Dla ludzi, którzy w danej chwili są samotni... :( - Netkobiety.pl

ja też czuję się osamotniona.. ale poradzę sobie bo sama jestem tylko w pomieszczeniu w tym momencie ale duchowo gdzieś tam daleko jest ten ktoś ktoś..

Ja też tak często mam. Często czuję, że nie pasuję do rodziny. A moi znajomi mają innych znajomych i z nimi spędzają czas ;/. Może to tylko nasze głupie uczucia...

Ja raz na jakiś czas mam taką "fazę" że wszystko wydaje mi się beznadziejne, że nikt mnie nie kocha i nie lubi nawet, że to co robię jest bez sensu i do niczego nie prowadzi... Nic mnie nie cieszy, i najchętniej bym nie wyłaziła z łóżka. I właśnie tak czuję, że do nikogo nie pasuję, no po prostu mam najgorsze myśli. Czekam aż ktoś mi bliski zrobi cokolwiek, żeby mi pomóc, wywoła uśmiech, zmieni tor myślowy... Tylko najczęściej wtedy nic takiego się nie dzieje, a osoby na których mi zależy mają mnie "gdzieś"...

Więc nie jesteście odosobnione w tych odczuciach

No właśnie, czemu tak jest . To jest bez sensu zupełnie...

Moze dlatego, zebysmy pozniej, kiedy bedzie lepiej umialy docenic to co mamy: tolerancyjna rodzine, mezczyzne z ktorym spedzamy zycie... tylko kiedy to 'lepiej' przyjdzie?

Wczoraj usłyszałam, że żeby byc szczęsliwym z kims, trzeba najpierw nauczyc sie byc szczesliwym samemu. Trzeba pokochac siebie, zeby pokochac kogos i zeby ktos pokochal nas. I chyba trzeba poznac wielu idiotow, kochac wielu drani i wiele razy byc oszukanym, zdradzonym, opuszczonym i samotnym, żeby potrafic docenic prawdziwe szczescie, ktore do nas kiedys przyjdzie! A przyjdzie na pewno! światło potrzebuje cienia, a kiedy jest tak żle, że juz sie nam wydaje, ze nie damy rady, to trzeba sobie powiedzieć TO TAKZE MINIE, bo to jest własnie ten moment, w którym nadejdzie przyplyw. Mialyscie kiedys tak, że #Wasze życie zmienilo sie w jednej sekundzie?  I nagle stalo się piękne? Ja czekam na taką sekundę, a w miedzyczasie usmiecham sie, bo ktos kiedys powiedzial, że najlatwiej przyciagnac szczescie usmiechem, chocby przez łzy.

Eeeech, nie jest pokręcony twój tekst ani bezsensowny, przeczytałam go w minutę, bo troszke do mnie pasuje, wiadomo, nie do końca... nie miałam starszego brata ani nie fikam w pogo bo siły we mnie za grosz... ale to ja zawsze byłam ta wyszczekana w dredach, co każdemu potrafi zapyskować i 'nie przejmuje się niczym'... a w środku tchórz i beznadziejna osoba. Ale moja powierzchowność zrobiła swoje. Nikogo nie ma przy mnie, bo wszkaże żadna ze mnie kobieta w oczach innych....

Skąd ja to znam.... (z autopsji). Jakby tak patrzeć z boku na moje życie to możnaby stwierdzić, że nie jest tak żle, ale ja czuje zupełnie inaczej. Niby otacza mnie sporo ludzi, chodze przecież na uczelnie, mieszkam z dwójką znajomych (para), mam rodziców, dwóch braci... ale tak naprawdę to czsami  nie ma z kim szczerze porozmawiać, wyżalić się lub chociaż po prostu pobyć. No chyba, że czegoś ode mnie potrzebują, bo ja to musze być na każde wezwanie. Lubie pomagać innym, sprawia mi to radość, ale co ze mną? Co jest ze mną nie tak, że nie potrafię złapać z kimś takiego kontaktu, który pozwoliłby mi się na tyle otworzyć, żeby jasno powiedzieć o moich potrzebach?

ja też się czuje samotna zostałam sama z moją miłością i marzeniami, których nie spełnię z człowiekiem, w którym się zakochałam znajomych też jakoś nie mam, każda z przyjaciółek kogoś ma i woli z nim spędzać chwile...

Ja tez czuje sie samotna, siedzę i rycze Tęsknie za moim byłym, choć wiem, że tyle złego mi wyrządził, ale czuje się już tak strasznie samotna, niepotrzebna nikomu, oszukana Ile to jeszcze będzie trwać?? ;(

a ja tęsknie za zepsutą przez siebie przyjaźnią...
i też ryczę jak o tym dłużej pomyśle...

Inesita i Takaja, pewnie Was to nie pocieszy, ale ja tez przez "niego" cierpie. Bardzo mnie skrzywdził, ale byly tez cudowne chwile i jak na złość tylko te teraz pamietam! A on jest taki szczesliwy, ze az normalnie sie zastanawiam gdzie tu jest sprawiedliwosc?! Ponad rok temu mnie zostawil, a ja wciaz nie potrafie zapomniec. Tylko ostatnio dotarlo do mnie, ze to nie o niego mi chodzi, tylko o to, zebym miala kogos. On byl takim kims, poczulam czyjas milosc i troskę. Wypelnial cale moje zycie i nagle z niego zniknął. I zostawil po sobie jakąś czarną dziurę, bo cokolwiek bym nie robila, to czuję, ze to nie ma sensu. Wiem, ze kiedys zapomne, ze kiedys przestanie bolec. Ale wiem też, ze aby tak sie stalo musze spotkac kogos, kto mnie pokocha, a znajc moje szczescie i powodzenie u facetow, stanie sie to za jakies 6000 lat! Tez macie wrazenie, ze wszyscy fajni faceci są juz zajęci?