nie jestem pewna czy chcę tej ciąży - Netkobiety.pl

Decyzja o dziecku to poważna sprawa. Ale to że do tej pory nie lubiłaś dzieci wcale nie oznacza że będziesz złą matką...wszystko okaże się z czasem. Teraz masz huśtawkę nastrojów i to całkowicie normalne w Twoim stanie. Ja bardzo chciałam dziecka, staraliśmy się 8 miesięcy i się udało. Bardzo się ucieszyłam a po tygodniu zaczęłam świrować. 1000 myśli na sekundę, czy dam radę, czy to nie za wcześnie, czy wszystko będzie dobrze, czy będę dobrą matką, czy dobrze się stało?
Dzisiaj jestem na przełomie 12/13 tygodnia. Jestem szczęśliwa - hormony się uspokoiły, choć nadal nie wiem czy będę dobrze potrafiła zająć się maleństwem i czy wszystko będzie dobrze. Ale kocham tą kruszynkę nad życie i nie wyobrażam sobie żeby było inaczej. Myślę, że z Tobą też tak będzie. Z całego serca Ci tego życzę. Teraz czujesz się zagubiona - tak jak większość ciężarnych w początkowym okresie (bez względu na to czy chciały dziecka czy nie). Zobaczysz razem z partnerem stworzycie cudowną rodzinę dla maleństwa i otoczycie je swoją troską i miłością.

PS: U mnie sytuacja była podobna ale w innej konfiguracji, mój mąż nie lubił dzieci i raczej zgodził się dla mnie. Był pewien moment kiedy był trochę zagubiony ale dzisiaj całuje brzuszek zawsze rano, wieczorem i wraca z pracy

Moimi objawami ciąży i to każdej, a mam 3 za sobą były ataki nerwicy, paniki złości i też mówiłam "po co mi to było". Za pierwszym razem, choć chcieliśmy bobasa, ucieszyłam się jak zobaczyłam wynik testu, to potem czułam się dokładnie jat Ty O tym się głośno nie mówi, tylko wszędzie te uchachane, zadbane mamusie z utęsknieniem wyczekujące cudu narodzin. To tak niestety tylko na obrazku. Rzeczywistość jest szara, zupełnie inna. Przez te obrazki mamy wyrzuty sumienia, że jesteśmy jakieś inne. Ja przy pierwszej ciąży schudłam w 3 mies 7 kg. Nie miałam mdłości, tylko jakąś depresję dziwną i zupełną awersję do jedzenia, potem zaczęłam normalnie przybierać i dziecko zdrowe się urodziło
Uszy do góry, nie Ty jedna przez to przechodzisz. Jak dla mnie ciąża to nie był najwspanialszy czas w życiu, ale starałam się jakoś tym cieszyć, bo są momenty superaśne, ale chyba więcej jest tych gorszych - bóle wszelkiej maści, złe samopoczucie i uczucie, że tego Ci nie wolno, tamtego, że musisz się oszczędzać, ale tak na prawdę nie wiadpomo jak i te upierdliwe badania i wizyty u gina i każde USG żeby wiedzieć czy zdrowe dzieciątko itd.
Przy trzeciej ciąż (zupełnie nieplanowanej) miałam okropne myśli, których teraz się wstydzę, ale podchodzę do tego z dystansem.
Moja rada: mów swojemu partnerowi o swoim samopoczuciu, nie tłum emocji, bo jeszcze gorzej Ci będzie. Jak wywalisz to z siebie będzie Ci lżej. To, że czujesz się źle jest normalne. Masz obawy i lęki - jak najbardziej uzasadnione.
Czy pokochasz dzieciątko? Nie wiem, podejrzewam, że tak. Ja się zakochałam jak zobaczyłam maleńkie serduszko na USG, choć obawy pozostały. Postanowiłam wziąść się w garść i nie użalać nad sobą, bo przeciez nie ja jedna miałam urodzic dziecko. Szukałam już tego co mogę robić, a nie zakazów. Zaczęłam cieszyć się życiem. Wykupiłam karnet na basen

Ale prawdziwa radość chyba dopiero z czasem przychodzi. Jestem z natury brzydliwa i nigdy nie pokochałam zmiany pampersów jeśli ta informacja coś znaczy robię to z musu, jak wiele innych mamusiowych obowiązków, ale to też wydaje mi się naturalne. Nie krzywdzę swoich maluchów, choć czasem do pasji szewskiej potrafią doprowadzić
Macierzyństwo jest bardzo dziwne, bo dostarcza skrajnych uczuć. Wykonując bilans zysków i strat, to chyba jednak lubię bycie mamą, zwłaszcza wtedy jak inni mi mówią, że Kubuś jest bardzo inteligentnym i elokwentnym dzieckiem jak na 4 lata. Kingunia nie ustępuje mu i też jest super trzylatkiem, a Tomuś ma niecałe 4 miesiące i dopiero zaczyna swoją drogę.
Nie wyobrażam sobie, że któregoś mogłoby nie być

Myślę iż pozytywne uczucia do Twojej fasolki przyjdą z czasem, zrób coś dla siebie, jak podała przykład koleżanka wyżej, możesz iść na basen, czy na zakupy, zrób to co lubisz
wierzę w to że jak pójdziesz na usg i usłyszysz bicie serduszka twojego dzieciątka Twoje życie obróci się do góry nogami, oczywiście w pozytywnym sensie
oddałabym wszystko, aby być na Twoim miejscu, ja też byłam w ciąży, niestety w 11 tygodniu ciąży straciłam ją też miałam wątpliwości na początku, później głaskając się po brzuszku czułam ciepło, które chciałabym teraz poczuć.

I dlatego wierzę w Ciebie, wierzę w to że kiedyś uśmiechnięsz się na wspomnienie o tym że miałaś wątpliwości:)
trzymam kciuki za WAS :*