Kryzys w związku, brak uczucia? Czuję się niepotrzebna. - Netkobiety.pl

WItam...
mój problem polega na tym że nie umiem zrozumieć o co chodzi w moim związku. A mianowicie, jesteśmy razem z moim mężczyzną już 8 lat. On ma 33, ja 25. Przez te wszystkie lata czułam z jego strony wsparcie, miłość, że oddał by za mnie wiele. Po jakiś 2 latach związku zatrudnił mnie w swojej firmie (sieć internetowa). Pracowaliśmy razem i było ok. Ponad 2 lata temu swoją sieć sprzedał większej firmie, wraz z pracownikami a on zajął się czymś innym. Mieszkamy w niewielkiej miejscowości nad jeziorem, gdzie otworzył budkę z lodami, goframi itd. Dlatego całe lato praktycznie spędzał nad jeziorem. Nie jest typem faceta imprezującego, raczej pracoholikiem. Starałam się pomagać mu, bardzo się z tego cieszył, czułam że sprawiam mu radość, czułam że jestem dla niego bardzo ważna, że kocha mnie najbardziej na świecie... W tym roku było inaczej...jeszcze w czerwcu okazywał mi swoje uczucia, radość że przychodze i mu pomagam, później wszystko się zmieniło. Wiem że to też moja wina, bo byłam dla niego trochę oschła, być może poczuł się czasem jak idiota nadskakując mi...Później już nawet nie chciał żebym przychodziła, tłumacząc że nie jest potrzebna trzecia osoba...Przestaliśmy się praktycznie widywać, nawet nie kontaktował się ze mną telefonicznie, a gdy ja dzwoniłam to rozamwiał ze mną strasznie oschle, przez co ja tym bardziej robiłam się niemiła. W końcu powiedziałam mu że czuję że on chyba nie chce ju,ż ze mną być, że straciłam dla niego wartość ... że nie jestem już jego szczęściem...I się zaczęło, pisał mi jak to mnie bardzo kocha, że jestem najważniejsza, że ma tylko mnie i naszego psa, że po wakacjach mieliśmy przecież jechać samochodem z campingiem do Hiszpanii, z naszym pieskiem. Kilka dni było dobrze, a następnie znowu robiło się to samo. Brak kontaktu kilka dni a później wielkie wyznania...Czuję się strasznie, nawet gdy spędzamy chwilę ze sobą, to pojawiają mi się łzy w oczach, czuję się taka niepotrzebna, on był zawsze moim oparciem, a ja jego. Widzę że już go męczy to że co chwilę mam jakiś problem w stosunku do niego, stałam się smutna, zła, płaczliwa. Nie wiem co mam robić. Wczoraj gdy z nim rozmawiałam, ciągle mówił mi o planach jakie ma na następny sezon itd. i że go tak to wszystko cieszy, powiedziałam mu że właśnie widzę że to wszystko co jest tam, nad jeziorem, jest jego szczęściem, a mnie w nim nie ma...powiedział że po częsci tak jest, żę on potrzebuje być tam z kimś przez te kilka miesięcy a później żyć resztę roku odpoczywając, powiedziałam że owszem ma rację, tylko jak ja mogę zrezygnować z pracy i zacząć z nim działać, a co zrobię gdy on mnie nagle kopnie w tyłek bo stwierdzi że nie chce ze mną być? To tylko odpowiedział że z takim podejściem to nic się nie zrobi...Powiedział też że róznimy się w wielu kwestiach, ale gdy pytam czy się rozstajemy to mówi że nie chce się ze mną rozstać. Mówił że nie ma ochoty spotykać się z nikim (w sensie kolegów), o tym że chyba im starszy jest, tym głupszy, że on kompletnie nie myśli o zakładaniu rodziny itd. A może to kwestia tego że nie ze mną ? Tak bardzo boję się że go stracę, tak chciałabym żeby było tak jak wcześniej, żałuję że gdy mi proponował abym jedną budkę ja sobie prowadziła a obok on, nie zgodziłam się...tak bardzo go kocham! Nie wiem jak mam się zachowywać, nie mogę spać po nocach, ciągle łzy mi napływają do oczu...boli po prostu.