Jak pomóc zrozumieć dzieciom to, co się stało z naszą rodzina??? - Netkobiety.pl

Jak już w którymś wątku pisałam, bardzo dobrą pomocą dla rodziców są bajki psychoterapeutyczne. Takie bajki opisują dziecięce zmartwienia - można znaleźć specjalne bajki dla dzieci, które w domu są świadkami przemocy lub/i alkoholizmu. Można także znaleźć bajki w internecie, np. na stronie http://www.abcbaby.pl/ .

Myślę jednak, że Twoje dzieci przeżyły ogromnie wiele i taka bajka to może dla nich zwyczajnie być za mało. Pomoc psychologa jest tutaj wskazana, by w miarę możliwości uchronić maluchy przed konsekwencjami przemocy w rodzinie. Z takiej pomocy możesz skorzystać w MOPSach i Miejskich Ośrodkach Interwencji Kryzysowej. W razie problemów ze znalezieniem specjalisty, skontaktuj się z Niebieską Linią. Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia" jest placówką Instytutu Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. (0-22) 668-70-00
Poradnia telefoniczna działa w dni powszednie w godzinach 14.00 - 22.00.

W razie wątpliwości, śmiało kontaktuj się ze mną.
Pozdrawiam Cię ciepło

Dziękuję KOBIETKI włąśnie tak zrobię...

Uważam że rozmowa z psychologiem bardzo pomaga.Sama z niej skorzystałam byłam ze starszą córką,bo dzieci mimo wszystko,że są tak małe to i tak widzą,że w domu dzieję się coś nie tak i w pewien sposób to odreagowują.U nas w domu nieraz dochodziło do spięć i dzieci też na to patrzyły.Moja córka nie pokazywała tego po sobie w domu,ale odreagowywała w pszedszkolu,więc byłam z nią u psychologa i w jej zachowaniu jest ogromna i różnica oczywiście na plus.Dlaczego one mają cierpieć za nasze życiowe błędy są takie kochane i niewinne,więc nie utrudniajmy im chociaż życia.Powodzenia!!!

.niezależna, dzieci nie powinno się okłamywać. Rozumiem, że miałaś najlepsze intencje, ale prawda na pewno z czasem wyjdzie na jaw. Nie możesz przecież okłamywać ich przez całe życie, a kiedy się dowiedzą (nie daj Boże od kogoś innego) będą się czuły oszukane przez własną mamę.
Psycholog może być ostatecznością u ludzi dorosłych, którzy mają większą wytrzymałość psychiczną i są w stanie powiedzieć "Potrzebuję pomocy". Jednak dzieci są o tyle specyficzną grupą pacjentów, że szczególny nacisk powinno się kłaść na ochronę. Psycholog dziecięcy pomaga ochronić dzieci przed najcięższymi konsekwencjami przemocy w rodzinie, która zawsze odciska swoje piętno, niezależnie od tego, czy dzieci dają to po sobie poznać. Wiele maluchów dotkliwie cierpi dopiero w okresie dojrzewania lub jako dorośli ludzie, a niekiedy okazuje się, że wcześnie podjęte działania mogłyby je uchronić.

yvette wydaje mi się że dorosli właśnie idą do PSYCHOLOGA w ostateczności... kiedy maja nerwicę... kiedy juz naprawde nie wiedzą co zrobić ze sobą albo z chorym mężęm... ta nasza polska mentalność -"jak ktos poszedł do psychologa to wariat lub psychiczy"-tak jest!!!
a nie daj BOŻE jak po przezyciach zachoruje na depresję... wtedy to ludzie dopiero maja o czym mówić!!

tak samo jest z dziećmi... ale my dorosli beż .żadnego sprzeciwu z ich strony (kiedy są jeszcze małe) wsadzamy je do samochdu i wieziemy gdzie trzeba...
to jest przykre dla nas rodziców...wiem o tym sama po sobie!!!! ale myslę że to dla ich dobra... one niby bawią się śmieją, biegają...ale wieczorem jest cos nie tak... zaczynają rozmowy na takie czy inne tematy,płaczą, tęsknią.... to jest bardzo stresujące dla mnie a co dopiero dla moich dziewczynek>>>

annika80 napisał:

yvette wydaje mi się że dorosli właśnie idą do PSYCHOLOGA w ostateczności... kiedy maja nerwicę... kiedy juz naprawde nie wiedzą co zrobić ze sobą albo z chorym mężęm... ta nasza polska mentalność -"jak ktos poszedł do psychologa to wariat lub psychiczy"-tak jest!!!
a nie daj BOŻE jak po przezyciach zachoruje na depresję... wtedy to ludzie dopiero maja o czym mówić!!

tak samo jest z dziećmi... ale my dorosli beż .żadnego sprzeciwu z ich strony (kiedy są jeszcze małe) wsadzamy je do samochdu i wieziemy gdzie trzeba...
to jest przykre dla nas rodziców...wiem o tym sama po sobie!!!! ale myslę że to dla ich dobra... one niby bawią się śmieją, biegają...ale wieczorem jest cos nie tak... zaczynają rozmowy na takie czy inne tematy,płaczą, tęsknią.... to jest bardzo stresujące dla mnie a co dopiero dla moich dziewczynek>>>

To się powoli zmienia. Nabieramy pewnej społecznej odwagi, żeby pisać czy mówić o depresji, uzależnieniach, stresie. Na pewno działa to inaczej w małych miastach, sama jestem z wojewódzkiego miasta, więc nie wiem, czy mogę porównywać, tutaj "u mnie" nikt właściwie nie wie, dokąd wybiera się sąsiad popołudniami. Jest anonimowo, więc "bezpieczniej" i wielu ludzi znajduje w sobie odwagę, żeby podjąć trud terapii.

Oczywiście, nikt nie zakłada, że będzie potrzebował pomocy psychologa czy psychoterapeuty. Chcemy wierzyć, że ze wszystkim damy sobie radę sami, to też efekt naszego wychowania i mylnego przekonania, że "dobry człowiek" zawsze ma się dobrze. A gdy ma się źle, zaraz znów mu się poprawia, bo przecież "wszystko będzie dobrze". Podświadomie wizyta u psychologa staje się wtedy pewnego rodzaju przyznaniem, że nie jest tak, jak byśmy chcieli, a to może być bardzo bolesne.
Wielu rodziców traktuje wizytę u psychologa dziecięcego jako swoją osobistą porażkę - a niesłusznie. Właśnie największym sukcesem wychowawczym jest zdobycie się na odwagę, by szukać pomocy dla dobra swojego ukochanego dziecka.

Masz 100% racji zauważając, że to, co jest trudne dla Ciebie, jest o wiele trudniejsze dla Twoich dzieci. Mały człowiek ma mniejsze możliwości zrozumienia sytuacji (np. tego, że nie są odpowiedzialne za zachowanie taty) i mniejszą odporność na stres. My wiemy, co stoi za zmianami takimi jak rozwód i wiemy, że może to być lepsze niż nieszczęśliwe małżeńskie życie, dziecko nie umie wyobrazić sobie takiej alternatywnej rzeczywistości, a każda zmiana jest prawdziwą woltą w życiu.

Robisz dla swoich córek coś niezwykle cennego, na pewno wyjdzie im to na dobre

Annika, Ty jedna wiesz, co naprawdę dzieje się w Twoim małżeństwie. Ty jako mama wiesz, że nie jest to dobre dla Twoich córek i chronisz je. Dlatego nawet, gdybyś miała zabierać ze sobą płaczące córki, nie możesz pozwolić, by ktoś (w tym wypadku dziadkowie) zadecydował za nie.

Przede wszystkim powinnaś porozmawiać z córkami i wyjaśnić im, że niezależnie od wszystkiego, co powiedzą im dziadkowie, wrócicie do babci. Że tata bardzo je kocha, ale ma poważne problemy, które są jak takie ciemne, ciemne okulary - zasłaniają mu to, co jest dobre. I dlatego robi coś, co bardzo Was wszystkie smuci i boli, więc musicie przez jakiś czas być osobno. Powiedz dziewczynkom, jak bardzo je kochasz i żeby pamiętały o tym, będąc u dziadków. Chcesz, żebyście wszystkie były szczęśliwe.

Bardzo mądre słowa tu napisałyście!!!!!! OBIE
i faktycznie porozmawiam z córeczkami o tym....
ale wiecie że powiedzą że jestem złą mamą po zabieram dzieci z ich własnego domu,od taty,od rodziny...
powiedzą że serca nie mam -- chość wiem żę to nie prawda!!!!!!

Z dziecmi oczywiscie trzeba rozmawiac, jednak na miare ich mozliwosci i dojrzaslosci. Niestety dziecko 4 czy 6 letnie nie jest w stanie zrozumiec problemu jaki macie w taki sposob jakbysmy tego my dorosli chcieli. One sie boja ale na pewno tesknia. Jednak tesknia za wlasnie tak jak mowisz, poczuciem bezpieczenstwa. Chcialyby zeby mama z tata byli razem, ale bez awantur. Powinnas porozmawiac z rodzina meza i mezem, ze chyba nie chce skrzywdzic wlasnych dzieci, ze pragnie ich spokoju. Jesli tak, to Ty nie chcesz ograniczac kontaktow z ojcem, ale z ojcem, ktory stara sie cos zrobic ze swoim nalogiem.
Mysle, ze dzieciom natomiast trzeba mowic, ze tata bardzo je kocha, ale teraz potrzebuje, musi pobyc troche sam. Jemu tez jest z tym ciezko, ale jesli pobedzie sam to pomoze mu to, zeby juz wiecej nie bylo takich awantur. Dobrze byloby gdyby dzieci okazywaly tacie milosc, przytulaly go, mowily ze go kochaja, ale boja sie, ze znowu bedzie pil i krzyczal. Mysle, ze to pomoze ojcu zrozumiec, jak bardzo one to przezywaja.
Na pewno nie nalezy przy dzieciach rozmawiac o problemie, krytykowac ojca czy zalic sie na niego. Po pierwsze, one wtedy boja sie, ze cos sie dzieje a po drugie to jest ich ojciec i mimo wszystko nie ma co odrazy do niego pielegnowac.
Zapewniaj takze dzieci, ze Ty chcesz pomoc tacie i dlatego na razie musicie mieszkac oddzielnie.
Na pewno dasz rade. Gadaniem rodziny za bardzo sie nie przejmuj. Teraz Dzieci i Ty jestescie najwazniejsze i zamiatanie problemu pod dywan i liczenie na to, ze sie juz wiecej nie powtorzy nie przyniesie dobrych skutkow.

Chciałabym sprostować wypowiedź...
niby jestem mamą ale NIE UMIAŁABYM i NIE UMIEM wysławiać się jak Net-Ekspert
z trudnością wpadaja mi do głowy takie wyrażenia które w gruncie rzeczy powinny mieć miejsce w codziennym życiu..

podziwiam takich ludzi którzy to potrafią!!

Marta Gago najpierw odpowiem na twoje pytanie... KOcha męża i chcę z nim być... ale widze że póki co on nie chce byc ze mną...jest rozżalony i wściekły na mnie...napisałam mu sms że musi podjąć decyzję,że pójdę tam z nim,że od niego zalezy czy będziemy razem, czy dzieci będą płakać...to jego decyzja....ale wiem że się wstydzi. Nie wiem tez czego on mnie nienawidzi...przecież nie ja piłam...ale prawie zawsze kłóciłam się z nim o to żę nie jest z nami, że pije,jak mniw wyzywał ja nie byłam dł€żna - święta nie jestem!!!! jak było ok to mówł że mnie bardzo kocha i że jest bardzo zazdrosny bo tek było...ale kilka dni spokoju było za długo... i od nowa... dlaczego on mnie tak nienawidi i traktuje juz od kilku lat jak wroga -- zwłaszcza jak wypije o sie zaczynaja wypominki.i cała reszta!!!
Bardzo chcę by zdecydował sie na to leczenie,pójdę tam z nim by tylko zechciał!!!
ALe też chcę by przestała mnie nienawidzieć---pytam sama siebie --dlaczego taki ma do mnie stosunek????

Wczoraj byłam tam... opisałam wszystko na forum NAŁOGI w swoim poście...

Nie wiem co robić, jak postapic w sprawie dzieci??? one chcą tam być, spać...ze mną,,,starsza nawet beze mnie.... jak to poukładać by było dobrze????????????
By sprawy szły w dobrym kierunku!!??

Czekałam na TWoją odpowiedź Marto... zaglądam tu często!!! Wiesz - potrafisz przemówić mi do głowy!!! To co piszesz jest naprawdę mądre i możliwe do zrealizowania dla mnie...
Nie wiem czy czytałaś ostatnio mój post na forum  NAŁOGI... tam dużo więcej opisuję... było by mi miło gdybyś napisała mi ja widzisz tę sytuację teraz...
pozdrawiam