Nie żałuj.. - Netkobiety.pl

"Tęsknię... "

Próbuję pokochać jesień
chociaż za oknem niepogoda,
w szarugach ciągłego deszczu
tonie w szarości świata uroda.
Złowieszczy wiatr liście szarpie,
siłą podmuchów zrzuca na ziemię
w szyderczym tonie,
rubasznym śmiechem
a wszystko dookoła - smutnieje.
I tęsknię za tą jesienią złotą
co kolorami radość rozdaje,
słońca promieniem rozgrzewa duszę
jakby co najmniej była majem.
I tęsknię...     (K)

Jesień to pora wzmożonej nostalgii..

bardzo ladne, płynne wiersze. czyta sie super

Z przyjemnością przeczytałam wszystkie wiersze :D:

Klaudynko :D:

Dziękuję Rajko i Pantusiu za Wasze miłe słowa, cieszę się że się Wam podobało to była moja odpowiedż na wiersz roomy, moze mi wybaczy że sie wtrąciłam.

Dziękuję Daria za komentarz, jak lubisz czytac wiersze to wejdż na granice.pl wiersze.

Dziękuję Martycha, nie poddawaj się a pisz to co chcesz przekazać a zgubisz rymy które Ciebie rażą. Pozdrawiam.

Dla Ciebie Rooma "Moje babie lato" pisuję na wortalu granice.pl wiersze

Moje babie lato

Moje babie lato
to wspomnienia oplatające nasze serca
nitkami utkanymi ze słów i gestów
rozgrzane słońcem pocałunki
ciepły poranek budzący nas motylami.
To nasze aleje wspomnień
rozświetlone promieniami naszych uczuć
i smagane delikatnymi powiewami wiatru.
Smak naszych uniesień i pocałunków
pachnących rumianków i śpiew ptaków,
a przed nami , kolejne piękne aleje...

                                                               z serdecznymi pozdrowieniami Klaudyna.

Rooma, wiersz smutny , ale piękny i daje do myślenia, Dziekuję i poszukam więcej twoich wierszy, z przyjemnością przeczytam.

"...nie ukryjesz..."

Miłość...
choć tak głęboko skryta
nie da się schować
każdy z oczu ją wyczyta
w dzień
błyskiem oka promienieje
w nocy zamglona
marzeniom daje nadzieje
na co dzień
zdradzi ją każdy gest
w mowie, w zadumie
jej nie ukryjesz
tego się nie da
choć tak próbujesz
i Ty mój miły zobaczysz
gdy tylko sercem popatrzysz
wszystko zrozumiesz
że choćby
najbardziej była ukryta
to właśnie z oczu
dokładnie wszystko wyczytasz...  (K)

żyworodko piękny acz smutkiem pisany wiersz.. 
coś masz za sobą
a przed stawiasz twarde warunki
i chociaż piszesz, że marzenia się ziściły,
lecz nie do końca ..
czujesz się bowiem nie spełniona...
a ja uparty romantyk jestem
nie umiem inaczej,
ja chyba żyć inaczej nie chcę...

Zadedykuję Tobie inny wiersz..

"Serce wie... "

Nie wiem..
dlaczego tak to jest,
że chociaż pada
zachwyca mnie ten smutny deszcz.
Nie wiem..
dlaczego też to mam,
że kocham nawet mroźny wiatr.
Oczarowana natury doznań
a przecież tego dotknąć nie można.
I nie wiem skąd uparta myśl,
szukać swej drogi każe bez końca,
wspinając się na góry szczyt,
by chociaż ten jedyny raz,
móc dotknąć promieni słońca..
Lecz moje serce dobrze wie,
że wszystko co się życiem zwie,
piękno natury i marzeń góry
bez Ciebie..
traci wszelki sens.     (K)

Pozdrawiam

Dziękuję że byłeś

Żyjesz w moim sercu
choć Ciebie już nie ma
rzeczywistość tęsknotą
zostały sny niespokojne.
  Ale byłeś!
jednym wspólnym rytmem
nasze serca biły
radowały,
marzeniami się ogrzewały.
Gdy emocje już opadły
czas uleczył rany
podziękuję że się zdarzyło
tak gwiazdy chciały
Kochany.

dobrze się czyta - o odpowiedniej porze tu zajrzałam

" Różą być...."

Jak każda kobieta
chcę zakwitnąć różą
zachwycić piękną barwą
kolorów tęczy dużo...
mówisz
róża kole
zadaje krwawe rany
weź
więc kochany w dłonie
płatki
tak piękne jak aksamit...
czasem
gdy Cię ukłuję
to łzami ranę zmyję
i będzie zawsze
wierzę,
cudownie
między nami...   (K)

To ja... stara "rooma"
dziś wiersz Wam tu serwuję,
z niezależnych przeze mnie przyczyn
w nowej sukience się tu snuję:-))
I tylko mam nadzieję,
żeście mnie zapamiętali:-))
tym bardziej będzie mi miło
- będziecie tu wpadali??     

Pozdrawiam serdecznie..

Kudłaci - Meteopaci

Chodzący ten barometr
narzeka i złorzeczy
łeb boli go i puchnie
na rady innych głuchnie.

Roma, serdecznie pozdrawiam i cieszę się że wróciłaś, a wiersz napisałam o tej tematyce bo jest mi bliska

Cóż Tobie dziś poradzić?!?
(dokładnie Cię rozumiem)
ja bardzo często również
jak ten -  "barometr" czuję...
I nic mi wtedy nie pomaga
ni kawka, ni żadne leki
dlatego, zaoszczędzam,
omijam z daleka apteki:-))
Może gdybyś miała Janka
do tego trochę mięty
ja próbowałam..
ale też nic z tego,
raczej wchodzi w "pięty".
Najlepsza będzie rada
po prostu TO przetrzymać
uśmiechnąć się do siebie
a nawet po przeklinać:-))
Dla humoru przecież
dla ciała i dla ducha,
wiadomo lepszy humor będzie
- barometr - nie będzie ruszał..

To tylko pobożne me życzenia
by smutek i żal w radość zamieniać:-))

Pozdrawiam.

"Tak... trudno.. "

Tak trudno jest zrozumieć
słów tylko szeptanych,
gubią się w gąszczu pragnień
bądź jeszcze niewypowiedzianych..

Tak trudno uwierzyć w Anioła,
że czuwa ciągle nad nami,
przecież Go wcale nie widzisz
gdy tuli cię swymi skrzydłami..

Tak trudno kołysać serce
targane ciągłymi wiatrami,
tęsknotę - której nikt nie chce
z iluzją nad marzeniami..  (K)

Z pozdrowieniami..

Bardzo ładne wiersze, ...takie prawdziwe. Dziękuję

Roma, Klaudyna, dołączam do Waszego towarzystwa.:)

"Kiedyś......."

Nie musiałeś nic mówić,
słyszałam......

Nie musiałeś dotykać,
ja czułam......

Nie zerwane kwiaty
pachniały......
widziałam ich kolor.

Teraz mówisz,
nie słyszę......

Dotykasz,
nie czuję......

Zerwane kwiaty......
nie pachną
i nie widzę jaki kolor mają.

Pozdrawiam.

... zapłakać..

Wśród morza wzburzonych fal,
na niebie z milionem gwiazd,
wśród kwiatów polnych na łące,
kropelki rosy, na biedronce,
w powiewie letniego wiatru
w promykach złotego słońca
w każdym z tych wszystkich zdarzeń
chciałabym tak bardzo
choć jeden, jedyny raz
zapłakać...
zapłakać łzami szczęścia... (K)

Klaudynko miła
wiersz przepiękny wkleiłaś,
dziękuję Ci za to, że jesteś...
Radość mi wielką sprawiłaś:-))

Ja więcej czytam niż piszę
wsłuchuję się w nocną ciszę
w spokoju myśli układam
z nimi się w sny nocne wkradam...

Pozdrawiam  serdecznie:-))

Klaudynko, Roma
miłe są Wasze słowa,
do serca je sobie przyjmuję
i zaglądać solennie obiecuję.
Oraz liczę, że i z Waszej strony
udział w wątku będzie zapewniony.

Wklikuję niniejszy wiersz, po pewnej 'obróbce', bo wcześniej prezentowałam go już w azylu.
Natchnieniem do napisania go, był właśnie ten falujący mój avatarek, który dla mnie stworzyła Niunia.

"Czas zbioru plonów życia....
                      siedzę nad wodą i rozmyślam,
                                      ubrana w szatę z zieleni,
                                      w ręce biały kwiatek trzymam.

Rozmyślam.....
W wodzie widzę swe odbicie,
jakby w jednej osobie drugie życie,
się dokonuje.
Woda czysta i przejrzysta,
moimi myślami ją faluję.

                                  Na niebie ptak przelatuje,
                                  bociek(?), nowe życie zwiastuje?
                                  Nie moje.....
                                 Ja już tylko rozmyślam,
                                 i.....w wodę się wpatruję."

Witaj Roma! Bardzo ci współczuję z tego powodu.

Witaj Roma i więcej nie znikaj.
Ja też żałość w sercu noszę,
ale wyrywam się do ludzi.........

ewka3, dziękuję.