Jak powstrzymać łzy? - Netkobiety.pl

Najlepiej byłoby wyeliminować źródła smutku, bo dopóki myślisz o problemach to tak długo będą Cię doprowadzały do płaczu.  Możesz liczyć na czyjąś pomoc? Na kogoś kto Cię wysłucha i pocieszy?

Hm..no dziewczyny powyżej mają rację.A może własnie byś komuś powiedziała co czujesz.Nie powinno się zbyt dużo dusić w sobie,wkoncu to dopadnie i płaczemy.Ja tak miałam raz, w zeszłym roku pomyślałam o jednej smutnej i krzywdzącej mnie sprawie,chodziłam trzy dni zalana łzami,nie potrafiłam tego powstrzymać,szłam ulica lało sie ze mnie jak nie wiem co,w szkole też.A tam raczej sie nie da ukryć płaczu..Wkoncu się wyżaliłam..Poprawiło mi się poczucie i swoja wartość.Czasem trzeba z kimś pogadać,tacy jesteśmy już.. pozdrawiam

No prawda nie napisałam zbyt wiele...Chodzi tu głównie o to, że teraz jest ten długi weekend co prawda juz się kończy ale wychodziłam na spacer to całymi rodzinami siedzieli przed domem a ja wróciłam do domu to miałam tam tylko matkę ze świadomością, że jest chora na serce i już w starszym wieku. Ojca mam na cmentarzu żadnych dziadków, kuzynostwo, ciotka ma mnie gdzieś. Gdy miałam 17 lat przeprowadziłam się do Domu Samotnych Matek bo byłam zmuszona razem z moją mama. Tesknie za domem z dzieciństwa teraz jest inaczej....

To boli i to bardzo...Tęsknota za czymś co już minęło i czego nie da się już odwrócić, świadomość że nie mam już nikogo prócz matki i kilku bliskich moich przyjaciół od lat...Zazdroszczę innym pełnej rodziny ale oni tego nie doceniają bo teraz wiem że to jest jeden z największych skarbów jakie można mieć ;(

Każdy wraca, a niestety nie wszystkie wspomnienia są dobre... To fakt, ludzie nie doceniają tego, co mają. Rodzina jest ważna. Ja jestem sama od roku... mama wyjechała za granicę do pracy, tata zmarł 13 lat temu.. Siostra też za granicą a reszta rodziny.. nie obchodzi ich mój los...

Sarenka napisał:

Najbardziej boli brak tej rodziny, wiem że nie obchodze ich a gdybym umarła to nawet nie przyszliby na moj pogrzeb i jeszcze ucieszyliby się że mnie nie ma albo wzruszyliby tylko ramionami...

Tak nie mów. Wydaje mi się, że wiele osób tak myśli, kiedy są rozżaleni, ale to za jakiś czas mija... Nikt nie jest obojętny na śmierć w rodzinie, a już na pewno nie cieszy się z tego. Pomyśl o tym, że masz mamę. Ona na pewno nie chciałaby, żebyś tak myślała.

nie powstrzymuj łez... niech lecą sobie... tak długo jak chcą, aż przyniosą ukojenie i wyrzucenie wszystkich okropnych emocji, które w sobie gromadzisz. Jeśli będziesz na siłe powstrzymywać zły to kiedyś wybuchniesz jak gotujący się czajniczek, każdy z nas przechodzi ciężkie chwile i czasem potrzebuje nawet kilku miesięcy płaczu aby się podnieść i odnaleźć sens radosnego życia

Sarenko, j ate nie umiem powstryzmac łez.
płakać to nie jest wstyd. to takie oczyszczenie.

SARENKO,KAZDY WRAZLIWY CZLOWIEK PLACZE..I TO JEST NORMALNE.PISZESZ ZA TESKNOTA ZA RODZINA.MASZ MAME.NIE JESTES SAMA..FAKT MAMA MA CHORE SERCE,ALE JEST KOLO CIEBIE,I TO JEST NAJWAZNIEJSZE.MASZ PRZYJACIOL.A TO BARDZO DUZO ..POPATRZ NIE JESTES SAMA.DOM W KTORYM KIEDYS MIESZKALAS..WSPOMNIENIA.BOLA..TAK,ALE SKORO NIE MA MOZLIWOSCI POWROTU DO NIEGO..PAMIETAJ ZE MIALAS TO SZCZESCIE ZE MIALAS TEN DOM.A TERAZ CZAS WKRACZAC W DOROSLE ZYCIE,KTORE TEZ NIESIE WIELE CIEZKICH CHWIL.TRZYMAM KCIUKI ZA TO BYS MIALA SILE..WIARE W SIEBIE..BO WCALE NIE JESTES NA JAKIEJS PRZEGRANEJ POZYCJI.KIEDYS ZAPEWNE ZALOZYSZ WLASNA RODZINE..TAK NIESTETY W ZYCIU BYWA ZE CZESTO DALSZA RODZINA ODSUWA SIE,ALE ZYC TRZEBA DALEJ.MAMA,PRZYJACIELE,IM NA TOBIE ZALEZY..USMIECHNIJ SIE

Wedlug mnie Serenko i tak jestes godna podziwu bo jeszcze sie w 100% nie poddalas, wiem co to znaczy tak lac lzami, na niejednym pogrzebie stalem jak slup, nie mrugajac oczami a mimo to z nim ciekly lzy po policzkach. podziwiam bardzo babcie i dziadka bo przezyli juz 3 z 4 swoich dzieci a to jest straszne dla rodzicow. wiem ze babcia sie trzyma w miare ale 'ten' dzien moze nastapic z dnia na dzien. ciezko jest dawac Ci rady bo i tak sadze ze mocna z Ciebie kobieta i walczysz caly czas, fakt rada znalezienia sobie drugiej polowki napewno by pomogla ale szukanie bo potrzebna jest polowka moze byc zgubne. dla mnie jestes waleczna i tyle juz od zycia wiesz ze napewno dasz rade. trzymaj sie dzielnie

Sarenka napisał:

Czy własna ciocia miała prawo wyrzucić mnie z domu w którym mieszkał mój ojciec ( teraz formalnie dom jest jej ) dla 70 tysięcy złotych Widocznie tyle dla niej jestem warta i to co przeszłam ;(

Nie można nikogo wyrzucać z domu, ale nie znam tej sytuacji, więc nie mogę się do tego odnieść. Staraj się nie myśleć ciągle o tym co było, pomyśl o tym co będzie. Oliwka dobrze napisała: trzeba spojrzeć w życie bardziej optymistycznie,a wtedy to nasze życie będzie lepiej wyglądało. To trudne kiedy jest w Tobie tyle smutku i wiem że czasem nie da się nie płakać, ale tak nie może być cały czas.

Przeniesiony post Sarenka

Sarenka napisał:

Wiem że nie mogę być najlepsza we wszystkim ale jak wziąść się w garść i iść twardo gdy jest się załamanym?

Troszkę pomieszany się ten wątek zrobił, ale ogólnie wiadomo o co chodzi.
Sarenko powinnaś zacząć myśleć troszkę bardziej optymistycznie. Nie ma co cały czas użalać się nad sobą. Przecież na pewno w Twoim życiu zdarzają się też przyjemne rzeczy- tylko trzeba chcieć je dostrzec. Być może swojej sytuacji nie zmienisz, ale możesz ja poprawić. Tak naprawdę dużo zależy od tego jak same myślimy i jak podchodzimy do pewnych spraw. Nie przejmuj się tyle i nie myśl tylko o złych rzeczach, bo możesz wplątać się w jakąś depresję- a po co Ci to. Bądź silna!
Zacznij dostrzegać te drobne, radosne rzeczy- a zobaczysz, że z biegiem czasu wszystko wyda się troszkę prostsze.
Wiem, że pomyślisz sobie- co ona może wiedzieć. To prawda, niewiele o Tobie wiem- ale jestem w 100% pewna, że odrobinka lepszego nastawienia (nawet w beznadziejnych sytuacjach) może wiele zmienić.

Pozdrawiam:)