Pomocy w chorej miłości --- co zrobić - Netkobiety.pl

Wiesz co Ci powiem masz racje jesteś chora uzależniona od męża....ale masz szanse bo jesteś tego świadoma sobie pomóc przede wszystkim zdajesz sobie sprawę z twego stanu a to już pierwszy krok  następnym jest odejście od męża.On cie zniszczy jak tego nie zrobisz psychicznie a jak zacznie cie bić to i fizycznie a przecież jesteś młodą kobietą wykształconą masz pracę masz przyjaciół zwijaj manatki i uciekaj ratuj siebie. Zdrady nie cofniesz ale przy pomocy specjalisty uporasz sie z nią.Mąż jest w nałogu ale ty nie możesz mu pomóc bo ty sama wymagasz pomocy.
Jak każdy nałogowiec musi upaść na samo dno żeby zrozumieć że picie to nie wyjście i nie sposób na życie.Masz szanse żeby coś zmienić skoro tu napisałaś przestań zadręczać sie tą zdradą nic ci to nie da jesteś zbyt rozbita teraz pozwól sobie pomoc i idź na terapie zobaczysz to z innej strony.

Ktoś na tym forum kiedyś napisał, że mężczyzna zdradza by podtrzymać swoje małżeństwo, a kobieta by swoje zakończyć. W tym przypadku ciężko się z tym stwierdzeniem nie zgodzić. Jedyne co mogę Ci powiedzieć to to, że rozwieść się zawsze zdąrzysz!!

K.

witam,wiem że jest to forum dla kobiet,a jestem facetem,ale mam problem,bardzo poważny,i nie bardzo mam z kim porozmawiać,zasięgnąć porady.bardzo proszę o szczere odpowiedzi,jeśli to możliwe.
moze zaczne od tego że byłem w związku z kobietą od 4 lat.poznaliśmy się zupełnie przypadkowo,no...i zaiskrzyło.ja kawaler,po jednym nieudanym związku,ona panna z 4 letnia córeczką.przez pierwsze miesiace było bardzo fajnie,oboje byliśmy sobą nienasyceni,bardzo się kochaliśmy.problemy zaczęły sie od tego że nasi wspólni znajomi z przeszłości,bo pochodzimy z tego samego środowiska zaczęli się krytycznie o mnie wypowiadać.nie znam nawet motywów jakimi się kierowali.starałem się być jak najlepszy,pracowałem,opiekowałem się dzieckiem,gotowałem,sprzatałem.jednym słowem robiłem wszystko by było jak najlepiej,ale partnerka ciągle wymawiała mi to co mówią znajomi.były kłótnie pod czas których wychodziłem z domu,poniewaz uwazałem że dziecko nie powinno wysłuchiwać takich słów.pózniej zgoda,jakiś czas dobrze,i znowu to samo.minęły trzy lata,oboje zapewnialiśmy się nawzajem o wielkim uczuciu,ona nawet mówiła ze do puki mnie nie poznała to nie wiedziała co to jest miłość.wielu z moich znajomych ostrzegało mnie przed nią,ponieważ znali ją z przeszłości.ale nigdy nie mówiłem jej o tym,bo uważałem ze jesli sie kochamy to żadna nawet najgorsza przeszłość nie ma znaczenia.rok temu w marcu posprzeczaliśmy się,no i się wyprowadziłem,ale bardzo mnie do niej ciągnęło,jak i do dziecka które pokochało mnie jak ojca,a ja odwzajemniałem jej to uczucie.mieliśmy ze sobą zawsze dobry kontakt.po mojej wyprowadzce ona zaczęła sie z kimś spotykać ja zaś prosiłem o powrót,trwało to ok miesiąca,i sie zgodziła,byłem w ów czas bardzo szczęsliwy,pełen nadzieji że sie w końcu ułoży.i chyba sie przeliczyłem,zaczęła zabraniać mi kontaktów z rodzina,matką,bratem.sprawdzała moje połączenia tel.skasowała profil na NK.tylko ze ja nic nie ukrywałem,bo skoro go skasowała to znaczy że miała do niego dostęp.rzadziej się kłóciliśmy,aczkolwiek były spięcia.ona studiowała ja prowadziłem firmę.pojechaliśmy na wakacje za granice ,wróciliśmy i nie wiadomo skąd znowu konflikt,znowu rozstanie,nie dzwoniliśmy nie pisaliśmy,az ona pierwsza sie odezwała,w momencie kiedy byłem już spakowany bo zamierzałem wyjechać za granice zeby to wszystko sobie jakoś uporzadkować,spotkaliśmy sie było cudownie(łóżko)i wyjechałem cały czas mielismy ze sobą kontakt.no i po miesiacu postanowiliśmy że tym razem sie nam uda.i znów jakiś czas było cudownie,zaręczyliśmy się,starałem się jak najbardziej mogłem,rzuciłem palenie,robiłem wszystko dla niej,tylko niech jest szczęsliwa.rozmawialiśmy o slubie,bo o dzieciach mowy nie było.dzieci-konflikt,wiec nie poruszałem tego tematu.ale po upływie trzech miesięcy wszystko zaczęło się sypać,po mimo moich starań,mieszkaliśmy w jej mieszkaniu,ale inwestowałem w nie jak w swoje.nowa kuchnia sprzęt,itd.rano odprowadzałem dziecko do szkoły szedłem do pracy,po pracy odbierałem dziecko od jej matki,wracałem do domu,i musiałem jeszcze gotować bo moja pani tego nie zrobiła,lubie gotować więc nie robiłem awantur,ale przykro było nie mieć obiadu po całym dniu pracy,zwłaszcza gdy moja ukochana kończyła prace o 13.00.zaczałem palić więc został wprowadzony że tak się wyraże zamek na sex,bo jej smierdzi i ona nie bedzie tego wąchać.ok.znosiłem to .któregoś dnia pojechałem po nią do pracy chciałem z nia pomówić,o nas,znalezc jakiś kompromis.i zostałem na starcie spalony,bo zaproponowała wyprowadzkę,jak to powiedziała zeby sie nie znienawidzić.ok jej mieszkanie pomyslałem i wyprowadziłem się .to było w styczniu.chodziłem do niej i zdziwienie było ogromne bo wchodze któregoś dnia ,a ona pali na balkonie.to jest fair.?zaczęło mnie to irytować wiec jej to wygarnałem,ale dalej tam chodziłem ,głównie to chyba do małej,bo tak nazywałem jej córeczkę.czasem nocowałem oczywiście do niczego nie dochodziło,czasem wracałem do domu.w marcu wyjechałem za granice,ale mieliśmy kontakt,oficjalnie byliśmy ze sobą.pod koniec kwietnia pojechałem do PL myslałem ze będzie normalnie,i zonk.nie bardzo miała czas,koleżanki,imprezki,a ja z dzieckiem w domu.ponownie wyjechałem miałem wrócić na urodziny jej córki,ale okazało sie że nie ma szans bym mogł dostać urlop w tym terminie.więc pojechałem tydzien pózniej.oczywiście były pretensje,obwiniania, dodam ze zawsze musiałem ją przepraszać.ok.no i sytuacja sie powtórzyła,imprezki ,koleżanki.dobra urlop minął wyjechałem,pomagałem jej cały czas finansowo od początku pobytu.miałem wrócić na nasze wspólne wakacje,oczywiście zagraniczne bo inne się nie liczyły.nadszedł czas powrotu,jestem w PL,naprawiłem auto,dzwonie do niej,a ona mówi że idzie na dyskotekę ze znajomymi.nawet nie proponując mi żebym jej towarzyszył .zabolało mnie to,i następnego dnia sie nie odezwałem,spotkałem się z kumplami na piwie i tak podchmielony wróciłem do siebie-nie do niej,zadzwoniła do mnie z wyrzutami,ze nie chce z nią spędzać czasu,więc moja odpowiedz była krótka.ty wczoraj ja dziś.no ale pojechaliśmy na te wakacje,myslałem ze sobie porozmawiamy,i znowu zonk.najpierw zaczęło się od apartamentu,bo to zły,bo to  to bo to tamto,choć był lepszy o niebo niz rok wczesniej,bo rok wczesniej byliśmy w tym samym miejscu.ale jakoś ją udobruchałem,drugiego dnia pobytu strasznie sie spaliłem na słońcu,dostałem udaru,gorączka zimne poty,wróciłem do domu poparzony burchle miałem na nogach od oparzeń,nie mogłem chodzic,wszydtko mnie bolało,ręce drętwiały,a moja wybranka poszła podziwiać zachód słońca,i tak było przez tydzień ,ja w domu z powodu mojego stanu ona rano z dzieckiem na plaży po południu ja z dzieckiem w domu ona sama i zachód słońca.nadszedł dzień powrotu,akumulator się w aucie rozładował,ale poprosiłem człowieka zeby mi naładował i zrobił to,dodam jeszcze ze przed wyjazdem prosiłem ją zeby wzięła tel,który to jej kupiłem, ze sobą bo miałem roaming,ale niestety nie wzieła.po naładowaniu alumulatora nie mogłem odpalić auta,byłemwkur.... do zenitu aż wybuchłem i wygarnąłem jej jaka jest.ale jakoś udało mi sie je odpalić i nastąpił powrót do domu,coś jej wpadło do oka całą drogę łzawiło,jechałem szybko zeby tylko jak najszybciej do domu i na pogotowie.ona sie nie odzywała calusienką drogę.wróciliśmy do naszego miasta zajęło mi to 17 godzin.zawiozłem ją do okulisty,poprosiłem ludzi żeby ja wpuscili bez kolejki,dostała recepte,wręczyła mi ją mówiąc wez wykup te leki.ok.leki kosztowały 60 zł.ale to było ostatnie 60 zł.jakie miałem.ponieważ przelew miałem dostać za dwa dni.zawiozłem ja do domu,sam pojechałem do siebie odespać.to było tak o 9:00.o 17 dzwonie mówiąc że się ogarnę i przyjde,i to co usłyszałem przeszło moje najśmielsze oczekiwania.powiedziała ze zaraz wychodzi na grila do koleżanki,a jeszcze rano była obłoznie chora,wyłudziła ode mnie ostatnie grosze,tak że nawet z żalu nie mogłem sięupić:)no,ale minęły jeszcze dwa dni,w tym czsie wziąłem jeszcze jej córke,świetnie sie razem bawiliśmy.no i przyszedł dzień wyjazdu,cały czas prosiłem ja o rozmowę,ale nie robiło to na niej zadnego wrażenia.no i zadzwoniła dosłownie godzine przed,i tak ogródkami,więc pytam ją czy może warto się nad tym zastanowić,ona na to że nie ma nad czym,ja pytam to jest koniec?ona na to że tak.no.i tak zakończyła to wszystko.uważam że nie zasłużyłem na takie potraktowanie po tym wszystkim,rozstanie przez telefon traktuje jako brak szacunku do mojej osoby.za miesiąc jade do PL mam sie z nią spotkać bo chce zabrać swoje rzeczy te których nie zdązyłem,nie wiem czy wziść pierścionek zaręczynowy,czy to co kupiłem do jej mieszkania?nic nie wiem,w głowie mam armagedon,on nie jest głupia osobą jest wykształcona ,po psychologii,pedagogice.nie mam pojęcia czy znowu nie zacznie stosować jakichs sztuczek,wiem natomiast jedno nie chce mieć z nią nic wspólnego skoro mnie tak potraktowała,nigdy nie wróce do tego sory za wyrażenie kibla,jeśli ktośnie docenia tego ze sie staram i tylko wyciaga ode mnie pieniądze,zasłaniajac sie miłością.co mam zrobić jak się zachować,?czy powiedziec jej co o niej myślę,czy dać spokój?prosze was o pomoc,sam mogę sobie nie poradzić,no i jeszcze dlaczego miłbym jej zostawić to co kupiłem za swoje pieniadze?wiadomo mebli kuchennych na plecy nie wezme,ale reszte chyba zabiorę,bo wydaje mi sie że to nie fair,ona ma swoje mieszkanie,a ja mieszkam w wynajętym,kupiłem jej wszystko,a sam w domu mam tylko laptop,nawet telewizora nie mam,no i to że mnie oszukała tak boli że nie radze sobie z tym bólem co robić pomózcie?

Dziękuję wam wszystkim za wsparcie i zrozumienie ... pojawił się teraz u mnie drugi problem .... kiedy powiedziałam mu że musimy się rozstać przynajmniej teraz na jakiś czas i spróbować walczyć o nas ale z pomocą specjalisty, kiedy mówiłam mu o terapii ... tłumacząc mu z wielką cierpliwością że to  może być dla naszego małżeństwa zbawienne.... to mój małżonek zaczął mówić  oprócz tego że oczywiście mówię o chwilowym rozstaniu tylko dlatego  że kogoś mam i się z kimś kur... to teraz straszy mnie że pojedzie do mojej pracy i naopowiada dyrekcji i innym pracownikom co  nieco o mnie i mnie zwolnią ... ostatnio był w pobliżu miejsca mojej pracy nakręcił się że go zdradzam że kogoś widział .... wmawia mi że na pewno się puszczam ... naprawdę nie mam już sił z nim walczyć tym bardziej iż wiem iż nic złego nie robię i naprawdę żałuję tego co kiedyś zrobiłam ... faktycznie czuje się jak wrak człowieka uśmiechy na mojej twarzy to praktycznie pozory, coraz częściej zdarza mi się płakać ... szczególnie rozkleiłam się dzisiaj gdy zadzwonił że jedzie do mnie i już nic mi nie pomoże bo on powie wszystkim moim znajomym z pracy prawdę o mnie .... mam już dość jak sobie z tym radzić .... Dziękuję za każdą pomoc ...

kukunka...byłam zdradzana, wiem jak to boli, wiem też, że zdradzona osoba ma prawo do wszystkich uczuć, które po tym są, ale zaszczuł Cię... osaczył i przelewa swoją chorobę, jad...
Zdrada...zdradą, a jad...jadem, nie da się tak żyć.
Każda Twoja próba, choćby maleńka rozmowy, takiej prawdziwej to jego tyrada, atak rozsierdzonego zwierza..
Wszyscy faceci wokół to Twoi kochankowie?
Bo spojrzał, bo ty nie patrzyłaś mu w oczy jak coś o nim mowiłaś? bo... bo... bo...
To choroba, choroba, on jest chory, ta zazdrość to choroba, alkoholizm to choroba.. zawsze na każde Twoje takie słowa , działanie jakiekolwiek może tak zareagować... (jeśli jest tak jak myślę oczywiście, a na to wygląda)
Oczywiście, że może taki chorobliwie zazdrosny człowiek miotać się, iść do Twojej pracy, narobić szumu, wstydu...tylko to nie Twój wstyd ( ja wiem, że myślisz inaczej, znam to) ale to Tobie się wydaje, że masz ludzi przeciwko sobie, że lepiej nie mówić nikomu... a może właśnie dobrze żeby poszedł do Twojej pracy, żeby narobił wstydu? ...nie wiem, czy Twój mąż może posunąć się do rękoczynów, zastraszania, swoją śmiercią, Twoją... mówić, że pozabija kochanków, a potem siebie...mówił?...
Nie ja to przechodziłam, ale bliska mi kobieta, zmarnował jej życie, zaszczuł, zniszczył....
Nie miała siły walczyć o siebie, bała się opinii ludzi, że będą mówić źle o niej, brała tak jak Ty winę na siebie...
Nie bój się, nie bez powodu Tu trafiłaś...chcesz żyć normalnie...
Jak chce iść do Twojej pracy...powiedz mu.."to idź, ciekawe jak długo będziesz tam robił z siebie błazna i pośmiewisko"," przynajmniej będę miała świadków do rozwodu, bo już mam dość, dosyć tego"
I naprawde nie Twój to wstyd... a ludzie nie są tacy jak myślisz...naprawdę dużo widzą...tylko nie mówią..nie chcą się mieszać w nie swoje sprawy...
Masz gdzie się wyprowadzić? To by było potrzebne na początek...wyprowadzka...żebyś mogła złapać oddech, pomyśleć w spokoju...
To Twoje życie...masz je tylko jedno...
Nikt nie może podjąć decyzji za Ciebie i działać za Ciebie...tę siłę musisz znaleźć w sobie...

ja bym wzięła rozwód za wiele już się stało złego między wami idz na terapie nie zniszcz siebie przedewszystkim moja mama została z alkoholikiem obiecywał i tak35 lat się męczy i nie może w lustrze na siebie patrzeć dużo dobrego życzę

Jest mi ciężko z jednej strony kocham, jak go nie widzę to tęsknię próbuję dowiedzieć się jak sobie radzi za pomocą szwagierki z którą jestem w ciągłym kontakcie... ( która radzi mi walczyć o siebie i się nim nie przejmować) a z drugiej strony jak już się zobaczymy to jego słowa tak ranią że czasami już po krótkiej rozmowie mam dość.... złamałam się wczoraj w nocy dzwonił prosił namawiał abym przyjechała ... pojechałam noc pełna zmysłów namiętności i uwierzyłam że może będzie normalnie że może te pare dni oddzielnie coś zmieniło, tęsknota coś dała .... ale dzisiaj znowu powroty do przeszłości i do tego co ja zrobiłam i co pewnie nadal robię nie docierają do niego żadne argumenty żadne zapewnienia... nie wytrzymałam i odjechałam z sercem pełnym bólu ...
Dzisiaj jeszcze padło z ust męża że zrezygnuje z dwóch rzeczy: alkoholu i mnie ....

Powiem Ci tak-uciekaj z tego związku,póki nie jest za późno..On Cię niszczy i chce zniszczyć do końca.JEST ALKOHOLIKIEM,a to straszna choroba,która prowadzi do śmierci.On chce,żebyś z nim poszła na dno.Będzie robił wszystko,aby tak było.I proszę Cię,nie łudź się,że pomogą terapie..Szkoda Twojego życia.Nie myśl,że to teoria.Przerabiałam takie życie,więc wiem.Nie chcę o tym opowiadać,bo mam to za sobą.I nie myśl,że u Ciebie jest inaczej.To toksyczny związek.Wybór należy do Ciebie,ale pamiętaj,masz tylko jedno życie i szkoda każdego straconego dnia.

Pytanie brzmi "mieć złotą klatkę, czy lepiej być wolnym?". Nikt Ci w odpowiedzi na to pytanie nie pomoże.

A wiesz na czym polega szczęście w twojej sytuacji? Że złota klatka jest otwarta. Jak zostaniesz w złotej klatce, to drzwiczki mogą się zatrzasnąć i już nigdy nie wyfruniesz.

Co możesz jeszcze zrobić? Możesz zacząć żyć niezależnie, choć przy mężu. Możesz żyć tak, aby nikt nigdy złotej klatki nie zatrzasnął. Chyba masz szansę...

sytuacja się nie zmieniła i nie zmieni dopóki mąż nie będzie leczył alkoholizmu,
nawet leczenie jednak nie daje żadnej gwarancji, że nie zapije i że będzieci umieli żyć razem.
Jesteś mocno współuzależniona, to się leczy.

Możesz iść na terapię sama, nawet powinnaś i to na terapię dla współuzależnionych.
Taka jest w prawie każdej poradni leczenia uzależnień i jest bezpłatna.
Poczytaj o alkoholiźmie, zespole Otella, zdobądź wiedzę i z niej korzystaj

Hej kukunka
Ściskam ciepło...
Nikt nie da Ci rady jak wszystko naprawić bez zdecydowanego działania, wysiłku i pomocy z zewnątrz...to po prostu niemożliwe, gdyby był taki przepis na uratowanie związku jak na ciasto, szast prast w zaciszu domowym i jest, to tego forum pewnie by nie było...
Nie da się tak niestety....
Trzymaj się

witam potrzebuje waszej pomocy, otoz minal rok od rozstania z moim bylym z ktorym bylam 4,5 roku ale nadal czuje ze go kocham. nie dawno dowiedzialam sie ze byl w trzymiesiecznym zwiazku z dziewczyna ktora nie kochal i ona zlapala go na dziecko, nie moge sie z tym pogodzic, ze nie dlugo sie ozeni zalozy rodzine a ja zostalam sama bez niego a zawsze to z nim widzalam swoja przyszlosc, co mam robic zeby o nim zpaomniec? nie potrafie sie nawet z nikim innym spotykac bo caly czas mysl tylko o nim mam 23 lata i on tak samo

bo tydz przed tym jak sie dowiedzial ze wpadli rozmawialm z nim i mowil mi ze jej nie kocha i nie chce z nia byc, a jak sie dowiedzial o dziecku to zaczal planowac slub i wogole. wiec malo realne zeby po tyg sie w kims zakochac i na to wychodzi ze nierze slub ze wzgledu na dziecko. jeszcze nei tak dawno chcial do mnie wrocic a z nia zakonczyc ale ona byla szybsza i zlapala go na dzicko. nie umiem sie pogodzic z ta sytuacja ze kogos kogo kocham chce i chcialam z nim byc na zawsze juz nigdy nie bedziemy

Samotna ... tak niezbyt to dobrze świadczy o nim skoro czuje co innego, a decyzje życiowe podejmuje wbrew uczuciom...
Czasy się zmieniły i naprawde dziecko w drodze to już nie jest powód do ślubu, nie w dzisiejszych czasach.
Na pewno nic dobrego z tego nie wyniknie, ani dla dziecka, które nie będzie miało kochających się i wspierających rodziców, ani dla tamtej kobiety, ani dla żadnego z Was. No chyba, że kłamał rozmawiając z Tobą, bo taki jest...nieszczery po prostu.
Tak, czy siak....
Skoro tak zdecydował pozostaje Ci się z tym pogodzić i wycierpieć swoje...
Jeśli chcesz o niego zawalczyć to spróbuj rozmawiać jeszcze....
Ja bym dała spokój...

Kukunka ...napisz prosze co u Ciebie, jak sobie radzisz w tym wszystkim, może będzie Ci łatwiej jakoś się trzymać dzięki temu... pozdrawiam ciepło.

współczuję z całego serca tego co teraz przechodzisz, ale trzeba żyć i znaleźć siłę, by żyć dobrze i z radością z tych chwil, które mamy...
Życie ucieka, kukunka czy ja wiem, czy warto tracić je na te potyczki, zmagania i wojny... Marzysz o rodzinie ,
ale dzieci potrzebują kochających i trzeźwych rodziców, nie takiego wariactwa...
Wierzę w to, że będziesz miała ciepły, kochający dom i dzieci, które będą dla Ciebie całym światem tak jak moje są dla mnie ... Ja pomimo bólu, który odczuwam do teraz zdecydowałam się wychowywać dzieci sama i widzę po prawie dwóch latach po rozwodzie, że to ze względu na nie była dobra decyzja... Masz możliwość nie musieć podejmować takich decyzji...mozesz wybrać jeszcze dobrego, ciepłego mężczyznę..
Wiem, że to banał...ale naprawde wszystko przed Tobą...

dzieki za dobre słowo, mi też ciężko...są dni fajne, ale są i takie, że tylko wyć...żeby tak miłość mogła przejść jak rozum poda fakty... szkoda, że to tak nie działa
Moja miłość przechodziła stopniowo w trakcie trwania małżeństwa...tak wygasała, aż zorientowałam się kiedyś, że oddycham z ulgą jak mąż wychodzi z domu i mam spokój... Zaskoczyło mnie wtedy to odczucie.. gdyby wcześniej ktoś mi powiedział, że tak będzie...wyśmiałabym.
Ale to się działo na przestrzeni lat...
Tak zastanawiam się co jeszcze moge napisać, żeby jakoś Cię podbudować, przypomnieć, że tego kwiatu pół światu itd, itp... i może i gdzieś blisko taki właściwy kwiatek jest, niekoniecznie taki zgnilak...
A co do ludzi i ich szczęścia...
Tak naprawde nie wiemy jak jest między nimi... wydawało mi się, że znajomi są dobrą parą, kochającą...tak to na zewnątrz wyglądało... rozmawiałam z nią na osobności (tak przypadkowo) i pękła, ze już dłużej nie wytrzyma, że jej nie szanuje...pracuje tak jak Ty, uśmiecha się do ludzi...a w środku smutek i gorycz, ona też nie ma dzieci i bardzo tęskni za dzieckiem, on ją dołuje...obarcza winą i idzie pić, bo od kawalera mu jeszcze jakoś nie przeszło......najgorsze, że on uważa że jest idealny i w ogóle inne kobiety, żony to to, czy tamto..
Nie ma możliwości naprawiania czegokolwiek jak druga osoba nie widzi, albo nie chce widzieć...
Więc co dalej?
Ona na razie trzęsie się cała w sobie, męczy, zadręcza i płacze, też widzisz trzymam kciuki z całego serca, albo, żeby coś do tego chłopa w końcu dotarło...albo do niej, że ma jedno zycie i naprawde nie musi tak żyć...
Wszystkiego dobrego fajnej kobiecie, nie daj się temu przygnębieniu kochana...

Czasu cofnąć się nie da...
Myślisz, że gdyby nie było zdrady on byłby inny?
Pewnie aż tak by się nie wyładowywał na Tobie, ale przed tym, przecież też, z tego co pisałaś, nie było dobrze...
Smutno czytać jak bardzo się męczysz..
Wielu partnerów, wiele partnerek, małżonek, małżonków wybacza zdrady... Jeśli kochają się, wybaczają i próbują od nowa tworzyć wspólną rzeczywistość... doceniają to co mają...
Kukunka, jeśli to nie za bardzo wtrącanie się z mojej strony, powiedz, co w nim jest takiego szczególnego, że tak bardzo chcesz być właśnie z nim?

wiesz... te Twoje emocje są mi bardzo bliskie... czułam tak...dlatego chciałabym jeśli to możliwe jakoś Cię wesprzeć, bo ten czas teraz jest najcięższy, rozrywa serce... te próby kosztem siebie, wysysające całe siły z człowieka...
U mnie to było inaczej, bo i koleje losu były i są inne, ale odczucia te same.... próbowałam przez kilka lat ratować małżeństwo poniżając się, robiąc co tylko mogłam, wtedy uważałam, że robię dobrze.... teraz patrzę na wszystko inaczej, czas mi w tym pomógł... dzień po dniu..życie wbrew sobie na początku tej drogi.
Dzisiaj to już inna osoba
Pozostał smutek, bo straciłam kawał życia, posypało się wszystko o czym marzyłam, co budowałam... ale tylko smutek ... i już tylko od czasu do czasu przychodzi...
Czas pozwolił mi przedrzeć się przez te uczucia do faktów... i powolutku zaczęły do mnie docierać...
Wiesz...celowo zadałam Ci takie pytanie...dlaczego właśnie on... ja wtedy też nie umiałabym znaleźć logicznych argumentów dlaczego...za co go kochałam... teraz myślę, że kochałam swoją iluzję tego człowieka...to marzenie o kochającym mężu, mężczyźnie... on nie był ani kochający, ani dobry, ani czuły, a ja cały czas na to liczyłam i wychwytywałam każdy okruch, który mógł te uczucia sugerować.... smutne to wszystko...
Wiesz ..pomimo tego bólu, który teraz masz w sobie i rozdarcia...mam nadzieję, że jesteś silną jednak osobą i dasz radę to przetrzymać...z czasem, wiem to banał, ale rzeczywiście z czasem będzie łatwiej...
Piszesz, że nie masz perspektyw na zmiany....
Są
One zawsze są...tylko się ich nie widzi w tym żalu...
Powodzenia w kolejnym dniu, i w kolejnym, i w kolejnym... trzymam mocno za Ciebie kciuki... wierzę, że przyjdzie i dla Ciebie taki czas kiedy będziesz w jasnych barwach widziała swoją przyszłość, życzę Ci tego z całego serca.