mam 22 lat jakieś 3 miesiące temu rozstałam się z facetem po 3 letnim - Netkobiety.pl

Witam, mam 22 lat jakieś 3 miesiące temu rozstałam się z facetem po 3 letnim związku. Na początku układało nam się świetnie wspólne wyjazdy, spędzaliśmy bardzo dużo czasu razem, mówił ze mnie kocha, ze jest mu bardzo dobrze ze  mna, ja studiowałam natomiast on zajmował się jedynie pracą. Miał wielkie plany co do nas wspólne życie, mieszkanie, zaręczyny.Tyle że on chciał to już.... . Ona pracował a ja studiowałam nie mogłam sobie na to pozwolić, utrzymywali mnie rodzice ja jedynie od czasu do czasu podłapałam jakąś dorywczą pracę, on nie chciał wynająć pokoju interesowała go jedynie kawalerka, mnie na to po prostu nie było stać (wynajmowałam pokój w mieszkaniu studenckim) a nie chciałam by on płacił za wszystko. Tłumaczyłam mu to wielokrotnie, ze na razie nie mogę tak z nim żyć muszę zacząć zarabiać wtedy owszem możemy coś razem planować.
Pracował na ochronie więc również nie zarabiał kokosów, zauważyłam ze nie dąży do budowania wspólnej przyszłości, nie myślał o zarabianiu większych pieniędzy, o jakimkolwiek rozwoju. Mieszkał z rodzicami, którzy wszystko do tej pory mu zapewniali. Pomyślałam ze to ja muszę jakoś zadbać o nas rozpoczęłam drugi kierunek studiów, poszłam do pracy..... bardzo często nie miałam czasu ale chciałam żebyśmy mieli możliwość życia razem. Spotykaliśmy sie w miare możliwości jak najczęściej mimo nawału obowiązków, czasem też chciałam wyjść ze znajomymi ze studiów, z pracy tak po prostu pogadać. Nie wolno mi było bo tam są mężczyźni (studiuję na politechnice natomiast nigdy nie dałam mu powodów do zazdrości, wiem gdzie są granice), była również sytuacja ze umówiłam sie z moimi przyjaciółkami a on z pretensją że dla koleżanek mam czas natomiast dla niego nie. Jednego razu umówiliśmy sie, że odbierze mnie z uczelni i pójdziemy razem na obiad, postanowiłam więc ze ubiore sie hymmm... lepiej niż zwykle a on z pretensją do mnie ze zrobiłam to dla kolegów z uczelni, nie dla niego i 15 min lamentu i tłumaczenia ze to ne jest tak jak myśli. taka sytuacja trwała 2 lata przez ten okres czasu odizolowałam się od znajomych z uczelni z pracy,zamknęłam sie w sobie, nie chciałam nawet z nim nigdzie wychodzić, przestało mi nawet zależeć na tym jak wyglądam bo po co sie starać dla niego skoro i tak skończy się to kłótnią ze to dla kolegów. Pod koniec naszego związku wypomniał mi ze sie nie staram dla niego,że jestem zamknięta w sobie ze nigdzie nie chodzę i nałożyłam sobie dużo na głowę i nie mogę sobie tego poukładać. Bardzo mi go brakuje... starałam się dla nas, teraz brakuje mi sensu robienia tego wszystkiego, zauważyłam jedną rzecz.... zmieniłam się pod względem zachowania mimo nawału obowiązków zaczęłam spotykać się ze znajomymi, nie jestem taka przytłoczona, zaczęłam dbać o siebie...... ale mimo tego wszystkiego brakuje mi jego.... pomóżcie jak ja mam zrozumieć siebie....