Mam 58 lat, jestem samotna.... - Netkobiety.pl

Postanowiłam, że zadbam o siebie o moja sylwetkę, , chętnie zapisałabym się do wolontariatu, żeby nie siedzieć popołudniami w domu, mam jeszcze pracę, a to jest moja ostoja no i wnuki.Bardzo doskwiera mi samotność i brak kogoś z kim mogłabym szczerze porozmawiać, przytulić się a może nawet popłakać komuś w rękaw, niestety zdaje sobie sprawę, że jest to prawie niemożliwe, no cóż będę szukać swojego miejsca i mam nadzieję, że mi się uda.

Moja Droga,

mam mamę w Pani wieku. Mój ojciec zmarł 10 lat temu i mama od tej pory jest sama. Najpierw około roku walczyła z mniejszym i większym smutkiem, poczuciem pustki i beznadzieją. Ja miałam wtedy swój związek i mieszkałam w innym mieście.

Tak, to prawda, że kobiety w tym wieku najczęściej zostają same. Po prostu umieralność mężczyzn ok. 50-70 roku życia jest największa. I nic się z tym nie zrobi. A Ci, którzy są i nie mają partnerek, najczęściej popadają w romanse z coraz to młodszymi, lub w alkoholizm, lub i w jedno i w drugie.
Tak po prostu bywa.

* Ale ma Pani wnuki. Proszę się nimi cieszyć.

* Ma Pani świetny pomysł na wolontariat. Może Pani pomagać innym i zmieniać ich życie na lepsze. Do tego takie organizacje skupiają dobrych, otwartych, mądrych ludzi. Nie tylko kobiety, ale i mężczyzn. Nie tylko starszych, ale i młodszych. Nic nie da Pani takiej świeżości umysłu, co praca i pomaganie innym.

* Może Pani spróbować podróży.

* Aktywności fizycznej. Jestem o połowę młodsza, ale mnie też porzucono. Nawet się nie obejrzałam, a minęło pół roku, i zorientowałam się, że nie mogę spać. Nie mam apetytu. Wstanie z łóżka zaczęło mnie kosztować bardzo dużo wysiłku. Przestałam odbierać telefony od kogokolwiek, bo zaczęło mi się wydawać, że i tak na nikim nie można polegać, i tak będę dla wszystkich tylko ciekawostką albo ciężarem.
Niedawno zrozumiałam, że jak tak dalej pójdzie, skończę z depresją. Więc na siłę zaczęłam wychodzić na spacer codziennie rano. Codziennie rower, bieganie, gimnastyka.
Szczerze? Czasem jeszcze sobie popłaczę, ale już nie kilka razy dziennie. Zaczęłam się uśmiechać i szukać dalszych celów.

* Także naprawdę polecam o siebie zadbać. Nie chodzi o to, że dla mężczyzny, którego może Pani pozna (a Pani może! i proszę o tym nie zapominać!). Czasem trzeba się trochę zmusić do wyjścia na dwór, do ludzi, do zrobienia czegoś. Ale to wciąga i kiedy się raz zacznie, trudno przestać. Proszę zadbać o jakość swojego życia, spełniać marzenia. Bo jeśli nie teraz, to kiedy? Ze mną na studia chodzą - na pierwszy rok bardzo wymagającego kierunku - osoby po pięćdziesiątce. I osiemnastolatki. I dwudziesto-, trzydziestolatki takie jak ja. Jakkolwiek to dziwnie brzmi, wiek nie ma znaczenia, kiedy człowiek podejmuje decyzję, że chce coś zrobić ze swoim życiem. To nigdy nie jest łatwa decyzja, bo wymaga - tak mi się zdaje - wielkiej odwagi. Ale zawsze warto ją podjąć.

Już nawet nie chcę pisać, ile widzę par znacznie starszych od Pani, ściskających się, całujących, trzymających za ręce. Czy wszyscy są wieloletnimi małżeństwami? Nie sądzę. Także nie ma sensu kwękać, tylko pora poszukać wszystkiego, co sprawia przyjemność. Cokolwiek by to nie było.

Serdecznie pozdrawiam.

ja mam prawie 50 lat i jestem samotna.
Do tego jestem dość gruba i mam osteoporozę.
Ale serce mam złote i dom prowadzę wzorowo.
Chciałabym znaleźć jakiegoś uczciwego mężczyznę, może byc po przejściach, którym mogłabym się zaopiekować.
Gdyby był ktoś zainteresowany proszę o kontakt e-mailowy: Izabela.Sinkiewicz małpka gothaer.pl