgu nam zależy. Staraliśmy się, rozmawialiśmy, planowaliśmy. Zapraszał, pisał, dotykał, całował... Jest poważnym, starszym ode mnie mężczyzną, więc nie była to zabawa.
Okazało się jednak, że była to próba. Pewnego dnia, tuż przed wspólnym wyjazdem, na mającej być romantyczną kolacji powiedział mi, że nie pojedziemy. Że coś jest nie tak, że nie chce tego dłużej ciągnąć, mimo, że mnie lubi i szanuje. Ja nie do końca chyba jeszcze wiedziałam co to znaczy, a on przepraszał. Rozstaliśmy się ze smutnym uśmiechem na ustach, ponieważ ja nie płaczę w takich sytuacjach. Dopiero samotna podróż powrotna do domu przyniosła falę smutku i łez.
Mimo, że to, co było między nami nie trwało długo, nigdy wcześniej nie zaznałam takiego uczucia. Teraz wiem już, ze miłość to jest szaleństwo. Ogromne, pozytywne szaleństwo. A teraz jestem na de-toxie.
Wracając do wątku - srogi, uważam, podobnie jak yvette, ze życie toczy się różnie. Ludzie nie od razu wiedzą czy dadzą radę być razem, z tą drugą, jednak obcą osobą. Ale chcą próbować, bo wspólne życie jest piękne. Ja nie mam żalu, bo każdą wspólnie spędzoną sekundę wspominam jak skarb. Poznałam wspaniałego człowieka, a dzięki niemu poznałam siebie i moją miłość. Jednak przede wszystkim cieszę się, że mnie nie oszukał - wiem, że nie było to łatwe ani dla niego ani dla mnie, ale powiedział mi prawdę. Dlatego myślę, ze powinniście powiedzieć sobie prawdę, nie czekając. Bo czas nie pomoże - nie ma sensu tkwić w martwym punkcie. I jeżeli będziesz chciał jej coś powiedzieć, powiedz jej albo postaraj się odpowiedzieć na pytania, które Ci zada. To pomaga zrozumieć, pomaga odejść spokojnie. Trzymam za Ciebie kciuki.
Chcę jeszcze podziękować yvette - Twoje posty pozwoliły mi zrozumieć. Pozwolą mi teraz przetrwać i nie złamać się. Mimo, że jeszcze bardzo boli i tęskni to moje serce, jakoś wytrzymam. Ciągle chciałabym być przy nim, patrzeć jak zdejmuje okulary, móc zaskoczyć go wizytą, czuć jego obecność, ... Z czasem chyba przejdzie? Ty utwierdziłaś mnie w tym dlaczego stało się tak a nie inaczej. Dziękuję.

Cieszę się, że moje wylane łzy mogły się komuś na coś przydać. Mój poprzedni związek, w który włożyłam całą siebie, zakończył się właśnie słowami "Już Cię nie kocham". Nigdy w życiu nie cierpiałam tak bardzo. Wykreśliłabym te pierwsze dwa tygodnie po rozstaniu ze swojego życiorysu. Ale powoli, dzień po dniu, bolało coraz mniej. I w pewnym momencie, nawet nie powiem Ci dokładnie, kiedy, potrafiłam już spojrzeć na to inaczej. Docenić to, co miałam, ten najszczęśliwszy okres mojego życia.
Przez jakiś czas po rozstaniu obwiniałam się o to, co się stało. Wmawiałam sobie, że gdybyśmy się tamtego wieczoru nie posprzeczali, to on "nie zacząłby się zastanawiać nad tym, co czuje". Dzisiaj to nawet brzmi dla mnie śmiesznie. Wiem, że to wisiało w powietrzu, nawet, jeśli nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy i że przecież nie mogłam temu zapobiec. Może to i lepiej, że rozstaliśmy się, gdy byłam szczęśliwa, to było bardziej bolesne, mniej zrozumiałe, ale pozwoliło nam uniknąć wielu późniejszych cierpień.
Nie jest mi łatwo tak po prostu zamknąć ten rozdział w życiu. W jakiś sposób to poczucie odrzucenia, zranienia jednak we mnie tkwi, nawet, gdy jestem w nowym związku i minęło już kilka miesięcy.

Czy to kiedyś przechodzi? Jak długo będzie bolało? Myślę, że to w dużej mierze zależy od nas. "Rozczarowania się pali, a nie balsamuje" - to jest święta prawda. Przypomina mi się fragment książki Dalajlamy, w której pewien psychiatra wspominał swojego pacjenta, zadbanego, eleganckiego, kulturalnego mężczyznę w wieku ok. 50 lat. Podczas pierwszej wizyty lekarz zadawał standardowe pytania, o pracę, o wiek itd. W pewnym momencie spytał o stan cywilny, na co pacjent:
- Ta k...a! Jak ona mogła mi to zrobić?! Nigdy jej tego nie zapomnę! Co za %&*@#! Moja była żona! Odeszła do tego ^@!(@&^%#%^@!
- Na pewno zajmiemy się tym na następnych spotkaniach. A jeszcze pozwolę sobie spytać, ile lat minęło od rozwodu?
- W przyszłym tygodniu minie 20.

Nie chciałam, żeby mnie to spotkało. Ale jeszcze bardziej nie chciałabym stracić kolejnych lat swojego życia na rozpamiętywanie. I Ty na pewno też nie.