Mąż odszedł...odbiła mi Go koleżanka. - Netkobiety.pl

Byłam w Twojej sytuacji prawie ćwierć wieku temu. Dobrze rozumiem co w tej chwili czujesz.

Jeżeli chcesz by wrócił to nie powinnaś przyjmować go na jego zasadach, bo będzie latał od mieszkania do mieszkania. Ma przecież wasze przyzwolenie.
Zostaw go teraz i nie kontaktuj się z nim, nie wpuszczaj do domu,
Ustal zimno zasady widywania z synem, jeżeli pod tym pretekstem będzie chciał przychodzić (nie może sobie wpadać bo mu się chce)
Nie płacz, udawaj uśmiechniętą i niezależną

Dopiero kiedy zrozumie,że będzie chciał do Was wrócić, podaj mu termin spotkania by porozmawiać
Nie odpowiadaj tego dnia-powiedz,że potrzebujesz czasu
Od teraz to on ma się o Was starać

Rozumiem, że jest Ci trudno, że przeżywasz różne trudne uczucia.
Proponuję, byś dała im ujście, byś nie "ogarniała ich" rozumem. Jeśli pozwolisz sobie na odreagowanie (złości, smutku, rozczarowania, itp.), wówczas będzie Ci łatwiej podejmować, korzystne dla Ciebie, decyzje.

Moja droga ta koleżanka nie ma godności, odbija koleżance męża. Rzygam na takich ludzi, nie zasługują oni na szczęście. Pocieszam Cię, że nikt jeszcze nie zbudował szczęścia na cudzym nieszczęściu. Wcześniej czy później los wyrówna każdemu. Gardzę takimi ludźmi jak ta koleżanka, w sumie mąż nie lepszy. Nie żyją żadnymi wartościami i chcą budować coś na słabych fundamentach, które i tak runą.

Karolina1004 napisał/a:

(...)Chyba juz gadam głupoty ;((

Z grzeczności nie zaprzeczę

Jest takie powiedzenie: do tanga trzeba dwojga.
Ty chcesz odzyskać męża. By tak się stało, by wrócił do Ciebie, potrzebna jest też jego decyzja. A o tym, póki co, możesz jedynie marzyć.

Wiem, że to trudne, ale zobacz rzeczywistość. Przestań usprawiedliwiać tę sytuację jakimś pogubieniem się Twoim, waszym, jego.
Uznaj, że jego zachowanie jest celowe i świadome. Jeśli cegła mu nie spadła na głowę, nie uległ żadnemu wypadkowi, to jego decyzje czemuś służą. Służą jemu. Nikt, kto ma choć cień przyjemnych uczuć do kogoś, nie wyśmiewa się z tej osoby, nie kpi z niej, nie pozwala innym na wyśmiewanie się. Tymczasem Twój jeszczemąż nie dość, że sam bawi się Tobą, to jeszcze wciąga do zabawy swoją kochankę.

kilka miesiecy temu przeżywałam to co Ty, teraz też nie jest łatwo ( nie ma dnia abym nie myślała, o tym ze mnie zdradził, że zostawił), ja prosiłam błagałam meza żeby się opamiętał i wszystko było na nic, w pewnym momencie rozumiałam że głową muru nie przebjię i dałam spokój, przestałam o niego zabiegać i wrócił sam, teraz przeprasza, mówi ze kocha,  że to co zrobił nie ma znaczenia ( dla mnie ma ), że jest głupi i tp..., po tym co opisujesz widzę że twój mąż sie miota, nie pokazuj mu że Tobie zalezy, przy mim musisz być silna, niezależna niech zobaczy co traci, ja płakałm po prysznicem , w poduszke , żeby dzicko nie widziało, cieżko to znosiłam, Myślę ze Twój mąż też sobie to wszystko poukłada, poczekaj, ale nie zapominaj o sobie, teraz Ty i Twoje dzicko jesteści najważniejsi, trzymam kciuki

wszystko trwało jakieś 5 miesięcy,  mieszkamy razem, mój mąż jest jak do rany przyłóż, dawno tak sie o mnie nie starła jak teraz,  ja już myślałam że jest po naszym malżeństwie, że sama dalej nic nie zrobie, z jego strony nie było nawet chęci współpracy aby ratować nasze małżeństwo, ale jak przestałam sie starć, pokazalam mu że jest mi obojętny ( chodź tylko ja wiem jak było mi ciężko), ze ja też bę chciala sobie ulożyć życie na nowo poziałało jak zimy prysznic,

cały problem polega na tym, iż oni razem pracuja   i to jest najgorsze, bo nie ma dnia, abym nie myślała, ale wszystkie wieczory spędza ze mna, powiedział że zrobi wszystko abym o tym nie myślała, czasem jak przez chwile sie zamyślę i on to widzi zaraz jest przy mnie. Ktoś napisał że na cudzym nieszczęściu nic sie nie zbuduje i to jest prawda wydaje mi sie ze zwiazek Twojego meża też nie ma przyszłosci, i ta " koleżanka" musi sobie z tego zdawć sprawę , pewnie z tąd te smsy , telefony jak jest u Ciebie. Poczekaj trochę może zmądrzeje, a jak nie to trudno będzi ciężko ale dasz radę . Ja też zastanawiam sie czy dobrze zrobiłam przyjmując go z powrotem, bo to co mi zrobił na zawsze zostanie

jak bym widziała nas 5 miesiecy temu, my też zmieniliśmy mieszkanie, remont ... i zdrada, druga kobieta, to chyba jakieś klasyczne zachowanie mężczyzn, jak wszystko zaczyna sie układać to coś trzeba zepsuć

Masz rację życie jest niesprawiedliwe. Najgorsze jest to że osoba która rani (Twoj mąż) nie cierpi, bo przeciez ma Nową kobietę, więc ma malo czasu by tęsknic i zalować. Jednak przyjdzie kiedys taki moment refleksji ze pozaluje. Wyrzuty sumienia wczesniej czy później sie odezwą...

hej ja tez sie czuję   jak  ty.wlasnie przechodzę to samo. moj mąz ma inna. powiedziałę mnie nie kocha ,ze kocha tamta(zresztą ja znam bo pracują razem ona ma tez dziecko)jest mi ciezko.mamy dziecko tez ma 6 lat.mieszkamy ze sobą a  raczej obok siebie.mowi ze potrzbuje czasu ,zeby to przemyślec. pytanie co ma przemyslec. to ze mnie nie kocha.ze nic do mnie nir czuje.bo ja momo tego nada go  kocham  albo mi  sie tak  wydaje.moze sama nie wiem co chce.boje sie o przyszlosc moja i dziecka.zarabiam b malo,jestem w obcym miescie.rodzine mam 300 km stad.powiedzialam mu ze go kocham.ze nie chce stracic.ale czy to prawda to juz sama nie wiem,co nia jest. co robic.

wszystko to skomplikowane, szoda tych naszych dzieciaków, ale czas leczy rany wszystko sie ułoży, musisz być silna dla dziecka, on nie może widzić twoich łez, może zabierz go na jakiś weekend, jakieś baseny nie wiem co lubicie, on musi zobaczyć ze ty go nie zostawisz, ze dla Ciebie jest najważniejszy,

Karolina1004 napisał/a:

ewita2 napisał/a:

wszystko to skomplikowane, szoda tych naszych dzieciaków, ale czas leczy rany wszystko sie ułoży, musisz być silna dla dziecka, on nie może widzić twoich łez, może zabierz go na jakiś weekend, jakieś baseny nie wiem co lubicie, on musi zobaczyć ze ty go nie zostawisz, ze dla Ciebie jest najważniejszy,

Cały czas mu to powtarzam, że nigdy go nie zostawie, ze kocham go strasznie mocno i najbardziej na calym swiecie, Jutro jedziemy na weekend do moich rodzicow, on uwielbia tam jezdzic, las, swieze powietrze...odetchniemy troche. dzis jak zwykle spacerek z psem, lubimy wtedy rozmawiac, zastanawiając sie co robi tata...;(((

nie mozesz brać odpowiedzialnosci za głupoty męża na siebie, jak naważył piwa niech go wypije, niech sam wytłumaczy dziecku co sie dzieje, a nie zawinął ogon i siedzi u kochanicy, nie zastanawiaj sie z dzieckiem co robi twój mąż musisz robić wszystko, aby Twój syn jak najmniej o tym myślał,

Nie możesz pozwolić mu wracać kiedy ma na to ochotę. Musisz być twarda. Dziecku powinnaś pokazać, że jest dla Ciebie najważniejsze czas leczy rany. Wszystko będzie dobrze. Powodzenia!

O dziecko się nie martw. Wiem co mówię z własnego doświadczenia.

Moi rodzice się rozwiedli gdy byłam malutka (mama nie chciała żyć z alkoholikiem). Kiedy miałam 9 lat ojciec definitywnie zerwał ze mną kontakt. Gdy nadszedł rok kiedy miałam ukończyć 18 lat jego żona do mnie zadzwoniła i postanowiłam spróbować odnowić ten kontakt. Miałam go przez rok, bo kiedy zostałam zaproszona do niego na wakacje (za granicę) niestety zrozumiałam, że to dla mnie obcy człowiek a on i jego żoneczka raczyli próbować mnie wychowywać na swoją mantrę. Nie wspomnę o tym, że obrażał moją rodzinę (tzn. mamę i babcię nazywając je k...mi w mojej obecności). Skończyło się na tym, że po powrocie do domu trafiłam zmorzona chorobą do szpitala, ona nazwała mnie ku..ą za jego przyzwoleniem. I tyle mi się opłacał kontakt z toksycznym, spantoflowanym tatusiem. Porzucił mnie raz, obraził i sponiewierał za drugim i Bóg mi świadkiem, że trzeciego nie będzie.

Moją historią chcę Ci uświadomić, że prędzej czy później Twoje dziecko zrozumie o co w tym wszystkim chodzi i nauczy się z tym żyć. W żaden sposób mu nie pomożesz - kłamiąc, że tata wyjechał podsycasz tęsknotę, mówiąc źle na ojca obracasz go przeciw niemu (nie mówię, że tak robisz ale takie widzę wyjścia).
Dlatego dawaj mu po prostu dużo miłości, delikatnie tłumacz sytuację lub nie mów nic. On sam to musi przetrawić, a to jak będzie się do ojca w przyszłości odnosił i zachowywał wyniknie z niego samego. Bądź poza tym, bo swoim zachowaniem możesz go nieumyślnie bardziej skrzywdzić.

Wiele osób może negować to co napisałam, ale piszę z własnego doświadczenia, bo wiem co porzucone, zranione dziecko czuje. Przez bardzo długi czas nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo to wszystko na mnie wpłynęło - wyszło dopiero w dorosłym okresie życia. Ale takie niestety ono jest, nie bardzo różami usłane.

Trzymam kciuki i życzę powodzenia.

Przecież napisałam w nawiasie, że nie mówię, że tak robisz. Podałam tylko 2 drogi jak rodzic moze sie wypowiadać o drugim - proszę, czytaj ze zrozumieniem.
Opowiedziałam tą historię po to, aby Ci pokazać, że dziecko samo pewne rzeczy z czasem zrozumie.

Otrzyj łzy kobieto, wysmarkaj nos i składaj biegiem pozew o rozwód z wyłącznej jego winy,
a też i o alimenty jakie można z niego wycisnąć bezlitośnie.
I niech Cię Bóg broni wycofywać to, gdyby błagał.
Będzie to wiadro zimnej wody na jego gorący łeb, a może i na dwa łby.
Zniszcz im tym euforyczny stan. Niech zwłaszcza on zejdzie na ziemię.

Karolina1004 napisał/a:

Jezuuuu, ale czy ja tak potrafie???? Chyba jestem na to za słaba ;-(((( boję się, cholera!!!!!  Kurcze, jestem chyba na to za miękka, może z czasem sie to zmieni, bo teraz to wątpie w siebie ;-((( nawet nie wiem jak sie za to zabrać.

Potrafisz!
Idź do kancelarii prawniczej. Za około 250 złotych prawnik specjalizujący się w rozwodach napisze wszystko, co potrzeba.
Działaj od zaraz, bo czas jest Twoim sprzymierzeńcem.

Karolina1004 napisał/a:

wiem ze to zabrzmi słabo, naiwnie i infantylnie, ale ja chce byc z nim nie chce sie rozwodzic, chyba. Na dzien dzisiejszy zbyt gleboko wierze w to, ze jeszcze bedziemy razem, ze wszystko sie ułoży. mysle ze musze sie jakos psychicznie z ta mysla oswoic, z mysla o rozwodzie, bo do dnia dzisiejszego bardzo to od siebie odpycham...:(

No i dobrze.
W taki sposób możesz go odzyskać.
Uzyskasz rozwód, albo on będzie utrudniał, bo mu sperma z mózgu odleci i będzie bał się, że Ciebie na zawsze straci, więc zawalczy. Gdy się zgodzi bez walki, to znaczy, że tak miało być. Nic nie tracisz!
Oczywiście biorę pod uwagę to, że jeszcze jakoś jemu na Tobie zależy.
Znam wiele przypadków, że po rozwodzie pogodzili się i było to hamulcem dla obojga, że gdyby co, to
kopa w żyć i po ptokach.

Witam. Bardzo Ci współczuję .
Musisz to przecierpieć... a kiedy będziesz się z nim widzieć staraj pokazać mu, że promieniejesz aby widział co stracił. Wiele kobiet jest w takiej sytuacji jak Ty. Otaczaj się gronem przyjaciół, znajomych, rodziny. Czujesz się samotna, ale na pewno nie jesteś sama. Jeszcze będzie dobrze.

Jesteś w wielkich emocjach. Patrzysz na swojego męża przez pryzmat przeszłości. Ale jej już nie. Ona jest wspomnieniem.
Kiedy opadna emocje i nieważne czy on wróci czy zostanie z Sucza. Ujrzysz ze:
Przez ponad rok patrzył ci w oczy mówił ze cie kocha i cie zdradzal
Przez cały ten czas konsekwentnie kłamał i świadomie planował kłamstwa zeby nic się nie wydało.
Przez cały ten rok pieprzyl się z Sucza a potem- żebyś się nie domyslila robił to z tobą
Wychodził od niej i na pewno brał długi prysznic żebyś nic nie poczuła.
Nie myślał o tobie twoich uczuciach potrzebach
Nie istnialas byłaś nieważna nie liczylas się

Ty nie wyobrazasz sobie życia bez niego. Ale to twoje " niego" to nie jest twój mąż. To marzenie wyobrażenie złudzenie.
Twój mąż to ten facet który świadomie kłamał oszukiwał cie zdradzal zostawił i z Sucza ustala strategie postępowania wobec ciebie.
Twój mąż to chujoplat i pateflon.

I jeśli do ciebie wróci. To nie wróci twój ukochany z którym rozumialas się bez słów i lubilas wspólnie spędzać czas. Wróci chujoplat i pateflon który zachowywał się jak napalony kundel i który miał cie gdzieś.
O takim mężczyźnie myśl. Jeśli zapuka. To taki będzie stał za drzwiami.
I istnieje duże ryzyko ze odszedł bo jest egoista i egocentrykiem. I wróci wtedy kiedy ten to rozwiazanie będzie dla niego interesowne.
Tylko dla niego.

Widzisz? Co byś sądziła o mężczyźnie takim jak twój mąż gdyby był kimś obcym? Co byś radziła mnie gdyby mój mąż zachował się jak twój??
Dzisiaj żyjesz emocjami...
Ale kiedy one opadna. Będziesz musiała zaakceptować pateflona i mu wybaczyć. A wtedy świadomie zdecydujesz czy go chcesz czy już nie.

A propos. Pateflonstwo zostanie z nim zawsze. Zawsze będziesz o tym pamiętają. Chujoplastwo jest jak tatuaz... Niezmywalne.

End_aluzja napisał/a:

Jesteś w wielkich emocjach. Patrzysz na swojego męża przez pryzmat przeszłości. Ale jej już nie. Ona jest wspomnieniem.
Kiedy opadna emocje i nieważne czy on wróci czy zostanie z Sucza. Ujrzysz ze:
Przez ponad rok patrzył ci w oczy mówił ze cie kocha i cie zdradzal
Przez cały ten czas konsekwentnie kłamał i świadomie planował kłamstwa zeby nic się nie wydało.
Przez cały ten rok pieprzyl się z Sucza a potem- żebyś się nie domyslila robił to z tobą
Wychodził od niej i na pewno brał długi prysznic żebyś nic nie poczuła.
Nie myślał o tobie twoich uczuciach potrzebach
Nie istnialas byłaś nieważna nie liczylas się

Ty nie wyobrazasz sobie życia bez niego. Ale to twoje " niego" to nie jest twój mąż. To marzenie wyobrażenie złudzenie.
Twój mąż to ten facet który świadomie kłamał oszukiwał cie zdradzal zostawił i z Sucza ustala strategie postępowania wobec ciebie.
Twój mąż to chujoplat i pateflon.

I jeśli do ciebie wróci. To nie wróci twój ukochany z którym rozumialas się bez słów i lubilas wspólnie spędzać czas. Wróci chujoplat i pateflon który zachowywał się jak napalony kundel i który miał cie gdzieś.
O takim mężczyźnie myśl. Jeśli zapuka. To taki będzie stał za drzwiami.
I istnieje duże ryzyko ze odszedł bo jest egoista i egocentrykiem. I wróci wtedy kiedy ten to rozwiazanie będzie dla niego interesowne.
Tylko dla niego.

Widzisz? Co byś sądziła o mężczyźnie takim jak twój mąż gdyby był kimś obcym? Co byś radziła mnie gdyby mój mąż zachował się jak twój??
Dzisiaj żyjesz emocjami...
Ale kiedy one opadna. Będziesz musiała zaakceptować pateflona i mu wybaczyć. A wtedy świadomie zdecydujesz czy go chcesz czy już nie.

A propos. Pateflonstwo zostanie z nim zawsze. Zawsze będziesz o tym pamiętają. Chujoplastwo jest jak tatuaz... Niezmywalne.

Ranyyy, az mnie ciarki przeszły. Tego mi chyba było trzeba, wooooow, robi wrażenie!!!
Tylko, najbardziej boje sie tego, ze jak on zechce wrocic, to ja go wpuszcze kolejny raz do mojego zycia, a on po jakims czasie znowu mnie zrani;-(( na chwile obecna tak strasznie go kocham (cholera wie za co )ze jestem w stanie wybaczyc mu wszystko, wiem ze to dziecinne, no ale taka juz dupiata jestem ;(((

End_aluzja napisał/a:

Jesteś w wielkich emocjach. Patrzysz na swojego męża przez pryzmat przeszłości. Ale jej już nie. Ona jest wspomnieniem.
Kiedy opadna emocje i nieważne czy on wróci czy zostanie z Sucza. Ujrzysz ze:
Przez ponad rok patrzył ci w oczy mówił ze cie kocha i cie zdradzal
Przez cały ten czas konsekwentnie kłamał i świadomie planował kłamstwa zeby nic się nie wydało.
Przez cały ten rok pieprzyl się z Sucza a potem- żebyś się nie domyslila robił to z tobą
Wychodził od niej i na pewno brał długi prysznic żebyś nic nie poczuła.
Nie myślał o tobie twoich uczuciach potrzebach
Nie istnialas byłaś nieważna nie liczylas się

Ty nie wyobrazasz sobie życia bez niego. Ale to twoje " niego" to nie jest twój mąż. To marzenie wyobrażenie złudzenie.
Twój mąż to ten facet który świadomie kłamał oszukiwał cie zdradzal zostawił i z Sucza ustala strategie postępowania wobec ciebie.
Twój mąż to chujoplat i pateflon.

I jeśli do ciebie wróci. To nie wróci twój ukochany z którym rozumialas się bez słów i lubilas wspólnie spędzać czas. Wróci chujoplat i pateflon który zachowywał się jak napalony kundel i który miał cie gdzieś.
O takim mężczyźnie myśl. Jeśli zapuka. To taki będzie stał za drzwiami.
I istnieje duże ryzyko ze odszedł bo jest egoista i egocentrykiem. I wróci wtedy kiedy ten to rozwiazanie będzie dla niego interesowne.
Tylko dla niego.

Widzisz? Co byś sądziła o mężczyźnie takim jak twój mąż gdyby był kimś obcym? Co byś radziła mnie gdyby mój mąż zachował się jak twój??
Dzisiaj żyjesz emocjami...
Ale kiedy one opadna. Będziesz musiała zaakceptować pateflona i mu wybaczyć. A wtedy świadomie zdecydujesz czy go chcesz czy już nie.

A propos. Pateflonstwo zostanie z nim zawsze. Zawsze będziesz o tym pamiętają. Chujoplastwo jest jak tatuaz... Niezmywalne.

Ranyyy, az mnie ciarki przeszły. Tego mi chyba było trzeba, wooooow, robi wrażenie!!!
Tylko, najbardziej boje sie tego, ze jak on zechce wrocic, to ja go wpuszcze kolejny raz do mojego zycia, a on po jakims czasie znowu mnie zrani;-(( na chwile obecna tak strasznie go kocham (cholera wie za co )ze jestem w stanie wybaczyc mu wszystko, wiem ze to dziecinne, no ale taka juz dupiata jestem ;(((