Dokąd tak się śpieszymy ? - Netkobiety.pl

Każdego dnia tysiące spraw do załatwienia. Bo praca, bo pranie, bo sprzątanie, bo zakupy, bo remont, bo jeszcze to i jeszcze tamto... Na samym końcu nie wiedzieć czemu zostają ludzie, z którymi można by się spotkać, pogadać, powłóczyć, ponudzić i jeszcze mnóstwo innych po- porobić. Tylko doba ciągle za krótka, a w szeregu tyle spraw ważnych...choć wcale nie tak ważnych. Czasem czlowiek żyje, jakby miał przed sobą nieskończoność, z czego pierwszą część poświeci sprawom przyziemnym a potem, jak już się upora z tą całą prozą życia poświęconą głównie przedmiotom, dopiero zacznie korzystać z życia. Niestety oczekiwana nieskończoność okazuje się często ulotną chwilą i na życie po prostu brakuje życia. Wystarczy zajrzeć do szuflady, czy starego kalendarza- ileż tam pospiesznie spisanych numerów telefonów, adresów, na które ciągle nie ma czasu oddzwonić czy odpisać. Albo te przekładane w nieskończoność wyjazdy, wypady, imprezy kosztem pracy, porządków domowych, czy innych bezsensownych, ale jakże ważnych powodów. Potem nagle przyparci przypadkami losu spotykamy się w szpitalach, na pogrzebach, stypach i czujemy zbierającą się gorycz i tęsknotę, za czymś co uleciało. Choć podobno uczymy sie na błędach, jednak pamięć mamy jakąś dziwnie krótkotrwałą, bo zaraz pędzimy znowu do swoich ważnych, nieważnych spraw, aż do następnej chwili zadumy i zderzenia z niespodziankami losu, na które nie mamy wpływu i których nie ujęliśmy w swoim terminarzu. Tak mnie naszło na swieżo, po kolejnym upomnieniu od życia i postanowiłam, że nie dam się wciągnąć w trybiki codziennego pośpiechu. W końcu niektóre sprawy naprawdę mogą poczekać, bo nawet jeśli nie zdążę ich zrobić ja, to zrobi je ktoś inny