Co robić z kobietą? - Netkobiety.pl

Wiesz, ja mam wrażenie, że zamiast stosować się do jakichś odgórnych wskazówek bazujących na tym, co ktoś tam robi z dziewczyną, lepiej byś zrobił, gdybyś nie ukrywając faktu, że jesteś nieśmiały i niedoświadczony, choćby tu na forum, poznał jakąś dziewczynę i się z nią po prostu umówił. Niekoniecznie na mega poważną randkę - ot tak po prostu, na spotkanie towarzyskie. Myślę, że znajdą się tu dziewczyny, które może też są nieśmiałe, może lubią nieśmiałych facetów i chętnie z Tobą wyskoczą do kina czy na kawę.

Ten Twój problem wynika z tego:

Nie "dorobiłeś" się znajomych, bo jesteś inny niż oni, nie podzielasz ich zainteresowań, nie interesuje Cię spędzanie czasu w sposób, jaki oni spędzają.
Zasadniczo jestem zdania, że nie należy się do niczego zmuszać. Nie ma obowiązku prowadzenia życia towarzyskiego, nie ma obowiązku posiadania dziewczyny/żony. Skoro nie widzisz w tym przyjemności to po co Ci ta kobieta? Albo randki? Sekret tkwi w tym, że zdecydowana większość ludzkości widzi różnicę w robieniu czegoś samemu i z kimś. I zdecydowanej większości ludzkości robienie czegoś z druga osobą wydaje się przyjemniejsze i bardziej atrakcyjne od samotnego. Skoro Ty nie widzisz w tym przyjemności to jak mamy Cię przekonać, że to jest fajne? Tak jakby ktoś próbował mnie przekonać, że potrawa z małpiego mózgu jest pyszna skoro mnie odrzuca na samą myśl (a nie próbowałam, podobnie jak Ty randek). Może gdybym się przełamała i spróbowała małpiego móżdżka to by mi posmakował? A przynajmniej z pełną świadomością bym mogła powiedzieć, że to nic fajnego. Jeśli umówisz się z kimś to możliwe, że dostrzeżesz urok wspólnych chwil. Albo utwierdzisz się w przekonaniu, że to nie dla Ciebie.

Podpisuje sie pod słowami Vingi...
Od siebie dodam, że - aby znaleźć sens tych "bezsensownych" dziedzin i spraw - powinieneś wyzbyć się kwestionowania tego u samych podstaw. Owszem, patrząc logicznie i jakby oczami kogoś "z innej planety" wiele standardowych zachowań ludzi jawi się jako irracjonalne, wręcz ...głupie. Tak jest wobec tańca, imprez, spacerów, wykwintnych kolacji. Owszem. Ale to są rzeczy, sprawy, czynności, które potrafią - jeśli się tego chce - sprawiać ot, zwykłą przyjemność.
W uproszczeniu:
Kino/telewizor: w kinie jesteś pozbawiony innych bodźców odciągających uwagę od filmu (nie widzisz obrazku krzywo wiszącego na ścianie, nikt nie zapuka do drzwi podczas, nie zechcesz iść zrobić sobie coś do jedzenia). Idąc do kina z kimś innym - możesz w drodze powrotnej podyskutować o wrażeniach, poznać odbiór innej osoby...
Impreza/dom: rozmowy z innymi coś nowego wnoszą do życia, pozwalają poznawać innych, inne spojrzenia, czuć jakąś więź z osobami spędzającymi wspólnie czas.
Spacer/siedzenie: może i bezsensowne zajęcie jakim jest "łażenie" bez celu. Ale pozwala na obserwacje otoczenia, daje nowe bodźce, tematy do rozmowy...
kobieta/samotność: czas wspólnie spędzany, czy to na wspólnym spacerze, randce czy wspólnych zakupach - pogłębia więź, daje poczucie bliskości i ...cieszy. Ale tylko, gdy ta druga osoba jest dla nas ważna. I wówczas nic nie jest w stanie zastąpić jej towarzystwa, nawet bajerancka gra w komputerze..
Restauracja/stół w kuchni: inne otoczenie, oprawa, nastrój zmienia też i doznania kulinarne. Nawet zwykłe frytki inaczej smakują w ekskluzywnej restauracji a inaczej we własnej kuchni (cena nie ma tu wpływu)
Myślę, że u podstaw Twoich, autorze, wątpliwości stoi kwestionowanie zasadności i sensu wszystkiego... Nazbyt racjonalne podejście do wszystkiego ...i brak chęci na szaleństwo
Daj sobie "na luz", zrób coś zupełnie szalonego, zaryzykuj a może dostrzeżesz sens w tych bezsensownych sprawach. Bezsensownych a jakże ważnych i cieszących...

mogłabym napisać co sądzę o Twojej inności, ale wątpię, żeby to miało jakiś sens dla Ciebie w kontekście Twojego pytania.

Jesteś jedynakiem? Jedynacy często mają podobnie, ja np tak mam, że lubię być sama i też często nie widzę sensu "robienia czegoś z kimś", fakt, film mogę sama obejrzeć, na spacer mogę iść z moim psem- i nie jest to wtedy zapewne wg Ciebie bezcelowe, bo ma za zadanie wyspacerowanie psa. Książki też zdecydowanie lepiej się czyta w samotności. Więc po jakie licho ten drugi człowiek? no właśnie w pewnym momencie w życiu pojawia się takie dziwne uczucie, poczucie samotności, chęć bycia z kimś, pewnego rodzaju zazdrość wobec "sparowanych" osób. I właśnie u Ciebie taki moment się pojawił. Jesteś inteligentnym facetem (tak mi coś podpowiada) musisz znaleźć kogoś kto jest do Ciebie podobny, ktoś kto ma podobne podejście. Kogoś, kto też lubi czasami być sam, nie dla Ciebie kobiety "bluszcze". No i po co jest ta druga osoba? najczęściej po to, bo miło mieć świadomość, że ktoś nas kocha, ktoś za nami tęskni, że mamy kogoś z kim się nie nudzimy. A dlaczego sie nie nudzimy?Bo ten ktoś jest podobny do nas, albo taki jakim byśmy chcieli być, ale np nie mamy odwagi i koło się zamyka. Po prostu to co robiłeś do tej pory sam, nawet jeżeli nie widzisz sensu w robieniu tego z drugą osobą, stanie się o wiele milsze gdy jednak będziesz to z kimś robił, z kimś wyjątkowym dla Ciebie. Np. sam fakt, że podczas oglądania filmu możesz się do drugiej osoby przytulić, niby nic, a jednak często się tęskni za zwykłym przytuleniem. Nie jest istotne co robi para, jeżeli robią to co oboje lubią wywiązuję sie miedzy nimi więź i porozumienie, takie poczucie bliskości. i na tym tak naprawdę opiera się prawdziwy związek- oczywiście moim zdaniem

hm albo jesteś leniwym i nudnym facetem, albo jest to wynik skrzywienia psychicznego- może czas wybrać się po poradę do specjalisty. Jeszcze nie wszystko stracone - jesteś młody, więc masz szansę zmienić swoje życie na bardziej intensywne.

A co moze normalna kobieta (znajaca zycie nieco bardziej szalone, niz autora tematu) pomyslec jesli pozna takiego faceta "co nic nie przezyl"? Co ma taki facet odpowiadac na pytania kobiety o jego zycie prywatne? Ze to nie, ze tamto nie? Jaki jego obraz takie pytania/odpowiedzi zbuduja w jej oczach? Warto z nim cos glebszego stworzyc?

Tak, kaligrafując zaproszenia ślubne mam kontat z masą kobiet - szkoda tylko, że wszystkie zajęte

E tam nic nie przeżył . Dziewczyna będzie patrzyła na to jaki jesteś, i jeśli dla jednej to będzie jakiś problem - to dla innej to może być atut. Szuka się wtedy płaszczyzny wspólnych zainteresowań, i jakaś zawsze się znajdzie

O proszę nawet zajęta pani się zainteresowała:). Jest tu chyba jakiś dział poszukiwawczy. Napisz a  jakaś wolna pani (podejrzewam że niejedna) napisze do ciebie. Wtedy od słowa do słowa randeczka gotowa;)

"Szkoda tylko, że wielu ludzi patrzy na innych z perspektywy nie "jaki jesteś" a "co przeżyłeś".

Wielu to nie znaczy wszyscy małyksiążę. Nie zniechęcaj się

Gdzie jest dział poszukiwaczy?

W wątku Samotność. Zauważyłem że i panowie tam szukają

I to jest piękne świadectwo, i wskazówka gdzie można też szukać. Autorze wątku do dzieła, kobiety czekają;)

Tylko ile jest takich kobiet jak Ty Kyntia? Chodzi mi o kobiety dla których nie jest problemem związanie się z kimś z charakteru zupełnie innym (nie domatorka + domator). Bo chyba często domator jest na początku na gorszej pozycji i można spotkać się ze stwierdzeniem "fajny chłopak ale jakoś mało aktywny towarzysko, niewybuchowy, nie jest go wszędzie pełno".

Jasne, że w kupie raźniej. Iść samemu na spacer i zadręczać się widokiem zakochanych par nie jest za fajne. Ale iść z kimś - to jest fajne. Tylko wiecie jak to jest, siedzi się w swojej skorupce > nie można znaleźć partnera > brak dynamiki w życiu > siedzenie dalej w skorupce.

Jasne, że we dwójkę jest zdecydowanie lepiej. Gdzie się razem nie pojedzie, nie ma obawy, że nie będzie się do kogo odezwać Czyli fajnie jest gdzieś pojechać (dynamikę w życiu wprowadzić).

Tak jak napisala metaksa, drugi człowiek motywuje.
Fakt że trzeba trochę "podręczyć" partnera o to wyjście, ale warto.
Wszystko to kompromis. On zgodzi się na wyjazd,spotkanie w gronie znajomych, ja odpuszczam niektóre rzeczy i zostaję w domu.

malyksiaze2 bo grunt to zrobić 1 krok a potem toczy się z górki.

Ja swojego partnera też nie poznałam gdzieś poza domem, u znajomych czy imprezie. Mu się pupska ruszać z domu nie chcialo i tylko przez internet starał się poznać kogoś.
A jak już się znajdzie tego kogoś, to trzeba jednak się zmotywować, i wyjść na ten spacer,zaprosić gdzieś na kawę, a nie nowo poznaną dziewczynę usadzić w domu na fotelu i się głupio szczerzyć

I naprawdę to nie wstyd być domatorem, ja to rozumiem i bardzo miło wspominam nasze spacery,wyjścia do kina (to było jakieś 4 lata temu ) i doceniam to, że mój partner ruszy tyłek dla mnie,po to abym się dobrze czuła, a ja staram się aby on tez miło spędził czas.

czasymira w ogóle nie rozumiem Twojego posta

A nie lubisz po prostu rozmawiac z ludzmi, dyskutowac o tym co Cie interesuje? Z kobieta w koncu sie robi to samo co z kolega, tylko "plus", no bo przeciez z kolega ani sie nie spi, ani nie ma sie do niego goracych uczuc.

Ciekawe niektóre wypowiedzi,ja mam domatora,któremu nawet moja aktywność forumowa się nie podoba,bo przecież rozmawiam o bzduach,liczy się tylko on,chociaż nic ciekawego nie potrafi zaoferować,nawet rozmawiać mu się nie chce,bo nie ma o czym...

Wiosna idzie, słońce zaczyna się pojawiać - będzie trzeba się z jakąś domatorką (nie tyle z domatorką a z osobą co nie myśli tylko o imprezie co weekend) na spacer, kawę wybrać

Cześć Achelon Czytając Twojego posta, miałam przedziwne wrażenie że czytam swoją własną historię. Miałam (a raczej mam) podobnie jak Ty. Do 19 roku życia, w ogóle (naprawdę w ogóle) nie wychodziłam. Wolałam spędzać czas na swoich pasjach, wyjście nawet do pizzerii  było dla mnie marnotracją czasu. Dostawałam propozycję i od razu się zastanawiałam po co? zjeść mogę sama, w domu a czas mogę wykorzystać na coś innego. W moim przypadku dochodził do tego ogromny introwertyzm, wyobcowanie, uczucie że nie pasuję do reszty. Wszystko się zmieniło, kiedy poszłam na studia. Zmiana środowiska, inni ludzie i zaczęłam wszystkim zazdrościć życia towarzyskiego, radości z tej czerpanej, poczucia przynależności. Postanowiłam wtedy się zmienić bo czułam że coś tracę i czułam się przez to samotna. Tutaj zrobiłam największy błąd, ale nie ma tego złego prawda? Zmuszałam się do socjalizacji z ludźmi, imprezy, alkohol, spontaniczne wypady, rozmowy z gronem ludzi. Do tego wszystkiego się zmuszałam, myśląc że jestem szczęśliwa bo wreszcie rozumiem o co w tym wszystkim chodzi i że jestem szczęśliwa. To złudne szczęście trwało ponad rok. Dlaczego złudne? Bo zdałam sobie sprawę, że nie było imprezy na 'trzeźwo' bo inaczej nie umiałam się bawić jak reszta, że nie było wypadu bez ogromnego stresu, bez zastanawiania się co się robi i po co? W jaki sposób to może być fajne? W końcu poznałam kilku ludzi, równie 'innych' jak ja. To mi pomogło zrozumieć, że wcale nie jest ze mną nic nie tak. Rzecz w tym żeby siebie zaakceptować, zrozumieć co Ci daje radość i nie starać się jej szukać w rozrywkach których nie rozumiem. Zrozumiałam, że wolę spacer samotnie albo z przyjacielem który jest podobny do mnie, że nie lubię imprez, tego hałasu, nie lubię tańczyć, nie lubię wychodzić do restauracji, chyba że akurat przechodzę obok a jestem głodna Nie zmuszaj się do niczego! Pomyśl, co Ty wolisz robić? W jaki sposób spędzać czas? (Mówię tutaj o odskoczni,  sposobie spędzania wolnego czasu, nic związanego z pracą ) Pamiętaj, każdy jest inny, to że innym wychodzenie na spacer z dziewczyną czy na imprezę ze znajomymi coś daje i ma sens, nie znaczy że tak jest w przypadku każdego   A randki? Cóż, wszystko zależy od tego, żebyś zaczął samego siebie akceptować w 100% i rozumieć, to Ci pomoże się otworzyć a wtedy na pewno się ktoś znajdzie Ja znalazłam swoje życiowe radości, życzę Tb powodzenia

Razem ciężko a samemu jeszcze gorzej. Moim zdaniem musisz spróbować, choć bycie razem jest trudne, wymaga kompromisów. Mam wrażenie że jesteś troche taki aspołeczny. Zobacz jak robią to twoi rodzice ? Jak żyją inni?....Moim zdaniem powinienes mieć jakieś hobby a wtedy znaleśc osobe o podobnych zainteresowaniach itd. tak na pewno jest łatwiej...

Nie do konca rozumiem skad az takie zamkniecie z Twojej strony ale wystarczy poprostu zapytac dziewczyne na co mialaby ochote. moze jej chec pojscia gdzies i zrobienia czegos ulatwi Ci  sprawe jakos

A co Ciebie interesuje, Autorze?
Jeśli nie lubisz kina, restauracji, spacerów z innymi ludźmi, to może jest coś co lubisz i co nie wydaje Ci się bezsensowne?
Nie musisz być przecież tacy, jak wszyscy.

Poza tym, skoro mówisz NIGDY... tzn że nie próbowałeś? Może żadna dziewczyna nie wzbudziła w Tobie żadnych ciepłych emocji?

Jak nie lubisz chodzić do restauracji czy do kina bo uważasz, że można to robić w domu, to dlaczego np nie zaprosisz jakieś dziewczyny do domu, ugotujcie coś razem, a potem zobaczcie film na komputerze? Mnie by się coś takiego podobało...

Ja też dużo rzeczy robię sama i nie potrzebuję obecności faceta do tego.
Mnie wszyscy w moim otoczeniu uważają za dziwaczkę, bo najbardziej na świecie chciałabym podróżować, lubię pracować i nie przepadam za dziećmi.

Chodzenie na randki w miejsca publiczne ma na celu poznanie się na neutralnym gruncie, żeby kogoś trochę zrozumieć, ocenić zanim się go wpuści do swojej bezpiecznej sfery, czyli domu. Żeby sprawdzić czy chce się taką osobę dopuszczać bliżej. Tak mi się zawsze wydawało, że to taka misja badawcza - czy do siebie pasujecie, czy Cię ta osoba nie wkurza czy lubicie ciszę czy milczenie itd.
Myślę, że kiedyś trafisz na taką osobę, przy której zrozumiesz czemu te wszystkie rzeczy mogą być przyjemne. I nie zdziwiłąbym się, gdyby byłą Twoją stuprocentową odwrotnością