Arachnofobia - brr.. - Netkobiety.pl

Chyba wiem co czujesz, ja mam to samo. Pamiętam jak raz sobie spokojnie spałam i nagle usłyszałam jak coś pac  spadło obok mojej głowy.Szybko zaświeciłam światło a to był taki czarny pająk!!!Zaczęłąm krzyczeć, nienawidze takich wstrętnych żywiątek. W ogóle w moim przypadku wejście do piwnicy czy na strych to ogromny stres, bo wiem,że tam będą pająki i to na 100%. Najgorsze,że ja wiem,że one mi nic nie zrobią, że są mneijsze, al eja mam takie odczucie,że one jakimś cudem dostaną się pod moją bluzkę, na samą myśl aż mi ciarki przechodzą!Nigdy tego nie leczyłąm, nie wydaje mi się to aż tak poważnym powodem by od razu pójść do lekarza, ale czasem to rzeczywiście przeszkadza. Ja  nie wiem sama czy bardziej boję się czy brzydzę pająków;\ Bleee

Też mam arachnofobie. Zaczęło sie w Wadowicach pod kościołem, jako mała dziewczynka bawiłam sie przed kościołem zamiast siedzieć w nim(głupia, moze gdybym weszła do środka nie miała bym teraz tego problemu) . Wspinałam się po ogrodzenia. Nagle patrze a tu koło mnie siedzi wielki pająk. Zaczęłam płakać, krzyczeć, panikować. Moja kuzynka z kuzynem, z którymi byłam wtedy w kościele, wrócili ze mną do domu. Wydaje mi się że ta choroba wzięła się właśnie z tego czasu.
Wczoraj sprzątałam w pokoju. Układałam książki na regale obok firanki. Na chwile odwróciłam głowę w jej stronę, patrze się a tu na wysokości mojej głowy drepta sobie taki z pięcio centymetrowy pająk ; ( zaczęłam histeryzować, płakać, zrobiło mi się gorąco, pociłam się. Mój brat z moim tatą kiedy spytali się co się stało ja powiedziałam że u mnie jest pająk, zaczęli się śmiać i mówić że dre się jak by co najmniej ktoś umarł. Obraziłam się na nich. Na moje nieszczęście moja mama rozmawiała wtedy przez telefon i nie mogła go wynieść ( tutaj dodam że moja mama strasznie lubi pająki i wgl się ich nie boi, nie wiem jak ona to robi). Ja siadłam koło niej i ani drgnęłam. Osłupiałam, nie mogłam się ruszyć, cały czas płakałam. Kiedy mama skończyła rozmawiać, ja cały czas siedziałam w tej samej pozycji. Wszystko jej opowiedziałam. Wyniosła go. Spytałam się jej czy mnie rozumie i czy nie jest na mnie zła. Ona powiedziała że oczywiście że nie jest zła i że mnie rozumie. Strasznie się ciesze że chociaż ona rozumie jaki mam problem.
Chciała bym się wyleczyć ale boje się iść do poradni. Czytałam o sposobach jak leczą z takiej fobii. Gdy tylko sobie o tym pomyśle mam wszystkiego dość. Jak żyć z czymś takim? ; ( Dodam jeszcze że po akcji w Wadowicach przez jakiś czas bałam się pająków ale z czasem zaczęło mi przechodzić. Małe pajączki ;] brałam nawet na rękę. Nie pamiętam co się stało potem że znów zaczęłam histeryzować i to dwa razy bardziej. Chciałam powiedzieć jeszcze że mam 15 lat i takie życie mnie strasznie męczy. Takie życie jest okropne. Ci co nie mają tej choroby mają wielkie szczęście. Pozdrawiam!  Zuza z Krakowa!

Ja tez mialam arachnofobie.. strasznie sie balam pajakow.. do puki nie bylam u znajomego ktory hoduje ptaszniki.. popatrzylam sobie na nie jak siedzialy w terrarium, on mi o nich opowiedzial i nie taki diabel straszny.,. Sama zaczelam hodowac ptaszniki i juz sie ich tak nie boje.
Tzn moze to dziwne, ale bardziej sie boje malutkich pajakakow, niz tych wiekszych

Ja też panicznie boję się pająków i za każdym razem gdy je widzę krzyczę, płaczę i mam zimne dreszcze.
Przeżyłam juz akcję z pająkiem w wannie i w kościele gdy sie opuszczał przed moją twarzą. Najgorsze są wyprawy na grzyby-w lesie to jest z nimi koszmar. Wciąż mam wrażenie, że gdzieś po mnie chodzą a nie daj Boże wpaść twarzą w taką pajęczynę z krzyżakiem. Nawt nie chcę o tym myśleć.

Ira napisał:

Od lat borykam sie z potwornym strachem przed pająkami i innymi okropnymi bezkręgowcami.. Juz jako maluch plakalam jak rodzice tylko wspominali o niedzielnym wyjsciu na działke. Sama mysl o wysokich roslinach, chwastach altance, porozrzucanych deskach przynosila do głowy wizje okropnych pajakow.. Ztrach z roku na rok nasila sie. Widzac w domu takiego zwyklego pajęczaka, czyli odwłok i 8 cienkich dlugich nog (ohyda) poce sie momentalnie, pot splywa po mnie wielkimi kroplami, nie jestem w stanie ruszyc sie, zblizyc sie do niego a juz na pewno nie ma mozliwosci bym go zabila.. Mam 19lat i do tej pory jak widze w domu robaczka lub jakiegokolwiek pajaka, niewazne o ktorej godzinie dnia czy nocy z placzem i wrzaskiem budze rodzicow. Jesli pojawia sie cos wiekszego rzadziej spotykanego reaguje bardziej gwałtownie. Najpierw staje sie slupem soli nie moge sie ruszyc, boje sie wykonac jakikolwiek ruch zeby nie wzbudzic agresji tego wlochatego stwora, zamieram, nie moge nic powiedziec, zaczynam płakac, a kiedy stres opada po kilku minutach jak wrog zostaje unicestwiony przez kogos innego.. wymiotuje.. Nie bede mowila tu o dusznosciach zawrotach glowy, ciemnoscia przed oczami, bo to zbyt klasyczne objawy fobii.. Od pazdziernika zaczynam studia psychologii i licze na to ze gdzies odkryje wspanialy sposob na wyleczenie tego potwornego leku, jednak na dzien dzisiejszy nie widze ku temu zadnych szans..

Ja sie nieboje pajaków. Za to moja siostra bardzo.

Tak, na obrazek czy zdjęcie pająka też nie mogę się patrzeć ;(

moja tez

Takze boje sie pajakow i jest to cos strasznego!!!! Zaweszw reaguje inaczej ale najgozej kiedy zaczynam sie dusic  i mdleje!!!!! Ciarki, dreszcze, poty to jest nic kiedy grunt pod nogami ci sie osowa i nie jestes wstanie nic zrobic!!!! Nie jestem wstanie zabic nawed milimetrowego pajaka bo strach mnie paralizuje!!!! Napewno nie pujde sie leczyc bo boje sie o swoje zdrowie!!! Mam 20 lat

securityyyyyyy napisał:

[...] Napewno nie pujde sie leczyc bo boje sie o swoje zdrowie!!! Mam 20 lat

Zauwazam tu pewną sprzeczność.

Witam mam podobny problem.Jako mala dziewczynka nigdy sie nie balam pajakow...Zawsze mi preszkadzaly ale nie tak zebym krzyczala plakala czy wrzeszaczala...Gdy bylam juz w 6 klasie podstwowej to spadlo na mnei jakos niespodziewanie moze to przez piwnice gdzie klika dni wczesniej zobaczylam ogromnegoo...Od tamtej pory mam arachnofobie nie wiem jak sobie  ztym radzic gdy zobacze pajaka mam dreszcze wpadam w histerie placze jestem w totalnym szoku.Nwet gdy jest on na obrazku to jest popriostu dla mnie straszne nawet na jednej z lekcji sie poryczalam nie umialam tego wytlumaczyc kazdy sie dziwi ze to niby male i nic nei zorbi ale jakie ochydne nie Moge na to cos patrzec...
Moja rodzina juz ma tego dosc gdzie bym nei poszla wszedzie je weidze i budze pol domu swoim krzykiem pomozcie jak to przezwyciezyc
Pozdrawiam

Ja też wrzeszczę, albo uciekam. Nie zabiję, bo mi żal i szukam kogoś aby go wywalił na dwór.
A to taka historyjka: Kiedyś jak mieszkałam jeszcze u mamy, pewnwgo dnia zobaczyłyśmy sporego pająka pod sufitem. Ale jakoś nie chciałyśmy go zabijać, więc żył sobię tam przez trzy dni. Stwierdziłyśmy, że jak będzie, to się wkońcu przestaniemy bać pająków. Dostał imię Tekla i tak sobie mieszkał. Czwartego dnia przyszedł w odwiedziny mój brat. Poszłyśmy z mamą przygotować obiad do kuchni. Naglę brat wchodzi i radośnie mówi, że zatłukł nam pająka, bo nam na ścianie siedział. Klapkiem go puknął...
I taki był koniec naszej terapii. :-)

też mam.