czy ktoś z Was boi się związków? - Netkobiety.pl

inesita napisał:

Na razie kocham bez wzajemności kogoś i bardzo chciałabym, by odwzajemnił moje uczucie, ale któż to wie, czy wówczas znowu nie zrobiłabym kroku w tył...

Może właśnie dlatego tak dzieje się z dotychczasowymi partnerami??? Kochasz kogoś z kim nie jesteś, więc kim innym czujesz się ograniczona.

Hmm..też tak mam:( Kocham....(a przynajmniej tak mi się wydaje) faceta, który traktuje mnie chyba jak dobrą "przyjaciołkę". A  każdy wie, że tak na prawdę nie ma przyjaźni między facetem a kobietą. Cierpiałam, kiedy opowiadał mi o swoich dziewczynach, rozstaniach, kolejnych powrotach....w końcu nie wytrzymałam, powiedziałam mu, że zaczął być dla mnie kimś więcej niż tylko przyjacielem....jego reakcja: "szok"! Myślałam, że w ten sposób w końcu dowiem się na czym stoję, czy jest szansa na związek czy mam sobie darować. Co się okazało, on nie jest przeciwny związkowi, robi mi nadzieję, a potem cisza. Zaczynam być zazdrosna, robię mu wyrzuty....tylko przez to, że go kocham...Sama sobie robię krzywdę...ale inaczej nie potrafie;( Zrobie jeden krok do przodu....a potem 3 w tył.. Podobnie jak Wy dziewczyny, też siedząc, np sama w domu...marzę o tym, żeby się do kogoś przytulić, poczuć się kochana...ale gdy juz spotkam się z kimś chcę do domu......;( wydaje mi się, że chyba nie dorosłam do bycia z kims...

Jesteście pewne, że jest to strach przed utratą wolności, niezależności? Ja bym raczej powiedziała, że to obawa przed zaangażowaniem się emocjonalnie, która wynika ze skrzywdzenia w przeszłości przez innego mężczyznę w tym być może przez własnego ojca.

Nigdy zaden mezczyzna mnie nie skrzywdzil na szczescie. A z ojcem... ty bylo tak, ze zawsze byl nieobecny (w wymiarze psychicznym), wycofany, bierny. Nigdy nie widzialam, jak okazuje uczucia w stosunku do mojej mamy. Nie byl dla niej partnerem, tylko kims, kto zawsze stoi z boku. Ze mna tez malo rozmawial, choc w glebi ducha wiedzialam, ze mnie kocha. Czasem mialam wrazenie, ze najwazniesze dla niego jest tylko to, czy mam co jesc i czy jestem zdrowa, a reszta malo go obchodzila. Sam nigdy nie wykazywal inicjatywy w zyciu, by cos milego wspolnie zrobic, by gdzies pojechac, pojsc na glupi spacer. Ale czy cos takiego moze miec az tak duze znaczenie teraz dla mnie? Chyba sa wieksze problemy na swiecie...

SadButTrue, zauwaz, ze pomiedzy Wami jednak jest jakis dialog. Mowisz, ze trudny, ale jest. I pewnie jest szansa, ze "dyskusja" miedzy Wami sie rozwinie, a to pozwoli wyjasnic sprawe do konca.

Wiem jak to jest, kiedy sie czlowiek stara a tu klops, wychodzi gorzej. Ja osobiscie jutro pobiegne ku Niemu jak co tydzien i co... pewnie nic z tego... Wymienie sie z Nim glebokim spojrzeniem, bo slowa uwiezna w gardle.

Moze to i glupie, ale chcialabym, by On powiedzial mi, bym byla jego przyjaciolka... Oczywiscie liczac, ze z tej przyjazni moze zrodzic sie cos wiecej A wlasnie, skoro to uslyszalas, to moze (mimo ze na dzis to dla Ciebie marne pocieszenie) mimo wszystko jest nadzieja dla Ciebie? Od fajnej przyjazni milosci niedaleko przeciez, tymbardziej ze on zaprotestowal, kiedy chcialas zakonczyc znajomosc. Z tego wynika, ze w jakis sposob mu zalezy. Moze on sam jeszcze nie wie jak bardzo.

To może i ja się wtrącę, jeśli można! Mi wprost trafia się fajny facet a ja uparcie nie i nie! łączony problem strachu utraty niezależności i strachu zaangażowania się. Zabrzmi to okrutnie ale miło wiedzieć, że nie jest się jedynym lękliwym tego świata.

Pinacolada, mi tez od czasu do czasu trafi sie okazja na blizsza znajomosc, a ja zawsze krece glowa na nie... Teraz aktualnie mam, ze tak powiem klapki na oczach i nie dostrzegam innych obiektow poza jednym Ale wczesniej... zawsze cos nie pasowalo. Wtedy otoczenie najczesciej wklada cie w szufladke "wybredna". To najprostszy schemat myslenia. No ale raczej nieadekwatny do rzeczywistosci.
Powiedz, czy probujesz mimo tych obaw? Czy myslisz, ze jak pojawi sie ten wlasciwy ktos, to one znikna? A moze juz tego doswiadczylas?

Boje sie związkow, bo sie szybko angazuje za szybko, pozniej załamka bo nic nie wychodzi. Jestem własnie w takim zwiazku troche luznym facet nie chce sie wiązac na powaznie boje sie ze za bardzo sie zaangazuje i pokocham, juz jeden dzien go nie widze i tesknie.Cholernie sie boje ze mnie zostawi predzej czy pozniej on jest inny niz ja zupełnie inny,czasem nie wiem czy to co mowi to prawda czy zart. kurcze ale juz sie wkreciłam,bez niego pusto by było.Jak znam zycie to on pewnego dnia mi oswiadczy ze lepiej zebym sobie znalazła innego faceta.boje sie..... ze sie moze okazac ze z jednego bagna weszłam do drugiego.

sa osoby ktore boja sie zwiazkow,znam takie.co do ograniczenia wolnosci zwiazek to nie odrazu slub.a i po slubie mozna miec troche czasu tylko dla siebie,na tak zwany oddech,by nie zadusic przyslowiowo drugiej osoby soba

No wiec musze sie wygadac... Nastapila dzis zmiana. Przepraszam za sformulowanie, ale olewam go! Podeszlam do niego dzis, na luzie, bez problemu. Rozmawialismy, wydawalo by sie, ze milo. I co? On nagle, niespodziewanie calkowicie odrwocil sie o 180st, bo zagadnal go ktos ze znajomych. Urwal nasza rozmowe niemalze w polowie zdania! Nie moglam uwierzyc, naprawde! Zglupialam i juz nie wiedzialam, czy mam tam stac jak kolek, czy pojsc w swoja strone. Oczywiscie poszlam. To juz nie chodzi o to, ze nie powinien tak robic wzgledem mnie. Nie powinien tak robic nikt, kto uwaza ze ma w sobie choc odrobine kultury!
Przez cale swoje zycie nie wchodzilam w zwiazki. Mialam kogos przez 3 miesiace- moj rekord zyciowy! Cala reszte ludzi odrzucalam, bo zawsze to byl nie ten. A dzis jestem wypruta emocjonalnie i wiem to, ze jeszcze przez dluuuugi okres czasu bede sama. Cos mi sie ta przyszlosc nie wrozy zbyt rozowo i to nie jest czarnowidztwo tylko realizm. Dziekuje za "wysluchanie".

Ostatnio edytowany przez inesita (2009-05-13 02:13:00)

Dzieki SadButTrue :* Mnie sie juz nawet ryczec nie chcialo, bo to juz bylo wczesniej, wielokrotnie. No ale fakt, jak sobie tak czlowiek wyrzuci ze lzami wszelkie toskyny, owszem, lepiej mu
Wiesz co, tez nie raz odczuwalam, ze cos sie wypalilo. Tyle, ze to bylo takie zludzenie, bo ostatecznie wszystko wracalo. Teraz mam wrazenie, ze wypalilo sie bardziej, niz kiedykolwiek, ale najgorsze jest to, ze sama sobie nie potrafie dac gwarancji, ze to juz na stale...
Kocham taniec i pewnie jeszcze nie raz bede go widziec. Pragne tylko nie okupowac tego "widoku" swoimi nerwami. Teraz marzy mi sie, ze bede przechodzic kolo niego w miare obojetnie, nawet jesli bedzie dla mnie mily. To duze wyzwanie.
SadButTrue, pisz co tam u Ciebie, bede sledzic oczywiscie

Dorotko, presja otoczenia jest bardzo trudna i ciezko ja znosic. Ale nie ma nic gorszego, jak to my sami na sobie wywieramy ta presje. Mnie jakos trudno jest uwierzyc w to, ze nie bedziemy wtedy cierpiec. No i co istotne, przeciez latwo wtedy sprawic, ze bedzie cierpiala ta druga osoba.

Sama mialam kiedys taki pomysl, by zrobic cos troche wbrew sobie. No i wytrzymalam krotki okres, a pozniej czulam sie dodatkowo zle, ze rozbudzilam czyjes nadzieje. Chyba juz wiecej nie odwaze sie tak, jak Ty- szczerze podziwiam, bo musialas pewnie powalczyc ze soba, by nastawic sie pozytywnie.

Tak naprawde to dzis presja otoczenia mnie nie przeraza. W koncu ile jest ludzi, tyle sposobow na zycie i dlaczego ktos ma nam wmawiac, ze taki, czy taki jest lepszy! Dzis sobie radze z taka presja, ale obawiam sie, ze z uplywem czasu jednak moge nie byc silniejsza i latwiej sie poddam.

A co do porazki, lez i cierpienia... moze Ci sie wydawac, ze tak bedzie, ale pewna byc nie mozesz, bo chyba nikt nie moze. Pozdrawiam!