Czy on w coś gra? - Netkobiety.pl

Nie robię z Niego potwora, wiem, że sama jestem sobie winna, schrzaniłam sprawę, ale nie wiem jak to odkręcić, właśnie znowu wróciłam ze spotkania, a on dalej nic... nie potrafię zrobić pierwszego kroku, boję się, nawet nie wiem czy jest sens. Myślę, że gdyby chciał coś więcej to jednak nie wytrzymałby, jak widzę po sobie... a tutaj nic...czuję, że wpadam...ale przecież sama nie inicjować dotyku, chociaż coś tam staram się, nie rzucę się do całowania, bo może on niczego nie chce. Boję się odrzucenia.

Może jest aseksualny.. nie lubi dotyku lub woli mężczyzn.. mniejsza z tym.
Nurtuje mnie jedno: po co/ z jakiego powodu z nim się umawiasz?
Wg opisu facet wypada baaardzo blado - zachowuje się chamsko, oczekuje że o niego będziesz zabiegała, nie wysila się nawet aby Ci powiedzieć coś miłego na Twój temat.. po co Ci to?
Jesteś atrakcyjna, jak piszesz, poszukaj więc faceta który będzie o Ciebie dbał, dla którego będziesz ważna.. Ludzie się nie zmieniają.

Wiele razy obiecywałam sobie, że nie spotkam się już z Nim, ale na nic... nie potrafię sama tego zrozumieć, coś mnie do Niego ciągnie, podoba mi się fizycznie, jest męski, kręci mnie. Kilka razy dał mi dowód, że jestem dla Niego ważna, słucha, koduje wiele informacji, a później to udowadnia, po czym jak wyżej napisałaś robi się twardy, zimny. Może ciągnie mnie do niego fakt, że jest inny niż moi poprzedni, którzy potrafili zagłaskać mnie na amen, zamknąć w klatce. Byłoby super gdyby okazał mi trochę czułości, adoracji.

Dziś dla własnego dobra obiecałam sobie, że ograniczę z Nim kontakt, ale boję się, że moja silna wola polegnie... bo zaraz pod tej samodeklaracji mam ochotę powiedzieć jemu co zaczynam czuć. Z drugiej strony jestem głupia, że tak szybko zaangażowałam się, a miałam podochodzić do tej znajomości z dystansem.

alfaalfa pewnie masz rację... jak widzę u mnie włączył się chory mechanizm, że kobiety kochają drani, zjawisko jaskiniowe. Muszę to skończyć, tak radziłabym innym babeczkom na moim miejscu, przecież na początku znajomości powinnam być w skowronkach, zamiast płakać po kątach. On ze mnie czerpie, nie dając nic w zamian. Kiedy myślał, że nie znajdę dla niego dziś czasu... zorganizował sobie spacer z koleżanką.

przyznam, że ta koleżanka wzbudziła we mnie niepokój...było mi strasznie przykro, zawahał się kiedy to wypowiedział, ale słowa padły, później już nie byłam, aż tak swobodna, kotłowały mi się z tytułu głowy, byłam milcząca, a on b. szybko odwiózł mnie do domu, kiedy indziej z tym zwlekał...

można;] pytanie, kim ja dla Niego jestem:) i nie chcę być tylko koleżanką...albo mniej ważna niż ta druga koleżanka:)

BabaOsiadła... nie chcę się bronić, ale on też nie powiedział czego oczekuje ode mnie, od pierwszego spotkania jest za taki zachowawczy... zanim padły słowa o kumplowaniu się, stwierdziliśmy, że jesteśmy z dwóch różnych światów, różne zainteresowania itd. jak dwa odrębne bieguny, on często powtarza, że jesteśmy z innej gliny, więc sam mi wysyła sprzeczne komunikaty. Stwierdziliśmy jakby wspólnie, że możemy się kolegować... mam wrażenie, że nie patrzy na mnie jak na obiekt erotyczny, innym razem, że podobam się jemu.. więc jak mam sama wysłać do niego komunikat... raz pocałowałam go w policzek, więc dostał znak dymny na bliskość i nic z tym nie zrobił... być może jesteśmy na innych etapach znajomości, co mam jemu powiedzieć: " czuję, że mogę się w Tobie zakochać" a jeśli zwieje....:( bo pomyśli, że jestem crazy;( w końcu to dopiero kilka spotkań. Nie umiem zawalczyć o faceta, chyba wolę usunąć się w cień i ograniczyć ten kontakt, nie mam siły na ryzyko.

Szkoda. Nie ryzykujesz - nie boli, owszem. Ale jak się potem cholernie żałuje straconych okazji...

To Twoja decyzja. Ale pomyśl, co takiego strasznego się stanie, jeśli on zwieje? Dokładnie to samo, co stanie się, jeśli się wycofasz - stracisz go.

Wiem, że macie rację:) nic nie tracę, a mogę zyskać:) muszę tylko wydobyć z siebie odwagę i poczekać na sprzyjające warunki;] jeśli ma być mój to będzie.  Dziękuję Wam:)

Najgorsze jest to, że jestem twardą babką i innym odpowiedziałabym tak jak Wy mnie:) nie wiem co mi się stało, marudzę jak pensjonarka i pozbawiona ego babuszka. Czego się boję? tego, że go stracę, a kontakt z Nim wiele mi daje, pomimo, że jesteśmy inni czuję się przy Nim dobrze, jak ryba w wodzie:) nawet kompletna:) bądź boję się tego, że pomyśli, że za szybko lokuje swoje uczucia.  Czuję, że zaczynam za Nim tęsknić nawet po spotkaniu...łaknę tego kontaktu, kiedy któregoś dnia o tym wspomniałam- że brakuje mi z nim kontaktu.. nie odzywał się długo, jakby trawił moją myśl...później zaproponował spotkanie...Za każdym razem po spotkaniu mam ogromną ochotę go pocałować....lecz on taki zdystansowany jest, wracam w rozsypce z poczuciem tęsknoty i płaczę.

Szkoda, że żaden Pan nie uaktywnił się w tym poście, byłam ciekawa męskiego punktu widzenia:)