Zdrobnienia - używane przez mężczyzn - Netkobiety.pl

Nie razi mnie to.
Kobietom wolno zdrabniac a mezczyznom nie? To by bylo nie fair.
Moj maz wiecznie zdrabnia jak gada do psow. Mam go za to besztac?
Nie sadze.
Facet tez czlowiek, ma uczucia ktore wolno mu wyrazac

W moich poprzednich związkach zarówno ja jak i facet używaliśmy rozmaitych zdrobnień. Czasami faktycznie do przesady zdarzało się nawet, że zagalopowaliśmy się i rozmawialiśmy tak przy innych, co powodowało podejrzliwe spojrzenia Wydaje mi się, że nie w tym nic złego, bo zdrobnienia są zazwyczaj postrzegane jako bardziej czułe. Jednak nie ma co z tym przesadzać, bo jednak kobieta chce mieć faceta a nie małego chłopczyka

szczerze nie zrozumiałabym o co chodzi

wszelkie zdrobnienia uważam za normę w związku.

Moj maz uzywa zdrobnien, gdy mowi do naszego psiaka, albo do mnie gdy jestesmy sami. Smieszy to nas obydwoje i dlatego czasami w ten sam sposob mu odpowiadam
Dla mnie to po prostu zabawne (oczywiscie bez przesady) i nie mam z tym problemu.

Nie cierpię, gdy ktoś utrudnia dzieciom naukę mowy przez durnowate zdrobnienia; daj rącię, włożymy sukienię - brrr. Sukieneczkę, rączkę,  już lepiej, ale niewiele. Dziecku jest łatwiej wymówić: ręka, noga, nos, pies niż rączka, nóżka, nosek, piesek.

Zdrobnienia radośnie słowotwórcze uważam za idiotyczne (choć Leśmiana uwielbiam, w ogóle tworzenie słów mi się podoba). Jak facet 25 lat mówi, że ma nosek zmarznięty albo oczka niebieskie, mam ochotę go wyśmiać. Nie wiem dlaczego tak mam.

Ja osobiście nie spotkałam nikogo kto by nadmiernie coś zdrabnial. Przez mysl mi nie przeszło, ze to może kogoś drażnić. Może i z mężem zdrabniamy niektóre słowa, np. Pieniążki ale żeby to od razu niemeskie było? Jak rozmawiamy o dzieciach to chyba też zdrabniamy, ale jakoś.nie czuje w tym nic nietaktownego.
Iguana być może Twoja awersja do zdrobnien została wyniesiona z poprzedniego związku i dlatego Cię drażni - strzelam. Może Ci przejdzie

Nie cierpię, nienawidzę idiotycznych zdrobnień.
Mój chłopak wie o tym i wie, że pożarłabym go wzrokiem, gdyby zwrócił się do mnie- "żabciu", "rybciu", "kotku", "piesku", itp.

Zresztą, wymyślił sobie i tak się też do mnie zwraca, że jestem "jego kasztan". I to mi się podoba.

Mój były zwracał się do mnie "kotek", mimo iż prosiłam go wielokrotnie, żeby nie mówił do mnie w ten sposób. Krew mnie zalewała, jak to słyszałam, a on twierdził, że to takie słodkie określenie.

Już o zdrobnieniach takich, jak "cio", "paputki" i inne tego typu okropne neologizmy.

Ja tam nie widzę nic złego w "zdrobnieniach zwrotnych" Jestem z mężem 5,5 roku, moje imię z jego ust padło może z 10 razy z czego 2 razy na przysiędze małżeńskiej Jak mówi mi po imieniu to aż mi się głupio robi, a jak już powie pełna wersję imienia - Katarzyna, Katarzyno to doszukuję się w tym jakiś podtekstów Ja zawsze jestem "Aniołkiem" on zawsze jest "Skarbem". I to bez względu czy w domu, czy w pracy czy na zakupach, tak jest i już

Jeżeli chodzi o "paputki" i inne rodzaje ciumciania to mnie to wkurza. Mąż dostaje O.P.R. za wszelkie wymysły tego typu i zazwyczaj kwituję to pytaniem "Skarbie ile ty masz lat do cholery":D. Toleruję tylko pytanie "Cio bobisz?"(co robisz) - ale to ze względów sentymentalnych

Ja raz przez pół marketu krzyknęłam za jeszcze wtedy nie mężem "żaboku" Nie mam pojęcia skąd mi się to wzięło, ale myślałam, że spalę się ze wstydu, jak doszło do mnie, co ja powiedziałam do biednego chłopaka

Eee, "żaboku" ?

To jest dobre, przynajmniej oryginalne.

Ja mam tak samo. Nie lubie. Kotkowanie, pieskowanie prosze bardzo. W domu. Do psa moge zrozumiec, ale jakos nie przemawia to do mnie. Natomiast widok roslego pana po piecdziesiatce, zamawiajacego w bufecie "obiadzik zlozony z zupki i drugiego danka, a do tego kompocik" nie wiem dlaczego powoduje u mnie torsje. Nie lubie, nie podoba mi sie. Do swojego dziecka tez mowilam normalnie, bez zdrobnien i dziwnych zmian glosu.
dzionki, wieczorki, papucie i paluszki budza we mnie zachowania agresywne. 
Nie lubie tez, jak ktos nazywa moja corke "niunia".

Przepraszam za dygresje, bo to nie jest tematem watku, ale tak samo mnie wkurza kolega z pracy mowiacy do mnie "kochanie" albo "slonce". To bardzo protekcjonalne i nie na miejscu.

"Zabok" rzadzi, podoba mi sie!

Hahaha!

U męża w pracy jest facet -(25- 26 lat), który kończąc rozmowę zawsze żegna się "buźka, pa". W firmie pracują sami faceci, więc koledzy maja ubaw po pachy. Nawet szef, który na ogół jest bardo poważny, żartuje z tego kolesia bo czyż nie jest śmieszne  w rozmowie prezesa z pracownikiem:

- no to X zadzwoń do firmy i złóż ten raport, ok?
- jasne prezesie, buźka, pa

"buźka pa" jest najlepsze
z tym auteczkiem też dobre widać że się wczuwa w robotę heheh

Dziękuję za tak liczny odzew w tym wątku Widzę, że zdania są podzielone. Jedne kobiety nie mają nic przeciwko inne, podobnie jak ja również nie lubią zdrobnień - nie tylko z ust dorosłego mężczyzny.

Jestem w stanie na przykład zrozumieć zdrobnienia w związku, ale jak mi nowo-poznany facet wyskakuje z takimi infantylnymi tekstami to choćbym chciała, nie jestem w stanie potraktować go poważnie. Mój Przyjaciel nie zdrabnia w rozmowie ze mną, a pieszczotliwie zwraca się do mnie "Kocie". Co nie oznacza wcale, że nie potrafi być czuły - wręcz przeciwnie, potrafi mnie tulić i głaskać godzinami.

Powyżej też padło pytanie, czy nie nabawiłam się awersji do zdrabniania w poprzednim związku? Nie, z moim ex mnie to śmieszyło. Np. zabrakło w całej dzielnicy prądu, więc mu mówię, że teraz musi nas bronić, bo na pewno przyjdą nas okraść, zgwałcić i podpalić. Na co on stwierdza naśladując postać z kreskówki "Nie bojutaj, Ćwinka nas uratuje! Hop, hop! jest tam kto?!".

Też  nigdzie nie stwierdziłam, że kobietom wolno zdrabniać, a mężczyznom już nie   Uważam, że każdemu wolno co mu pasuje. Po prostu u mężczyzn drażni mnie to bardziej niż u kobiet. Chociaż na infantylizm u kobiet, też nie reaguję entuzjastycznie. Jak po kilku latach niewidzenia się, spotkałam się z moją przyjaciółką z podstawówki i Ona mi oznajmiła, że jest fanką Kubusia Puchatka, to nie wiedziałam, czy mam się śmiać czy płakać - postanowiłam więc czym prędzej zmienić temat.

A z drugiej strony lubię mojej chrześnicy czytać i opowiadać bajki, lubię z nią tworzyć różne rysunki, grać w gry itd. Przy czym mimo wszystko staram się do niej mówić po polsku.

Jeżeli jest to nagminne, to jasne, razi mnie, po prostu trąci mi takim infantylizmem. No, ale oczywiście każdy ma prawo do tego, by wyrażać swoje myśli jak chce, jak lubi
Tylko partnera bym takiego sobie nie wybrała
Ja oczywiście używam czasem zdrobnień, ale nie co drugie słowa, co innego mówić tak: do psa, do dziecka, a co innego non stop, bo wyobraź sobie, że np ktoś tak mówi do wykładowcy na uczelni Wszystko zależy od sytuacji

Tak samo, np wiadomo, że z partnerem to czasem mam tak zdrobnieniowo, lubimy do siebie mówić "Skarbeńku" czy "Myszko", "Kiciu", "Rybko", ale wiadomo, że nie mówimy tak co chwilę, nie co minutę, ale zwłaszcza w romantycznych dla nas chwilach, czasem w sms-ach itp Lubię te zwroty w takich chwilach Przy nim polubiłam też zwrot "Mała/Maleńka", który kiedyś kojarzył mi się tylko z tanim podrywem.

Tak jak mówię, przesadza mi zbytnie zdrabnianie, ale chyba nie ma co też popadać w przesadę i "czepiać się" tych, którzy czasem zdrabniają.

Do dzieci (np moich braci ciotecznych, bo swoich jeszcze nie mam) czasem zdrabniam, ale raczej nie tak przesadnie. Myślę, że to, że czasem powiem "Słoneczko" do maleńkiego dziecka nie jest niczym dziwnym.

Nie pamietam gdzie o tym czytałam,czy tez słyszałam, ale uzywanie zdrobnien przez juz dorosłe osoby to reakcja na cieżkie dzieciństwo, trudnosci w zyciu itd. Ja mialam w pracy wlasnie dwie takie osoby ktore mowiły klientom: "prosze sobie wziasc ten kredycik otworzyc rachuneczek i wypłacic pieniążki" !!! Jak to słyszalam krew mnie zalewala, nawet moich siostrzenców tak nie mowie. A moi wspolpracownicy wlasnie sobie troche przezyli i łatwo w zyciu nie mialy..

Mogłabym się pod całym Twoim postem podpisać . Osoby, które ,,pieszczą" się mówiąc do dzieci w moich oczach wyglądają (choć trudno tu mówić o wyglądzie ) po prostu... ekhm... głupkowato . Tak, to słowo wydaje mi się tutaj najtrafniejsze . Z kolei w sytuacjach łóżkowych, o ile śmiech i rozładowywanie poprzez niego różnych niezręcznych sytuacji jest bardzo wskazany, o tyle nazywanie części ciała w przytoczony przez Ciebie sposób jest - delikatnie mówiąc - zupełnie aseksualne.

Dzisiaj wymyśliłam, w jakim zawodzie mężczyźni używają najwięcej zdrobnień Otóż jest to...dentysta. Siedziałam ponad godzinę na fotelu i wykonywałam polecenia "szerzej dziubasek", "otworzyć buźkę", zabrać języczek", "ten ząbek/ząbeczek", "przytrzymać rączką". Asystentka dostawała bardziej ludzkie komendy, ale też jej udziałem stało się "podniesienie fotelika", "przyniesienie lustereczka", podanie przyssaweczki", "wpisanie do kalendarzyka". Strasznie mnie to bawiło, ale nie raziło. Wydaje mi się, że jednak jest to sposób bycia tegoż pana, który pomaga mu zdobyć sympatię pacjenta tak skutecznie, że na następną wizytę (prywatnie i kosmicznie drogo) trzeba czekać aż do lutego...

Aha, to już drugi pan dentysta, który zadziwił mnie co i w jaki sposób można pozdrabniać

Vinnga, bingo! Moja dentystka i jej mąż, również stomatolog, mają podobnie - ,,szerzej dziubeczek, no to my teraz odpowiednio potraktujemy ten ząbeczek, założymy plombkę..." Widocznie chcąc zminimalizować nieprzyjemne wrażenie, które bądź co bądź wciąż wielu pacjentom kojarzy się ze stomatologicznym gabinetem, niejako samoistnie zaczynają używać wszelakiej maści zdrobnień. I fakt, tam mnie to w żaden sposób nie razi .

Po przemyśleniu tematu stwierdzam, że wiele tutaj zależy od sytuacji, okoliczności, również od osoby, która używa zdrobnień - czasem bywa to po prostu infantylne, a tym samym irytujące, ale czasem jest całkiem sympatyczne i zabawne, zwłaszcza jeśli pokazuje czyjś emocjonalny stosunek do danego przedmiotu czy też miejsca. To trochę jak ta ,,she" u Anglików .