17 lat małżeństwa, 3 dzieci...i koniec - Netkobiety.pl

Ja też walczyłam przez 9 miesięcy. Mój mąż przez ten okres zafundował mi niezłą huśtawkę emocjonalną. Na początku powiedział, że coś się wypaliło ale z czasem znowu usłyszałam, że jednak bardzo mnie kocha. Potem, że jednak próbował naprawiać ale tamto uczucie silniejsze. Ale ja się nie poddawałam, dalej miałam nadzieję. I znowu zaczął szukać kontaktu, że zrozumiał, że rodzina jest ważna, że zobaczył mnie w innym świetle, że mnie kocha. A po paru tygodniach powtórka z rozrywki....że jednak to nie ma sensu, że zawszę będę częścią jego, że zawsze będzie obok, będzie mi pomagał, jest i będzie moim przyjacielem...ale tamto uczucie jest silniejsze. Teraz wiem, że te jego "powroty" były spowodowane tym, że oni się kłócili i kiedy byli pokłóceni on chciał naprawiać u nas. Byłam tylko na przeczekanie, aż ona wyprowadzi się od swojego partnera. Jeszcze miesiąc temu słyszałam, że z nią to definitywny koniec, że on wierzy że nam się uda, że jest pewien, że chce być ze mną. Wystarczyło,że ona się wyprowadziła od swojego partnera i nagle okazało się, że mój mąż chce z nią być, że ją kocha itd. I dopiero teraz do mnie to wszystko dotarło, potrzebowałam 9 miesięcy poniżania się, żebrania o miłość...sama się dziwię, że byłam w stanie tle znieść....ale byłam za słaba, żeby na samym początku to zakończyć. Mamy córkę więc kontakt będziemy mieli, ale robię wszystko, żeby spotykał się tylko z córką i to poza domem. Postanowiłam odciąć się całkowicie (na ile to możliwe), nie dzwonie, nie piszę, powiedziałam żeby do nas nie przychodził. Już nie mam nadziei, że będziemy razem, już nawet tego nie chcę.

Przykro mi, że u Ciebie jest podobnie . Uwierz mi wiem co czujesz. Zrozumie Cię tylko ta osoba, która przechodzi/przeszła to samo. Wiem, że są dzieci, ale przez jakiś czas jeśli możesz to ograniczaj kontakt z nim, to bardzo pomaga. I wychodź do ludzi,  nie zamykaj się w czterech ścianach. I masz dzieci...skup się teraz na nich. Spędzaj z nimi dużo czasu, rozmawiaj. Jesteś silną kobietą, uwierz w to i dasz radę. Krok po kroku, dzień po dniu, miesiąc po miesiącu...ale uda Ci się i jeszcze będziesz szczęśliwa. Trzymaj się kochana .

Karolina, jakie te historie sa podbne...
Miałam podobnie, podobny wiek , kiedy się to zaczęło. To sie nazywa "kryzys wieku średniego".
U mnie niestety cały czas jedna i ta sama "modelka", miss erotica.
A w miedzyczasie ja zaszłąm w ciążę. Odszedł jak mu o tym powiedziałam.
Co przeżywasz to wolę sobie nie przypominać.
Na pocieszenie napiszę Ci, że po prawie 2 latach odkąd ją poznał mąż jest całkiem innym człowiekiem.
Całkowicie zagubiony i powtarza, że to co się mu przydażyło jeszcze bardziej utwierdziło go że należy żyć według pewnych zasad.
Wygłada na to , że rodzina jest dla niego najważniejsza. Nie jest dobrze, ale teraz to co mówi, bardziej mnie przekonuje.

Karolina, mnie nie udało się męża zatrzymać.
Popełniłam pewnei wiele błędów. Próbowałam rozmwiwać.
To nie ma sensu. On chciłą mnie zniszczyć, znienawidzieć. Prowokował sprzeczki, był okropny.
Co ci mogę poradzić to dbać o waszą sytuację finansową i zostawić gow spokoju.
Do niego w tej chwili prawdopodobnie nic nie dociera. I tak zrobi swoje.
Szkoda Twojego czasu.
ustawiaj sobie życie tak, jakbys miła się rozwieźć, ale nie wiem czy warto o tym mówić.
Ja sama najpierw chciałam rozwodu. Musiałam odpuścić ze względu na ciążę, a potem doszłam do wnisku, ze niech on sie tym zajmie jeśli mieszka z inną.

Po 2 latach nie mam ani zasądzonych alimentów, ani rozwodu, ani separacji - mam męża którego dreczą wyrzuty sumienia, który marzy o "normalnym życiu " i pragnie wreszcie zaznać spokoju. I być może to co było dobrego miedzy nami - uczicie- jeszcze całkiem nie wygasło.
Są zgliszcza, dzieli, nie wiedomo nas przepaść, nie wioadomo w jaki sposób cokolwiek odbudować.
Tamta prawdopodobnie nie odpuszcza.
Jego: tęsknię, brakuje mi Ciebie - nabiera teraz innego znaczenia.

Karolina, nie wiem jak będzie dalej u mnie.
Ale piszę Ci to , żebyś wiedziała, że czeka Cie trudny czas, ale może być jeszcze różnie.
Nie musi być koniec. A na rozwód zawsze jest czas.

Dziękuję, że jesteście. Strasznie mi źle, byłam w markecie - pełno szczęśliwych rodzin wybierających ozdoby świąteczne. Chodziłam
między regałami i nie byłam w stanie zrobić zwykłych zakupów, jeden wielki ból i wrażenie, że wśród ludzi jestem totalnie sama.

Forum czytam już dosyć długo, psychicznie i podświadomie przygotowując się na to co właśnie się dzieje.

dżo dżo, Ankaline
jakie te historie podobne, scenariusz ten sam.

  bet,
śledzę Twoją historię, obrałaś inną drogę niż większość. Kochasz swojego męża i jeszcze nie przekreśliłaś wspólnej przyszłości. Podziwiam Cię za to, że masz w sobie taką siłę.

mark
twoje posty dają dużo do myślenia i wiem, że to co piszesz MUSZĘ zastosować w swoim życiu, nie wiem jeszcze jak ale jeśli mam z tego wyjść i nie zwariować to MUSZĘ. Mam nadzieję, że kiedyś, kiedyś jeszcze się uśmiechnę i powiem, że jestem szczęśliwa. Dzisiaj jest to dla mnie tak abstrakcyjne jak podróż na Marsa.

Tydzień temu mój mąż miał ,,przebłysk" ludzkich uczuć, płakał, że nie może nas stracić, że zrobi wszystko żeby ratować rodzinę. Przy mnie zadzwonił i zerwał z tą suką. Ona mu na to ,,jesteś pewny? Jeszcze zobaczymy." A on oczywiście był pewny (taaaak). Na drugi dzień poszedł na terapię, telefonu od niej nie odbierał. A ja jeszcze w swojej naiwności myślałam -cud? W końcu się opamiętał. Widziałam, że tęskni tak bardzo, że nie umiał normalnie funkcjonować w domu. W czwartek wybuch emocji, sprzeczka o nic zupełnie. Wstał i stwierdził, że musi na chwilę wyjść i wyszedł. Dzisiaj niedziela - nie ma go do tej pory. Telefonu nie odbiera, pisze sms jak bardzo mu źle jak zawiódł itd. Siedzi u niej, ja z dziećmi w domu. One (oprócz córki 16 lat) nie wiedzą zupełnie nic, patrzę na mojego synka (5 lat), który siedzi na parapecie i patrzy czy tatuś nie wraca do domu i serce mi pęka. Pewnie dzisiaj wróci, jak ja mam to zrobić, skąd wziąć siły żeby kazać mu się wynieść i co powiedzieć dzieciom.

Kochana, nie będę Ci prawic morałów o tym jaka to musisz być twarda, walczyć o siebie itp, bo to nic nie daje i tak zrobisz po swojemu, a po drugie łatwo się mówi...
Wiem doskonale przez co przechodzisz, sama od 6 miesięcy próbuję się wyleczyć z miłości do męża - zdrajcy, oszusta, ale nie potrafię, kocham i to mocno (wiem, głupie, no ale cóż).
Moje życie dziś, to nie życie...:( Jestem dla synka, który jest dla mnie całym światem. Mówią że czas leczy rany, czy ja wiem, w moim przypadku gówno prawda, czas nas przyzwyczaja do bólu, ale to tylko moje zdanie.
Mam nadzieję że jesteś silniejsza, mądrzejsza niż ja i nie będziesz się katowała wiecznym myśleniem jakby to było gdyby...
Przytulam mocno i będzie dobrze :-))

MARK - wielkie DZIEKIi za to co napisales. Potwierdza mnie w pewnych decyzjach.!

MAKSI -z ust mi wyjelas.

Witam

Coś wam opowiem, moja przyjaciółka została sama z dziećmi po 17 latach małżeństwa ( oczywiście powodem był długotrwały romans jej męża z jego koleżanką z pracy ..tak się zakumplowali, że się w końcu zakochali w sobie a on wprowadził się do niej - panienka bez zobowiązań ). Mija już 3 rok kiedy koleś bawi się w "kawalera" a ona nadal nie składa pozwu o rozwód..i jak to uzasadnia:
1. Obecny związek jej byłego jest oparty na kłamstwie ( "Lalka" powiedziała swojej całej rodzinie, że jej kochany jest już po rozwodzie od dawna i oni poznali się kiedy on już od dawna był "wolny" - no przecież nie przedstawi na wsi ( chyba Wojsławice jakieś), że rozbiła małżeństwo z dziećmi i mieszka z nią nadal żonaty facet. I teraz jak moja przyjaciółka mówi, że jeśli  jej ex zacznie "fikać" z kasą to "jesień średniowiecza z panienki zrobi" czyli pojedzie do "Lalki" rodziców, poprosic o dofinansowanie na dzieci a przy okazji opowiedzieć jaka to "Świętojebliwa" ich córuś w tej Warszawie jest no i odpowiednia opinia o niej będzie krążyć o której ludziska będą w jej wsi jeszcze długo gadać..
2.Nie zamierza jeszcze powtórnie za mąż wychodzić ..więc jej się nie spieszy i papier nie jest potrzebny,
3. Może by się spieszyło, i podjęła by odpowiednie kroki gdyby mieli jakieś majątki ...no wiecie..dam tobie rozwód pod warunkiem, że ...np przepiszesz na mnie mieszkanie..działkę itp..jedyna "taryfą przetargową " jest wysokość alimentów ..ale tak jemu się do rozwodu już nie śpieszy..
4. Brak rozwodu to - niestabilna sytuacja sytuacja obecnego związku ..itp, a gdyby jej ex noga sie podwinęła i stanął by u Bram Piotrowych ( różnie to bywa) to żona weźmie rentę a nie konkubina..
Podsumowując rozwód można wziąć zawsze..ale tylko wtedy gdy się opłaca..:-)

Dziewczyny, moja przyjaciółka przeszła gehennę.. byłam przy niej jak płakała..a właściwie wyła z rozpaczy..wpadała z jednej skrajności w drugą skrajność. Zawaliła pracę, prawie ją wyrzucono bo zaniedbywała obowiązki, żyła z dnia na dzień, permanentna depresja ; smutna, zamyślona, nieobecna - wieczorami żeby móc zasnąć zaczęła popijać. Jej ex-a nic nie ruszało i potrafił się do dzieci nie odzywać pół roku..aż w końcu ich najmłodsza córka stwierdziła, że "tata to udaje, że mnie kocha"..ten koleś był jak w amoku, cały czas warczał na tą moją przyjaciółkę, zawsze to była "łaska ", ton pretensjonalny - wpadał do dzieci na jakieś dwie godziny i raz na jakiś czas.
Wszystko na jej głowie było ( komunia wtedy małej, egzaminy starszego syna, święta wielkanocne, zmiany w pracy) - tyle o ile jej pomagałam..Ale musiała odbyć żałobę..- odbyłyśmy ją razem. A teraz jak na nią patrzę po tych 3 latach tego letargu.. to zupełnie inna osoba..jakoś wypiekniała..i jeszcze chciabym żeby kogoś godnego jej poznała tego bym jej życzyła..

W moim przypadku ja ustalilam warunki i walczyłem o siebie.
Mężowi dałam szanse zeby walczyć o nas.
Nie zawiódł nas przez te trzy lata.

Ale Mark ma racje. Zdrada zmienia wszystko. A ja nie umiem powiedzieć czy tylko tylko w tym związku czy Wogole w podejściu do związków.
Powiedziałam mu ostatnio- zdrada zmieniła wszystko. Jest po prostu inaczej.
On cierpi. Dlatego bo tak sie stało.
Cierpi bo mnie zawiódł.
Stara sie żebym była wobec niego taka jak dawniej.

A ja?
Ja nie cierpię Mark.
Pewnie ze straciłam wiele. Zaufania. Wiary. Nadziei. Miłośc? Jest pewna wtedy gdy to moja miłości do... W inne już nie wierze...nie ufam.

Ale Mark ma racje w jednym. Po zdradzie pozostaje tęsknota. Do takiej bezgranicznie ufnej miłości jaka czuliśmy kiedyś. Przed wiekami. Przed zdrada.

Nie jestem pełna obaw. Nie boje sie Mark. Nie budzi moich obaw ze mój mąż mógłby znowu mnie zdradzić. Jeśli to zrobi odejdę.
Jeśli mnie zawiedzie odejdę.
Jeśli mnie zrani odejdę.
Ale
Jeśli ja nie będę chciała z nim być odejdę.
Jeśli ja nie odnajde miłości odejdę.
Jeśli ja będę chciała czegoś innego niż on odejdę.

Nie boje sie Mark.
Moje życie tu i teraz jest jakie jest.
Mogę pisać dużo o życiu po zdradzie.
Ale nie będę go wartosciowac. Czy jest lepsze czy gorsze?
Nie ma znaczenia. Bo cokolwiek zrobię i cokolwiek wybiore zawsze będę tym człowiekiem którego zawiódł najbliższy człowiek.
To pozstawia ślad. Na całe dalsze życie.
Nie wierze w teksty ze zdrada moze być dobra dla związku ze moze cos zbudować.
Nie wierze w teksty ze po zdradzie jestem jeszcze szczęśliwsza z nim ze sie odnalezlismy.

Życie po zdradzie to odbudowanie własnego zdrowia psychicznego poczucia własnej wartości.
Życie po zdradzie to egoizm i egocentryzm człowieka który długo lize swoje rany i dba o siebie.
Życie po zdradzie to życie z człowiekiem który nauczył sie ze tylko sam moze o siebie dbać. Bo taka teraz jestem.
Lepsza czy gorsza? Inna?

Powtarzam to cały czas. Ja operacja nina Ewka wybralysmy najtrudniejsza drogę.
Lepsza czy gorsza?
Nieważne.
Najtrudniejsza.
Dlatego dzo dzo Karolina womens. Nie ludzcie sie ze gdyby wasi mężowie sie jednak opamiętali byłoby jak dawniej....
Nie będzie jak dawniej.
Nie byłoby jak dawniej.
Inaczej.
Lepiej? Gorzej?

Cos wam powiem. Nie wybieramy życia. Nie mamy wpływu na zdrady. Nie mamy wpływu na decyzje naszych partnerów przyjaciół rodzin dzieci.
Nie wybieramy życia. Ale decydujemy jak je przezyjemy.
Życzę wam żebyście ujrzały to co my widzimy. Wasza sile i wartość.
I do przodu dziewczyny.

Dobra wiadomość jest taka ze najgorsze za wami. Dobra wiadomość jest taka ze już nigdy nie wejdziecie dobrowolnie w takie goooofno jakie zafundowali wam najbliżsi.
Głowy do góry. Najgorsze za wami.

Karolina, oni byli małżeństwem 17 lat to bardzo długo, mają dwójkę dzieci. Ona była jego pierwszą kobietą a on był jej pierwszym facetem..razem wchodzili w dorosłość a 10 lat temu przeprowadzili się z dziećmi do dużego miasta, z dala od rodzin.  Ona miała tylko mnie no a ja też mam swoje życie...więc jak to się stało to naprawdę się bałam o nią..stąd ona potrzebowała 3 lat żeby się dokumentnie pozbierać..więc nie wszystkie kobiety pewnie potrzebują tyle czasu, podobno jest tydzień za miesiąc..:-)

Mężem możesz potrząsnąć ale nie teraz - musisz sama dojść do możliwej równowagi - faktycznie porada psychiatry może być konieczna żeby zachować tzw. instynkt samozachowawczych i nie doprowadzić się do samozniszczenia. EX mojej przyjaciółki teraz się ocknął ale kiedy ona stała się obojętna w stosunku do niego, owszem jak popatrzy  się z boku to razem wyglądają jakby dalej byli małżeństwem..ale czuć od niej dystans do niego owszem jest miła, absolutnie żadnych awantur, jedyny temat to dzieci ale nic więcej. Ona zajęła się sobą, spotyka się często z ludźmi nowopoznanymi ale najlepiej nam się gada u niej..jej dom stał się dla nas wszystkich taką oazą. On widzi że to inna kobieta, którą zostawił, teraz ona nie siedzi w domu i nie czeka "a może on przyjedzie..a może będzie chciał zobaczyć dzieci".., ostatnio wyciągnęła mnie na długi weekend listopadowy do Sandomierza..zwiedzałyśmy z jej córką i odpoczywałyśmy.. teraz w planach mamy Kraków i Wieliczkę ...
Karolina mam nadzieje, że masz wokół siebie przyjaciół/ rodzinę - nie bój się poprosić ich o pomoc - sama nie wiele zdziałasz a tylko się wyniszczysz...  to nie wstyd to twój mąż powienien się wstydzić a na pewno nie ty !

To co piszecie daje mi nadzieję, że ja też jeszcze będę umiała cieszyć się życiem. Narazie jestem na początku drogi i czuję się strasznie, najprostsze czynności sprawiają mi ogromną trudność, łapię się na tym, że obojętne jest mi to czy dzieci będą miały obiad czy nie. Ja nie czuję głodu i ugotowanie najprostszego obiadu to dla mnie nie lada wyczyn. W ogóle do niczego nie mogę się zmusić, najchętniej zapadłabym się pod ziemię, wyłączyła myśli, uczucia ale to niestety niemożliwe.

Mój mąż nie ułatwia sprawy, on nie chce odejść, twierdzi, że musi skończyć z tamtą kobietą, że chce być z nami, tylko....... no właśnie. Zapętlił się tak bardzo, że sam już nie umie sobie poradzić. Tamta suka działa jak alkohol lub narkotyki dla uzależnionego. Alkoholik też twierdzi, że napije się tylko ostatni raz i kończy. Jak zaspokoi pragnienie to jest do rany przyłóż, kocha rodzinę i jest super aż do czasu kiedy poczuje, że znowu musi wypić bo go nosi. I wtedy wszystko inne przestaje się liczyć, zdobędzie wódkę choćby z pod ziemi żeby zaspokoić głód alkoholowy. Mój mąż działa identycznie a ja dokładnie postępowałam/postępuję jak żona alkoholika czyli ,,dam mu jeszcze szansę może się opamięta, wytłumaczę może zrozumie, muszę mu pomóc bo on się pogubił" - to się nazywa współuzależnienie.

Teraz już nie liczę na zmianę, wiem, że nic się nie zmieni. Nie wiem co mam robić tzn. wiem powinnam mu wystawić walizki za drzwi. Powiedzialam mu, że to koniec, odsunęłam się od niego ale on twierdzi, że się nie wyprowadzi bo nie ma gdzie i w ogóle nie chce bo powiedział jej że to koniec, on chce być z rodziną itd. Tylko ja już to słyszałam ze cztery razy i robiłam sobie nadzieję, chwilę było ok a potem wbijał mi nóż prosto w serce. Dlaczego poprostu nie pójdzie do niej, ona jest wolna mieszka sama i z tego co wiem chętnie go przyjmie, cholera o co chodzi?

"czego brak u ciebie"
"zanikło"

"męczy go codzienna rutyna"

to tak jak z telewizorami, nie lovelka? mamy fajny w domu, ale przecież co trzy miesiące firmy wypuszczają nowe modele z nowymi bajerami.. i stary to rutyna, czegoś mu brak, coś tam ciekawego zanikóło...)

jesli partner, który zdradza, odchodzi, rani definiuje argumenty, które go "nakłoniły" do takich działań - to znaczy, że próbuje swoje zachowanie racjonalizować i SZUKA USPRAWIEDLIWIENIA.

zdradziłem cię - ale to twoja wina, bo nie kochamy się trzynaście razy dziennie
odchodzę od ciebie - bo nasze zycie stało się monotonne
ranię ciebie - bo może tamta jest prawdziwą miłościa a ty byłas pomyłką

to nie ma nic do rzeczy

nie ma takich zachowań i decyzji karoliny, które sprawią, że mąż zrobi jedną rzecz a nie inną
poczytajcie wątek moniCO, poczytajcie wątek danielapoprostu....
niewazne, jakie strategie obierali, co próbowali zrozumieć, co zrobić, co zmienić.....
TO NIE ONI PODEJMOWALI DECYZJE o działaniach ich partnerów

i tutaj jest tak samo
nic nie daje racjonalizowanie

zdradził cię, bo rutyna?/
równie dobrze mógłby zdradził, bo wasze życie seksualne było zbyt intensywne i on myślał, że cię nie zaspokajał i poszukał potwierdzenia w oczach innej..

rozumiesz karolina? rozumiesz lovelka?
lovelka - jesli kiedykolwiek zdradzi cię facet - nie zastanawiaj się DLACZEGO
nie ma dlaczego..
nie ma to znaczenia

zdradził, bo chciał, bo podjął taką decyzję
nie zastanawiaj się, czy gdybyś była inna, to by tego nie zrobił
nie myśl, że jak się zmienisz, albo będziesz coś naprawiać, on wybierze ciebie....

nie masz na to wpływu

nie działą ani metoda - walcze o miłość, ani metoda - jestem w pobliżu, ani osławiona już tutaj metoda 180 stopni...

NIC NIE DZIAŁA

NIC NIE WPŁYWA NA DECYZJE

tak samo, jak zachowania mojego męża po zdradzie nie mogą wpłynąc na siłę MOICH uczuc do niego
bo to nie od niego zalezy
a ode mnie

Mark21.
Nie zgodzę się z tobą, bo chociaż wiem, że to ONA została zdradzona, to zawsze jest przyczyna, choćby miałaby to być najgłupsza przyczyna jak np. chęć przygody. Mi chodzi o to, że może mąż czuł się zaniedbany, może przytłaczało go wszystko, miał gorsze momenty, a teraz zabrnął za daleko żeby się z tego wydostać samemu i potrzebuje pomocy. Nie chcę go bronić, absolutnie nie! Wiem tylko, że czasami warto jest się zastanowić i spojrzeć na wszystko z innej perspektywy.

Całym sercem współczuję ci Karolino, nie zasłużyłaś na to na pewno, ale wiem, ze jak każda matka i żona kochasz swoją rodzinę ponad wszystko, i wiem że gdybym była w twojej sytuacji poszłąbym na terapię razem z mężem, wiem że spróbowałabym każdej możliwości aby uratować coś, co tworzyłam przez wiele lat. Rodzina to wszystko co mamy i chrońmy ją, dla siebie, mężów, żon i dzieci, żeby rodzina i dom była trwała, była ostoją, nie poddawaj się!

Mój świat zawalił się trzy dni temu. 20 lat razem, dzieci.... Okazało się że mój mąż spotyka się od kilku miesięcy z kobietą, która miesiąc przed poznaniem mego męża rozwiodła się bo .......mąż ją zdradził!!!!!!!!!!!!   
Nie twierdzę, że jestem ideałem matki, żony i kochanki," kto jest bez grzechu niech pierwszy rzuci kamień".  Bardzo oddaliliśmy się od siebie, zamiast rozmawiać ze sobą raniliśmy się wzajemnie.
   Mój mąż był zawsze o mnie chorobliwie zazdrosny, jeśli wyszłam z koleżankami "na piwo" , on odbijał sobie kilkakrotnymi wyjściami na dyskoteki... Wszyscy moi koledzy z pracy byli automatycznie moimi kochankami...były tylko sprzeczki , ja zaprzeczałam on mi nie wierzył, bo" nie jest głupi i dobrze wie co się teraz wyrabia, szczególnie na imprezach firmowych", zamiast powiedzieć mi nie lubi jak wychodzę bo mnie kocha i jest zazdrosny ... Ja miałam żal ,że za mało czasu mi poświęca, a on przecież  pracował, żeby nam niczego nie brakowało. Ja po prostu do niego tęskniłam , ale nie umiałam mu tego powiedzieć...
   Myślę, że wtedy oboje pogubiliśmy się, było za mało rozmów o własnych uczuciach, szczerości, słuchania partnera.  Kocham mego męża i chciałabym utrzymać ten związek....ale teraz to jest już chyba za późno.

Mąż czy żona powinni być przede wszystkim PRZYJACIELEM,takim najbardziej od serca, takim któremu można powiedzieć dosłownie wszystko, nawet najbardziej głupie, złe,czarne,zboczone, zwariowane myśli.
Teraz to rozumiem.... "mądry Polak po szkodzie"....

Czy nie uważasz End_aluzja, że tą wypowiedzią przedstawiłaś właśnie sadyzm psychiczny w pigułce? I odnoszę wrażenie, że jesteś w jakiś sposób zadowolona, iż go wobec męża stosujesz.
Nie wyobrażam sobie siebie, ani nikogo w swoim otoczeniu, kto by po zdradzie ustalił warunki "walki o nas", a następnie:

1. Stwierdził, że mąż przez trzy lata nie zawiódł (ale w domyśle może zawieść w prawdopodobnie nieokreślonej przyszłości bo już mu nie zaufasz absolutnie i wszystko się zmieniło). Rozumiem zatem, że nie ma jakiegoś okresu końcowego testów poprawy męża. Po prostu Ty dajesz sobie komfort, że w w przedziale czasowym: [T(zdrada) - śmierć małżonka] sama decydujesz. Tego absolutnie nie rozumiem i aż nie próbuję sobie wyobrażać kolejnych "warunków".

2. Tak jak rozumiem i całkowicie popieram punkty: "Jeśli mnie zawiedzie odejdę" i "Jeśli mnie zrani odejdę.", tak punkty:
-"Jeśli ja nie będę chciała z nim być odejdę."
-"Jeśli ja nie odnajde miłości odejdę."
-"Jeśli ja będę chciała czegoś innego niż on odejdę."
odczytywałbym jako sadyzm. Czy Twój mąż, żyje ze świadomością tego, że w każdej chwili masz moc szantażu emocjonalnego, psychicznego, bądź wręcz zastraszania?
Jestem już trochę czasu na tym forum i taka retoryka nie powinna mnie już zaskakiwać, ale udało Ci się End_aluzja zagotować mi trochę krwi:) .
Nie widzę tu żadnych warunków. Prosto rzecz ujmując, warunek to zdarzenie, którego powstanie uzależnia zaistnienie czegoś innego lub jego ustanie. Każdy warunek musi być spełniony, albo nie. W przypadku braku możliwości ustalenia czasu zaistnienia zdarzenia, ustala się przedział, w którym to zdarzenie może wystąpić. Po upływie ustalonego czasu warunek uważa się za spełniony lub nie.
Trzy lata mąż nie zawiódł, to znaczy, że warunek spełnił, nie spełnił, czy jest "w trakcie" spełniania? A co to znaczy, że Jeśli nie będziesz chciała z nim być to odejdziesz? Możesz to rozwinąć?
Wiem, że zdrada jest straszna, a znam ją z dwóch stron barykady, ale to co Ty piszesz jest chyba jeszcze straszniejsze.