SAMOTNOŚĆ W ZWIĄZKU I FACET NA KTÓREGO NIE MOŻNA LICZYĆ - Netkobiety.pl

Nie chcę Ci jakoś źle doradzić, żebyś później żałowała. Ja bym już nie wytrzymała i dała mu kosza, nie ważne ile już jesteście razem. Po prostu nie jest wart Twojej miłości, nerwów i w ogóle. Przeprowadź się na jakiś czas do przyjaciółki, ciekawe co zrobi.

Moim zdaniem powinnaś doprowadzić do takiej sytuacji, kiedy będzie on o Ciebie naprawdę zazdrosny, niech zobaczy, co traci, świat nie kreci się tylko wokół niego, a wspólne mieszkanie do czegoś zobowiązuje:)

Małgoś1985 czytając Twój post, czułam sie jakbym czytała własne słowa... mam ten sam problem... mieszkam z moich chłopakiem juz od ponad 2 lat, a ponad 4 jesteśmy razem. Na początku wiadomo fajnie, ale teraz jest coraz gorzej... Też myślę o wyprowadzce, po dzisiejszej kłótni - kolejnej o sprzątanie
(jak on zmyje raz czy dwa razy w miesiącu naczynia to jest cud!) juz naprawde poważnie, niestety mam podobny problem, nie bardzo mam do kogo, mieszkamy w wynajmowanym mieszkaniu, studiuję tu, pracuję, ale nie mam takiej przyjaciółki do której bez problemu mogłabym się wyprowadzić. 
Najgorsze jest to, że o wszystko on to do mnie mka pretensje, najpierw obiecuje, że zrobi to i to , przeprasza, prosi, żebym się nie gniewała, po czym mija dwa, trzy, cztery dni i jest to samo, jakby zapomniał to co mówił wcześniej, powiedział to na odwal sie. Coraz mniej mu wierzę. Niby coidziennie mówi, że mnie kocha, - z tym tez nie ma żadnego problemu, powtarza, ze zawsze chce ze mną być, że jestem dla niego najwspanialsza itd, itd. Ale żeby pokazać to czynem...? Nic z tego. Poza gadaniem nie ma nic więcej, nie kupi mi bez okazji kwiatka, chiociaż kilak razy dziennie przejeżdża koło róznych kwiaciarni, nie zrobi mi niespodzianki w postaci wyjścia do kina czy romantycznej kolacji, której bym się nie spodziewała... Cały czas broni się tym, że mało zarabia, że nie stac go, że za dużo pracuje. Przy każdej kłótni widze jego głupia i skrusdzaoną mine i słysze, że on wie, że wie, że nie ejst idealny i że będzie sie starał poprawić... od 2 lat t słyszę, a poprawy nie ma... Fakt, dużo pracuje, za niewielkie pieniądze - co w dzisiejszych czasach nie dziwi, ale do cholery taki mały gest, kwiatek za 10 zł, a bezcenne. Czy zaskoczenie w jakikolwiek sposób... Albo przynajmniej przyznanie się do winy i w taki sposób przeproszenie. Mówi mi ostatnio nawet ciągle o pierścionku i że chciałby, żebym została jego żoną... ale o czym on mói, przeciez teraz pokazuje to jaki bedzie w przyszłości, nieopdpowiedzialny, on nie wie co to znaczy obowiązki w domu. Szkoda tylko, że jak pojedzie do domu, do mamusi, to robi wszystko bez gadania. Nie ma zaraz, później, jutro, potem... Nawet jak jest padnięty, podnosi sie i pomaga. Dla mnie taki nie ejst, a robię dla niego dużo więcej niż jego rodzice (odkąd wyjechał z rodzinnego miasta praktycznie w żaden sposób mu nie pomagają, rzadko dzwonią a o tym, żeby zapytali się czy mu czegoś nie potrzeba p[przypadkiem, czy ma co jeść i za co sobie coś kupić - nie ma nawet mowy). Ja całe zycie wychowywałam się bez ojca, nie znam go, bo jak się urodziłam po prpostu zpstawił mnie i moją niedawno poślubioną mamę. Nie miałam żadnego przykładu faceta odpowiedzialnego, rozsądnego i takiego... prawdziwego. Dlatego też Tomek od razu wydał mi się inny obowiązkowy, sumienny, rodzinny, pomocny (tak, kiedyś taki był). On też doskonale wie o mojej sytuacji, zna ją, wie co czuję i jak ten brak ojca odbił się na mnie, wie, że moje spojrzenie na zycie w zwiazku jest troche inne niz osoby, która miała normalną rodzinę i wydaje mi się, że w takiej sytuacji tym bardziej powinien starać się z całej siły, żeby mnie nie zawieść. A ja niestety coraz częściej dochodze do wniosku, że chyba jednak wszyscy facieci sa tacy sami....
Przepraszam za chaotycznośc mojej wypowiedzi, ale pisze szybko i jeszcze trochę w nerwach.

Całkowicie nie zgadzam się z End_aluzja. Ona wymaga od niego tylko wsparcia i chce podziału obowiązków domowych. Skoro mieszkają już razem to chyba fifty-fifty, a nie, że ona zapierdziela i sprząta po nim a on pół dnia na kompie. Sam powinien się wziąć do roboty i posprzątać po sobie, bo ja bym się wstydziła przy swoim partnerze takiego lenistwa i niedbalstwa. Ona go upomina a on jeszcze pretensje. Jeszcze co mnie razi to to, że on nie reaguje na Twój płacz, jest obojętny. Zero empatii wobec Ciebie. Powinien chociaż przytulić Cię a on nic...Reszta sytuacji nie wzbudza we mnie żadnych protestów. Wiesz, ja niedawno też chowałam wujka i chłopak nie przyszedł na pogrzeb, bo nie dostał urlopu. Nawet nie pomyślałam, że miałabym mieć o to pretensje do niego. Tak samo jak z sytuacją z urazem głowy. Bez problemu mogłaś sobie wziąć taksówkę i pojechać do lekarza. Nie wiem o jakim urazie tutaj jest mowa. Bo to też jest ważne. Jeżeli to było przypadkowe uderzenie np. o półkę, no to wydaje mi się przesadą fatygować go żeby latał z Tobą po lekarzach, ale jeżeli coś poważniejszego to powinien się zainteresować twoim stanem zdrowia. Jedynym problemem wydaje mi się tutaj przede wszystkim jego niechęć do dzielenia obowiązków domowych. Nie panikuj, możesz go łatwo doprowadzić do porządku. Wyprowadź się od niego na parę dni, wróć do domu rodzinnego. Zobaczy jak to jest gdy brakuje damskiej ręki w mieszkaniu. Przyjdzie na pewno skruszony, a jak zamieszkasz z nim z powrotem ustal jasne reguły i podziel obowiązki domowe. I zastrzeż sobie, że nie ma mowy o żadnym uchylaniu się od nich. Oczywiście nie przesadzaj, on też ma prawo mieć czas na swoje przyjemności.

Jeśli wyprowadzka pomoże to i owszem . Warto spróbować. Ale niestety ciężko zmienić czyjeś nawyki.
Obawiam się że ogień ma rację.

no tak..z tym wszystkim=całym sprzątaniem , zmywaniem , całym mieszkaniem hehe no jak możesz o niedobra istoto!
przepraszam..
nie uważasz że jego agresywna reakcja na Twoją wyprowadzkę jest zachowaniem nieadekwatnym do sytuacji zakładając że on "chce dobrze" ?
poza tym .. te teksty o idealności ...

Może po prostu nie jesteście sobie pisani. Wiesz, związek dwojga ludzi jest po to by czerpać z niego przyjemność, być szczęśliwym, że kochamy i jesteśmy kochani. A Wy się cały czas kłócicie, nie dogadujecie się...Może to jest jakiś znak, że to już powinno być zakończone. Nie warto to ciągnąć jeżeli sami nie jesteśmy w tym szczęśliwi i złe chwile przysłaniają te piękne, bo nie o to tu chodzi. W związku trzeba być egoistą i dbać o siebie, jeżeli czujesz się nieszczęśliwa trzeba to zakończyć, bo skoro takie wrogie relacje są między Wami już na początku to nawet nie wiem co będzie później, po ślubie...Ale to już Ty musisz rozróżnić, czy warto w tym tkwić czy odejść. On się zachowuje po prostu jak dzieciak, dla mnie taki facet byłby nie warty uwagi.

widzę że wszystko Twoja wina. przykro mi ale ja uważam że to nie ma sensu. strasznie się z nim męczysz.

nie jesteś sama...

Mężatką jestem od 4 lat. A znamy się 7 lat. Przez pierwsze 5 lat układało nam się naprawdę fajnie i związek wydawało się będzie udany i stabilny. Niestety od dwóch lat stałam się największym wrogiem mojej teściowej (sprzeciwłam się numerologii i tekstowi, że jesli ochrzczę dziecko nie tego dnia co ona chce to dziecko umrze....). Od tej pory moje życie jest niszczone a ja jestem na każdym kroku opluwana i wyzywana. Nie mogę już psychicznie znieść tego uprzedzenia do mnie.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że mój mąż który zresztą był pogniewany przez wiele lat z matką (doprowadzilam do tego by się pogodzili) powiedział ze jest dummny z tego ze jego matka mnie wyzywa, zresztą robią to razem.

Udalo mi się męża namówić na terapię. Robiłam wszystko by ratować ten związek ale poszedł raz i powiedział, że zaden głupek psycholog nie bedzie mówił mu ze popełnia błędy, bo on ich nie popełnia.

Pewnie nasunie się wszystkim pytanie skąd treść rozmów (stenogramy). Mój małżonek zostawił je na dysku (współnym) i zapomniał o nich. Od dwóch lat zaczął mnie nagrywać, inwigilować wprowadzając faszystowsko stalinowskie metody do naszego domu. Niestety zapominając o plikach z nagraniami pokazał mi swoje drugie oblicze i to co mówi poza moimi plecami.

Doszło do sytuacji którą doradziła mi policjantka (zresztą jako prawnik wiedziałam że w końcu muszę zareagować), bym napisała i wysłała pismo wzywające do zaprzestania naruszania moich dóbr osobistych. Niestety nic nie dało.

Usunięte przez moderatora ze względu na naruszenie regulaminu forum.

co zamierzasz ?

Nie mam pojecias  co mam robic, to wszystlo nie jest takie proste, mieszkamy razem plus dwójka współlokatorów.. nie moge ot tak sie wynieść, bo przecież jest miesiąc wypowiedzenia, a kto za mnie zapłaci za ten miesiąc. On powiedział, że jak ja się wyprowadzam to wyprowadza się razem ze mną "bo nie potrafi już mieszkac beze mnie" a poza tym nie bedzie mieszkał w pokoju przecież kimś obcym (gdybyśmy kogoś znaleźli). Pomieszkanie sobno przez jakiś czas też nie wchodzi wg niego w grę, "bo to na pewno pogorszy miedzy nami sytuację". Do domu rodzinnego nie ma sensu wracać, bo co ja tam będe robiła, to jest wieś, także zero perspektyw a poza tym tu, w stolicy mam szkolę w weekendy i marną pracę, gdyż ciągle nie ma zleceń (więc z wynajęciem pokoju też poszaleć nie bardzo mogę);/
Więc i tak źle i tak nie dobrze
Dziś była kolejna "szczera rozmowa", tak jak radziła derke. Raz mówi, że musimy cos zmienić (ale broń boże nie mieszkac osobno bo on tak nie potrafi i wyprowadzi się razem ze mną) najlepiej zamieszkać zupełnie oddzielnie tylko we dwoje, bez współlokatorów (tez brudasów strasznych) i wtedy na pewno będzie lepiej, pff już to widzę... Poza tym twierdzi dalej, że to ja uważam że wszyscy wokół sa be a tylko ja jestem cacy i nie widze swoich wad (zapomniał już o wczorajszej rozmowie) i że wszystko zwalam na niego. Jak zawsze odwracam kota ogonem, oczywiście to ja się wydzieram i on nie rozumie dlaczego od razu krzyczę, ale jak on przeklnie i podniesie głos to już jest dobrze i jakoś noe zwraca uwagi na to, że jest mi przykro.
Powiedzmy, że jakoś udało się w  końcu normalnie porozmawiać i jak na razie to stanęło na niczym tak naprawdę, bo nie mam jak się wyprowadzić.

tak na szybko to przychodzi mi do głowy takie rozwiązanie aby totalnie zapuścić mieszkanie.. (kup sobie dobre ciapy) przylepiać się do podłogi aż dotąd dokąd sami nie posprzątają.. dlaczego nic nie robią ?bo wiedzą że Ty to zrobisz. Twój chłop-leń też. najlepiej byłoby abyś ich zostawiła wraz z tym brudem i syfem niech się przykleją do podłogi któregoś razu tak że aż się nie odkleją i spleśnieją 

a teraz znów myślę o rzuceniu wszystkiego w diabły

a co się stało? Mój się poprawił i to bardzo, a przynajmniej na razie.... tylko pomimo tego, że teraz jest super i wiele rzeczy robimy razem, albo on robi je sam z siebie, co raczej wcześniej się nie zdarzało (wygląda na to, że w końcu coś do niego dotarło), nawet po każdej kolejnej rozmowie... to boję się, że potrwa to tylko chwile i znowu będzie wszystko jak dawniej...;(