Jak rozmawiać z dziećmi o tym,że inni maja więcej pieniędzy? - Netkobiety.pl

hmmm...moje dzieci nie maja 16 lat,wiec nie mogą pracować zarobkowo,nie jesteśmy biedni,ale mamy olbrzymie wydatki(kredyt mieszkaniowy,utrzymanie domu,auta,wyżywienie itd.),więc zarobione pieniążki musimy dzielić tak,aby wystarczyło na wszystko.Pensje są jakie są
Jeżdżą na wycieczki,dostają na swoje wydatki,kiedy trzeba nowe ciuchy,fajne buty,słodycze...Tyle tylko,że zawsze staram się,aby to wszystko nie było drogie.Albo nie zawsze markowe.Ale kiedy szkoła zorganizuje wycieczkę zagraniczną za 1500 zł,na którą nie możemy sobie pozwolić,moje dzieci też chcą pojechać z kolegami.I jest płacz.Albo teraz przed świętami,kiedy słyszą od innych,co dostaną pod choinkę...A my przeznaczamy na każdego po równo i w tej kwocie muszą zmieścić się marzenia moich pociech...Po prostu obracają się wśród najczęściej jedynaków zamożnych rodziców i nie chcą być gorsi...A ja bym dała swoim dzieciom nawet gwiazdkę z nieba,gdybym mogła,tyle tylko,że wszystko kosztuje...

Tak,dostają drobne kwoty i odkładają.Czasem proszą potem,aby im dołożyć troszeczkę i kupić coś wymarzonego.A jak stracą na "pierdołki",to trudno
Od nikogo prócz nas nie dostają nigdy ani grosza.Mój brat nie daje im nic,prócz paczuszki słodyczy pod choinkę.Nigdy też nie pamięta o urodzinach,imieninach...Moja mama też kupuje różne drogie rzeczy,bo ją stać,ale moim dzieciom nie daje drobnych nigdy.Jesteśmy skazani tylko na siebie.Ostatnio mąż zaczął wspominać,że będziemy musieli rozstać się i chciałby poszukać pracy za granicą,aby nie odstawać poziomem życia od innych rodzin.Bo dzieci rosną,trzeba będzie je wyuczyć(wszystkie dobrze się uczą,maja swoje zainteresowania),wszystkie potrzeby rosną,a wypłaty stanęły w miejscu.W naszym kraju mieć troje dzieci,to prawdziwe wyzwanie.Czasem życie tak boli...ale jest mi lżej,kiedy z kimś o tym rozmawiam

A dlaczego chciałabyś dać aż gwiazdkę z nieba?

Też jestem mamą i mimo, że stać mnie na dużo więcej niż daję moim dzieciom to nie daję. Dla zasady.
W podstawówce tylko moje dzieci nie miały telefonów komórkowych. Dla zasady. Nie były im potrzebne. Pierwsze telefony dostały w gimnazjum, gdy zaczęły same jeździć do szkoły, bo wtedy moim zdaniem to było uzasadnione. Też słyszałam teksty, że inni mają. Powiedziałam, że jeżeli podadzą jeden racjonalny argument dlaczego są im potrzebne to dostaną. Nie było takiego argumentu.

Młody chciał buty sportowe, oczywiście miały być markowe. Noga rosła mu wtedy w takim tempie, że po kilku (3-4) miesiącach buty zawsze były za małe. Powiedziałam, że jak "noga zwolni" to może (!) dostanie, bo na razie to wyrzucanie pieniędzy. Pierwsze Nike dostał w liceum.

Itd. itd.

Jak wspomniałam, robię to dla zasady. Żeby przyzwyczaiły się do szanowania pieniędzy bo jak pójdą "na swoje" to nie będą od razu mieć kokosów. Bardzo je kocham i dlatego tak robię.

Rozumiem Cię, bo każda matka chce dla dzieci najlepiej, ale to nie znaczy, że mają mieć wszystko.
Ja wychowałam się w PRL-u, w przeciętnej rodzinie. Pierwsze jeansy dostałam w liceum. Rozumiałam, że rodziców po prostu na to nie stać (wtedy można je było kupić tylko w Pewexie albo zagranicą).
Też najpierw myślałam, że moim dzieciom dam wszystko, aż zrozumiałam, że to nienajlepszy kierunek. Jedyne na czym nie oszczędzam to edukacja dzieci.

Dzieciom trzeba powiedzieć wprost na co Was stać, a na co nie.Właśnie tak jak tu napisałaś, że macie duże wydatki, że robicie to też dla nich. Taka rozmowa może być pożyteczna z innego powodu. Dzieci poczują się, że są traktowane przez Was poważnie bo powaznie im tłumaczycie. Dzieci to w większości rozumieją. Tylko maluchom trudno to wyjaśnić.

Macie rację kobietki,Artemida tak pięknie piszesz i mądrze.Zgadzam się z Wami,nie wolno ulegać we wszystkim...Ale...Akurat dziś dowiedziałam się,że jedynaczka mojego brata zapragnęła aparat lustrzankę za 1500 zł i nowy zestaw ciuchów za 700 zł,no i wszystko to dostanie pod choinkę.Od innych bogatych ciotek wystrój pokoju.Moja mama kupiła sobie nowy telewizor,meble i inne drobiazgi do domu.A my tylko skromnie przeznaczyliśmy dla siostrzenicy bombonierkę i 30 zł,a dla mamy i dla brata i bratowej dużą kawę pod choinkę.Tylko czy oni się ucieszą?Głupio się czuję z takimi prezentami symbolicznymi...

Zieleń, a mi wydaje się, że macie jakieś kompleksy na punkcie rodziny - porównujecie się z nimi, czujecie się gorsi, czy faktycznie dzieci tak bardzo odczuwają tę różnicę w poziomie życia, czy raczej ty -wy? przekazujecie im, może nawet nieświadomie, poczucie niższości z tego powodu?

Warto sobie może uświadomić swoje wartości - czy cenisz bardziej dobra materialne, czy może zdrowie, szczęście, rodzinę, edukację, rozwój? Żyjemy teraz w świecie konsumpcji, reklamy wmawiają nam,że do życia potrzebny jest najnowszy samochód, ciuch czy kosmetyk, że to nas uszczęśliwi. Kompletna bzdura. Po prostu trzeba wmówić człowiekowi, żeby kupował, konsumował,wyrzucał, bo tak kręci się biznes.Większość ludzi na Ziemi żyje w biedzie, bez wody, bez pożywienia. W krajach rozwijających się kobiety i dzieci pracują niewolniczo, po to,żebyśmy my w Europie mogli sobie kupić tańszą bluzkę w markowej sieci.

Sama mam malutkie dziecko, ale jak widzę, co dzieje się w szkołach...Pewnie kupię dziecku jakąś modną zabawkę, żeby nie odstawało, ale prezenty za ponad 1000 zł???? No szok...Mam wrazenie, że twój brat chwali się swoim statusem, skoro wiesz o tych kwotach, a ty dajesz się wciągnąć w tą grę.

Odpowiadając na pytanie, z dziećmi warto porozmawiać na spokojnie, wyjaśnić im to co nam tutaj, że macie kredyt, wydatki itp. Nie mogą być chowane pod kloszem. Może uświadomić im, ile mają, bo właśnie tyle jest biedy nawet u nas w kraju. Że jak ktoś ma kasę to niech sobie wydaje jak chce, ale jak nie ma kasy, to nie znaczy że ktoś jest gorszym człowiekiem. To wszystko bez poczucia niższości wobec brata, bo dzieciaki takie rzeczy wyczuwają.

zieleń,
moim zdaniem temat wątku jest... nieadekwatny do problemu.
Bo podstawowym problemem są TWOJE POGLĄDY na temat pieniędzy, stanu posiadania, wartości; to Ty patrzysz na wszystkich wokół Ciebie przez pryzmat pieniędzy.
Spokojna i trzeźwa Twa rozmowa z dziećmi nie będzie możliwa dopóty, dopóki nie zrobisz porządku w swojej głowie, nie zmienisz swego sposobu myślenia i wartościowania.

Jak dla mnie to kompletnie bez sensu. Jak macie na podstawowe potrzeby, a nie komornika na głowie...Ciekawe, co po latach dzieci docenią? Zabawki, gadżety dawno już wyrzucone czy to, że rodzice, ojciec, poświęcali im czas, byli przy nich? Mój ojciec też pracował za granicą, i najbardziej właśnie wspominam to drugie...

oj dobrze znam ta sytuacje,tez nieraz szlam na urodziny z pustymi rekami lub z symbolicznym prezentem.niestety w tym kraju nawet jak oboje rodzice pracuja to ciezko jest wyzyc i utrzymac dziecko,a jak sa jakies kredyty to trzeba sie liczyc z kazdym groszem.jedak uwazam ze jak jest sie kochajaca rodzina potrafiaca docenic inne wartosci niz kasa to to jest najwazniejsze.mozna miec kupe pieniedzy ale jak nie ma sie osoby ktora kocha to tak naprawde zycie jest puste

Ja również znam tą sytuację i powiem Wam,że wcale nie trzeba patrzeć na wszystko przez pryzmat pieniędzy,żeby mieć takie zdanie jak ma Zieleń.
Chociaż wiem co jest dobre dla moich dzieci,to też jest mi przykro,że nie mają wszystkiego czego zapragną,a co maja rówieśnicy.Taki objaw moim zdaniem jet normalny dla kochającej matki.Tłumaczę sobie jednak,ze dzięki takiej a nie innej sytuacji moje dzieci rosną na ludzi,którzy znają wartość pieniędzy i będą umiały też zrozumieć ludzi,którym na wiele brakuje.
Zieleń! Moja córka pracuje w wakacje od szóstej klasy szkoły podstawowej.Pomagała znajomym zbierać ogórki na plantacji.Przez wakacje potrafiła zarobić ok. 2 tyś zł.Kupuje sobie za to odzież na cały rok,a więc od kilku lat praktycznie nie mam na Nią wydatków.W tej chwili chodzi do liceum dziennego i pracuje jako przedstawicielka FM i wierzcie mi też zarabia na kieszonkowe.
Synowie zaś /12 i 14 lat/w te wakacje zbierali jagody i za pieniądze zarobione pojechali na tydzień czasu nad jezioro pod kempingi.
Patrząc na to wszystko z jednej strony jest mi przykro,że ja im tych pieniędzy nie mogłam dać i w tak młodym wieku musieli pracować.Z drugiej strony zaś jestem z Nich dumna i wiem,że to kiedyś zaowocuje.
Ja zaś mając ograniczony budżet nie chodzę do pierwszych lepszych sklepów,ale staram się wyszukiwać tańsze miejsca.Pamiętam też o tym,że lepiej dać dziecku na wycieczkę niż na telefon lub markowy ciuch.
Moje dzieci mają bardzo bogatych kolegów,ale mają też i biedniejszych.Wierzcie mi Ci biedniejsi bardziej się sprawdzają i są wierniejsi.Nie wierzę też,żeby w klasach gdzie jest ok 25 dzieci byli sami bogaci.

Ewelina20! Każda matka chciałaby dać dziecku gwiazdkę z nieba,ale czy to jest najlepsze?Ze swojego otoczenia widzę,że to wcale im na dobre nie wychodzi.

Źle Ewelina,bardzo źle.Bo to niczego dziecka nie uczy.Jedynie tego,że wszystko mu się należy od rodziców i to wszystko musi być najlepsze.To nie jest mądre wychowanie.
Przyznam,że stać by mnie było by tak traktować dziecko ale ja mam inne priorytety,inne metody wychowawcze.To co najlepsze mogę dać dziecku to moją bezwarunkową miłość.Ale miłość to nie drogi9e prezenty,wakacje zwierzęta i obiady w luksusowych restauracjach.
Uwierz,że poznałam już dzieci tak wychowane w szkole córki i u mnie w pracy.
Pamiętam jak jeden uczeń powiedział,że on się uczyć nie będzie bo mu ojciec i tak załatwi maturę i pracę w firmie komputerowej bo jest bogaty.Inny wyśmiewał nauczycielkę bo przyjeżdżała do pracy seicento.
Widzę tych rodziców ze szkoły mojej córki przekonanych o potrzebie dawania dziecku wszystkiego co najlepsze- impreza z okazji ślubowania siedmiolatków- w luksusowej restauracji,prezenty szkolne na mikołajki za 100 zł,wycieczki szkolne z najdroższym biurem podróży w mieście,prezenty urodzinowe dla siedmiolatków za 500 zł.
Te dzieci uważają,że pieniądze bierze się z bankomatu,nie mają pojęcia,że trzeba je zarobić.
Chcesz mieć takie dziecko?

gojka102
"gwiazdka z nieba" znaczy tyle,co od czasu do czasu modny ciuch ze sklepu(taki,który się podoba po prostu nastolatkowi),a nie przechodzony,darowany,lub kupiony w lumpeksie.Chętnie przyjmuje darowane rzeczy,ale czasem dzieci zamarzą o czymś ze sklepu,co widzą u rówieśników,a ja niestety nie kupię,bo jest za drogie i muszą chodzić w tym,co mają.Albo czekolada taka,którą lubią,albo płatki,albo wędlinę,albo jogurt,albo smaczniejszy obiad,albo częściej owoce,zamiast tego,co najtańsze.Albo móc choć raz zapłacić za dodatkowy kurs językowy,albo móc nakierować na jakieś ciekawe zajęcia w tym kierunku,w którym są uzdolnione...albo zabrać choć raz na narty,aby zobaczyły jak to jest...Tak,moje dzieci słyszały o tym,że nie stac nas na podręczniki i musiały troszkę poczekać,aż tata dorobi Albo miały tylko jedną parę butów i jak zimą zamokły,to nie mogły wyjść na dwór...
Elede-dziękuję za dobre słowo i powiem Ci,że do szczęścia nie potrzebujemy niczego poza takimi dochodami,by szło opłacić rachunki,wyżywić rodzinę,mieć na dentystę i lekarza,oraz kilka złotych na czarną godzinę.
marena7-nie tylko tym żyję,co tu napisałam,mam wiele innych problemów,ale tu skupiłam się istotnie na tym jednym.Z całą pewnością dzieci upodabniają się do nas.Zazdrość?Nie wiem co to jest za bardzo-po prostu brat odziedziczył po rodzicach wszystko,bratowej pomaga jej rodzina,maja coraz więcej i wciąż o tym mówią w naszej obecności.Trudno o tym nie myśleć w takich warunkach...
Wielokropek-odebrałam Twoje słowa tak,że to ze mną jest coś nie tak.Przykro mi...Patrzę na życie przez pryzmat tych pieniędzy,które na wszystko nam brakują.A powinnam,wiem o tym,przez pryzmat tego,co mamy.Ale gdzie dziś można się podziać bez kasy???
Artemida-Twoje słowa są jak balsam na moją zbolałą duszę.I tak zrobię-podaruję bratanicy długopis z grawerem specjalnie dla niej na pamiątkę(zamiast bombonierki,bo słodyczy ma pełne półki).Malutko kosztuje,dołożę przeznaczone pieniążki i serce mi mówi,że tak będzie dobrze
Elede-nie mamy nigdzie długów,ani broń Boże komornika.Na te podstawowe potrzeby tez czasem brakuje,oboje ciężko pracujemy,mąż dorabia i tak na prawdę nigdy nie ma czasu,ani sił dla dzieci.Smutne,ale prawdziwe...
moniaCo-i nie będę mieć wyrzutów sumienia
klementynka22-i oby miłość zwyciężyła wszystko!
bulinka_1969-w wakacje będzie szansa w sadzie wiśniowym,mamy już zaklepane
lena812-mój pracuje w kraju,a tez wraca do domu,jak do hotelu.Gdzie jest polityka prorodzinna w naszym kraju?Znikąd żadnej pomocy dla rodziny wielodzietnej,nawet nie było dla nas mieszkania komunalnego przez 10 lat!Wzięliśmy wiec sprawy w swoje ręce,postaraliśmy się o kredyt i w ogromnej mierze własnymi rękami zbudowaliśmy prosty,skromny domek w miasteczku.
luc-z całą pewnością!
ewelina20-jest takie powiedzenie,że syty nigdy głodnego nie zrozumie.Moja bratanica,ta o której tu piszę,od zawsze ma to,czego zapragnęła.Tak sterroryzowała swoich rodziców,że kupowali jej zwierzęta,które po tygodniu wyrzucali.Albo zadzwoniła w środku nocy do rodziców,kiedy u nas nocowała(bez mojej wiedzy,bo wszyscy spaliśmy),aby po nią przyjechali,bo...już jej się nie podoba.Bo wieczorem zamiast pizzy na mieście mieliśmy jeść kanapki w domu.A mama przyjechała o godz.2 w nocy,w półmetrowym śniegu,bo...córka chciała.Zawsze dostaje to,czego pragnie.Wychowujmy mądrze te nasze dzieci!Pozdrawiam i dziękuję za ciekawą dyskusję

Nie napisałam, że z Tobą jest "tak" czy "nie tak".
Napisałam, że problemem jest Twój stosunek do pieniędzy i Twoje samopoczucie, gdy porównujesz dochody Twoje i innych osób z rodziny. I to przekłada się na Twój brak umiejętności rozmowy z dziećmi. Nie można nikogo przekonać do czegoś, do czego samemu nie jest się przekonanym. Inaczej każda próba takiej rozmowy jest stratą czasu, a wiarygodność własnej osoby zmniejsza się znacznie.

Unikam sformułowania "powinno się".
Nie wiem, co powinnaś. A co chcesz? Bo to od Ciebie zależy Twój stosunek do sprawy pieniędzy. Możesz mieć taki, jak do tej pory. Możesz go zmienić. Twoje życie, Twoje wybory, Twoje decyzje. Wskazałam tylko na przyczynę i skutek.

Czy musiałam kiedyś odmawiać sobie i swym dzieciom?
Tak. Przez cały czas (również teraz). I żyję wśród ludzi, których stopa życiowa jest dużo, dużo wyższa, dla których wydanie sporych pieniędzy nie jest żadnym problemem.

Kiedyś przeczytałam zdanie, które zapadło mi w pamięć i które często przywołuję; brzmi ono:

Zgadnij, co wybrałam.

Wielokropku,czy pogodzić się z moją rzeczywistością=koniec męczarni?

Dziękuję Wielokropku,jak zawsze potrafisz zmusić mój umysł do wysiłku i nakierować na lepszy tok myślenia
Z tego forum dowiedziałam się na pewno jednego:że dobrze wychowuje swoje dzieci,że jestem dobrą mamą i że...wszystko będzie dobrze