Uciążliwa-schizofrenia. - Netkobiety.pl

W jakim sensie pomóc?

Nie chodziło mi o to, czy jesteś chora, źle mnie zrozumiałaś. Schizofrenicy i inne osoby mające chorobę psychiczną rzeczywiście potrzebują pomocy bliskich. Potrzebują akceptacji ze strony otoczenia. Oglądałam niedawno film o szpitalu psychiatrycznym ( byli tam również schizofrenicy) w Stanach Zjednoczonych, tam kładzie się duży nacisk na to, żeby chory czuł się dobrze i wiedział, że nie jest ze swoją chorobą sam. Daje to bardzo dobre efekty.

Jeśli chciałabyś się dowiedzieć czegoś o tej chorobie, to lepsze są jednak filmy dokumentalne.

Mój wujek ma schizofrenię paranoidalną już jakieś 15 albo więcej lat.To jest bardzo ciężka choroba. Uciążliwa dlaotoczenia jak i dla samego chorego.Mój wujek przez lata czasowo przebywał w szpitalu dla psychicznie chorych.Od jakichś 3 lat już niestety nie nadaje się do wyjścia. Leki psychotropowe bardzo wyniszczają organizm i on jest już słaby i wychudzony. I to nie dlatego, że nie dostaje jedzenia.On uważa, ze Bóg kazał się dzielić i oddaje połowę jedzenia. Ktośmoże pomyśleć, ze jest nam wygodnie trzymać go w szpitalu. Nic bardziej mylnego. Staramy się o ośrodek dla niego,ale takie ośrodki są strasznie drogie a na te bezpłatne czeka się latami.Przynajmniej tak jest w okolicy mojego miasta. Poza tym on ma dni,kiedy jest w porządku.Można z nim pogadać itp.Ale są dni,kiedy jest wogóle niekontaktowny, złośliwy, po prostu niedobry i ciężko go upilnować.Już miał jedną próbę samobójczą. A do tego kilka razy mój tata go zdejmował z okna z 9 piętra.Kiedyś zaginął na 17 dni. To było straszne. Jeszcze kilka lat temu było z nim na tyle dobrze, że jeździł w góry na 1 dzień, które kocha. I pewnego dnia po prostu nie wrócił. Poszukiwała go policja, rodzina w całej Polsce a on po 17 dniach wrócił jakby nigdy nic.
Babcia i dziadek już nie żyją, więc opiekują się nim mój tata i ciocia. Niedawno go ubezwłasnowolniliśmy bo wynosił rzeczy z mieszkania, rozdawał pieniądze itp. Odwiedzamy go jak tylko mozemy, na święta też bierzemy, ale z nim jest coraz gorzej a lekarstwa nie pomagają. Tak więc nie życzę nikomu zachorować na taką chorobę.

Poza tym takie osoby są bardzo nieprzewidywalne i nie wiemy, jak z każdym dniem się taka osobą będzie zachowywać. Przykro się patrzy na osoby,które cierpią na taką chorobę. 2 razy byłam w szpitalu psychiatrycznym w odwiedziny u wujka.I powiedziałam, ze nigdy wiecej (chociaż się nie zarzekam,bo w życiu różnie bywa). Ta wizyta nie należała do najprzyjemniejszych i cały dzień potem byłam przygnębiona. Straszne miejsce..

Mój mąż choruje na schizofrenię paranoidalną od 23 lat. Na początku było bardzo ciężko, przez 10 pierwszych lat nie docierało do niego, że jest chory. Był czterokrotnie hospitalizowany, pobyty trwały po kilka miesięcy. Ale wspólnymi siłami całej rodziny (moimi i dzieci) przetrwaliśmy ten najgorszy okres. Dziś mąż wie, że jest chory, sam reguluje sobie leki, umie się obserwować i zapobiec zbliżającym się atakom. Oczywiście przebywa na rencie ale ma pełną satysfakcję, że potrafi walczyć z chorobą. Ja mam również satysfakcję, że potrafiłam przetrwać najgorszy czas i teraz możemy w spokoju przeżywać jesień życia. Nie każda schizofrenia źle się kończy. Cieszę się i niczego nie żałuję.

Witam właściwie nie bardzo wiem co napisać hm... Mam 34 lata mam za sobą 4 pobyty w psychiatryku jestem posiadaczką podwójnej diagnozy ( schizofrenia paranoidalna + uzależnienie od amfetaminy i mefedronu) ciężko mi ale to nieistotne po prostu chciałam zapytać czy wy wiecie jak się wyłącza myśli,? Sorry to głupie pytanie wiem że się nie da

Ale przecież na schizofrenię są leki które w jakiś sposób hamują te głowy w Twojwj głowie. Tylko musisz pewnie znaleźć dobrego lekarza, który Ci je dobierze i iść najpierw na odwyk od narkotyków.