chorobliwa zazdrość męża - Netkobiety.pl

Zazdrość zazdrością...

Jednak w tym przypadku zahacza tu bardziej o despotyzm,
pewną zaborczość z jego strony i chore poglądy na to w jaki sposób Cie traktuje.
Robi to jakbyś była jego własnością.
W dodatku Cie nie szanuje traktując jako 'puszczalską', uzależnioną od niego typową kurę domową.
(Wybacz, ale z tego co napisałaś, podając jego teksty za przykłady tak wnioskuję).

Pan, władca, despota, który nie grzeszy chyba inteligencją.

I jak Ci pomóc? Jeden pożytek z tego, że teraz siedzi za granicą...

To ciężka sytuacja... A jaki on był zanim zaszłaś w ciążę? Od początku był taki zazdrosny czy dopiero z czasem się stał?

szczerze od poczatku pokazywał taką zazdrość, ale i starał się hamować. a teraz to tak jak opisywałam, nie wiem czy z taka osobą mogę żyć dalej, tylko dla mnie dzieci są najważniejsze i chciała bym żeby miały ojca. ale czy taka osoba może się zmienić?

najbardziej każdą naszą kłutnie odczówa starsze dziecko, nie raz widziała jak płacze podchodziła do mnie i mnie przytulała. a najgorsze jest jeszcze to, że on ją od siebie odsówa i jako swoje dziecko jedyne traktuje młodszego syna. Ja nie wiem, czy z dwójką dzieci dam sobie rade, zresztą on nieraz mi powiedział, że bez niego nie dam sobie rady. I jeszcze jedna sprawa jak mam się z nim rozstać jak wiem, że będzie mnie nawiedzał w domu, bo już kilka razy chciałam odejść, ale on wracał, przepraszał i było dobrze na jeden dzień. (mieszkały u mojej mamy, która za moim mężem nie jest wogóle). więc jak mam od niego uciec, myśle, że to niemożliwe.:((

i właśnie straszy mnie, że nie dam rady sobie sama, a jak już na prawde widzi, że to nieskutkuje i zaczynam się oddalać to zmienia ton i wszystko łagodzi. Nie wiem czy jestem na tyle odważna aby iść i opowiadać to co się u mnie dzieje w domu. Na początek chciałam zobaczyć, czy to co się u mnie dzieje to jest normalne, bo ja już od ponad 3 lat żyje w takim związku i już nieznam innego życia. a co do moich dzieci, to cała to sytułacja odbiła się na mojej córce, która jest bardzo nerwowa (rzuca sie napodłoge, nie może się uspokoić sama itp.).

dziękuje za ten opis... tylko u mojego męża ta faza druga obiawia się inaczej tzn. bez żadnych urazó, bo on woli np. uderzyc mnie telefonem, raz tylko mnie szarpnoł, a kilka razy popchnoł. Głównie wyzywa mnie od najgorszych, padają teksty typu ty głupia su..., wyp..., zniszczyłaś mi życie, jesteś tępa, do niczego się nienadajesz, obwinia mnie za to że dziecko jest nerwowe zgania na błędy wychowawcze. Niestety ja jestem osobą doś wrażliwą i po takich słowach potrafie się rozpłąkać i ciężko mi się uspokoić (mam wtedy takie myśli, że żyć mi się nie chce inawet jak skończyć z sobą i uwolnić się od tego życia) ale wraca rozsądek nie chciała bym żeby dzieci zostały z nim, bo była już taka sytułacja, że dziecko został z nim , bo ja leżałąm w szpitalu i po tygodniu kiedy ją zobaczyłam całkiem się zmieniłą- bała się że znowu gdzieś pojade i ją zostawie, budziła się w nocy z płaczem.

dziękuje za te rady, wiem co powinnam teraz zrobić. Bardzo się ciesze że wyrzuciłam to z siebie i znalazłam ludzi, którzy potrafili mi coś doradzić i spojrzeć na ta sytułacje trzeźwo. Sama się wachałam, wszystko jakoś tłumaczyłam, ale w internecie zaczełam zagłębiac się w takie tematy i teraz rozumiem, że to zachowanie nie jest dobre ani dla mnie ani dla moich dzieci. zrozumiałam że to naprawde jest przemoc psychiczna, ale dowiedziałam się również że ekonomiczna- bo mój mąz niejednokrotnie rozliczał mnie z każdej złotówki dlatego swoje wydatki ograniczała do minmum potrzeb dzieci, bo o swoich juz dawno zapomniałam...(niestety mamy wspólne konto i on codziennie sprawdza ile jest i czy za dużo nietrace także z każdej złotówki jestem rozliczana).

Współczuję Ci dziewczyno .
Sama wiem jak to jest . Mój mąż też był o mnie chorobliwie zazdrosny przed ślubem . Wtedy mi to nie przeszkadzało .
Teraz prawie po 25 latach małżeństwa zaczyna się znowu to samo . Nie wiem dlaczego , bo nigdy nie dałam mu powodu do zazdrości . Mam wrażenie , że mąż chce mnie kontrolować . Jak wychodzę spotkać się z koleżankami to potem jest awantura i zarzut , że marnuję czas , który mogłabym poświęcić jemu . Najbardziej się uśmiałam jak powiedział , że on może iść ze mną na takie spotkanie . Wyobrażacie sobie ja i pięć koleżanek , a wśród nas mój mąż?! Każde moje wyjście z domu (oprócz tego do pracy) traktuje jako marnowanie czasu . Pyta o czym rozmawiam z mamą , koleżankami , córką , synem itd. i domaga się szczegółów i patrzy podejrzliwie- CZYLI KONTROLA I JESZCZE RAZ KONTROLA . Zastanawiam się czy to nie jest choroba. Jak robię nie po jego myśli mówi , że go nie kocham .

kruszynka8888 napisał:
dziękuje za te rady, wiem co powinnam teraz zrobić.
Nie wiem co chcesz zrobić , ale wiem , że to wcale nie jest takie łatwe . Moim zdaniem najlepiej gdybyś miała oparcie w kimś bliskim np w rodzicach . Bo z mojego doświadczenia , to niebieska linia na wiele się nie przydała przynajmniej jeżeli chodziło o mojego ojca alkoholika .
Musisz być silna dla siebie i swoich dzieci . Ja takiej siły nie miałam i teraz płacę za to ja i moje dzieci .
Teraz sytuacja dosłownie sprzed chwili :
Wybieram się z moją siostrą do mojej chrzestnej , a mój mąż jest niezadowolony i ma pretensje , że cytuję '' dla mnie jest ktoś ważniejszy od niego '' . Znowu kroi się nieciekawy dzień
Pozdrawiam wszystkie Forumowiczki , a szczególnie kruszynke8888. Trzymaj się i nie daj się .

Niestety pozniej moze byc tylko coraz gorzej, takze nie polecam takiego zwiazku tylko jak najszybciej wyrwac sie od niego!