Pies, a może kot? Wasze zdanie. - Netkobiety.pl

Bardzo lubię koty. Pierwszego dostałam jak miałam 6 lat. Od tamtej pory było ich sporo. Niestety albo zdychały ze starości albo samochód zabił czy nawet ktoś ukradł. Najbardziej zapamiętałam kota który był ze mną prawie nie rozłączny spał ze mną pod kołdrą, przytulał się do mnie, na podwórku biegał za mną ... odprowadzał do sklepu teraz mamy kota który też jest wyjątkowy. Jak był mały bardzo rozrabiał - biegał jak szalony nauczył się spać na kołdrze rodziców...co noc stuka nosem o szybę żeby go wpuścić śmieszny jest bo ma różne fazy...spanie na dywaniku w łazience, spanie w umywalce, w koszu na brudne ubrania... nie śpi jak zwyczajny kot czyli skulony w kłębek tylko rozkłada się jak człowiek pogadać sobie też bardzo lubi...jak słyszy paluszki to wariuję
psów nie cierpię bo śmierdzą, są dla mnie zbyt ruchliwe, liżą...w ogóle mogłyby dla mnie nie istnieć...

nie wiem czy wiesz, ale nie wszystkie psy sa ruchliwe, smierdza i brudza.
O każde zwierze trzeba dbać! Jak tego się nie robi, to jasne, że śmierdzi -.-
Nie wszystkie rasy są ruchliwe, bywają pieski, które poza leżeniem i obijaniem się na nic innego nie mają ochoty. Wszystko zależy od rasy psa i od tego, jak się go wychowa.

Akurat każdy kot ma inny charakter. Ja mam kotkę, która nie lubi głaskania i potrafi drapnąć i ugryźć znienacka.

Co do tych zapachów i małych kociaków, my sterylizujemy i kastrujemy swoje koty, więc problemu z ciężarnymi 2-4 razy do roku kotkami i pryskaniem kocurów mamy z głowy.
Choć wiem, że niekiedy nawet kastracja nie pomoże z zaznaczaniem terenu. Ale akurat mamy szczęście, bo nasze kocurki już nie znaczą w domu.

Kot :-) Jego niezależność doskonale mi pasuje. Jest, ale nie wymaga tak dużej uwagi jak pies, sam chodzi na spacery, nie śmierdzi i pokazuje charakter :-) Podstawą jest niestety/stety sterylizacja, wtedy da się z kociakiem wytrzymać.

Lubię i te i te. Aczkolwiek psy moim zdaniem bardziej się przywiązują się do człowieka, natomiast koty chodzą swoimi drogami

Od zawsze byłam kociarą i mimo, że teraz mam psa, to moja miłość do kotów chyba mi nie przejdzie. Mój ostatni kot, Dzikus, został u rodziców w domu, więc widzę się z nim co jakiś czas. Jest bardzo towarzyski, przymilny, a kiedy wyjeżdżam wszyscy potwierdzają, że bardzo tęskni i "szuka" mnie po całym domu.

Ale jako że mój ukochany, z którym mieszkam, ma alergię na koty, zdecydowaliśmy się w końcu na psa- Akitę Inu. Powiem szczerze, że dla mnie był to idealny wybór. Haru, bo tak ma na imię, nie jest przyjacielski w stosunku do całego świata, ale tylko dla tych, których poznał i zaakceptował. Bardzo mi to odpowiada, bo to mnie zawsze irytowało w psach- zbytnia przymilność. W psach podoba mi się też to, że można z nimi pracować- obecnie chodzę z Haru na kurs posłuszeństwa i podoba mi się to, że dzięki temu rodzi się między nami silniejsza więź.

Ale mimo wszystko, tęsknię za kotami...

Zawsze wolałam koty Psy wydawały mi się zawsze głupawe: stoi taki, merda ogonem i się cieszy niewiadomo z czego. A rzuć mu piłkę to dostaje świra. Koty uwielbiam za ich niezależność. Choć wiadomo, że każdy kot ma inny charakter. Ja mam w domu 2: kot jest grubym głuptasem, a kotka to taka dostojna, obrażalska panna. Jednak oba przychodzą się przymilać tylko jak im się zachce, a jak się weźmie na kolana samemu to uciekają przy momencie nieuwagi.

Busiu, to widzę, że masz takiego pieska jak był w "Mój przyjaciel Hachicko", tam też mówili, że jest to pies w stosunku do obcych raczej zamknięty, co innego co właściciela

Ja generalnie tak troszeczkę od zawsze wolę koty. No, ale siostra mieszkała z nami, ma alergię na kocią sierść, kupiliśmy psa- kundelka, ma już prawie 13 lat i bardzo dobrze się trzyma Oczywiście, że ją kocham, choć czasem też podniosłam głos, gdy mnie nieziemsko denerwowała Czasem jak spojrzę na jej minkę, to serio tak jakby do mnie coś mówiła, jest wspaniała Nie jestem jej ulubieńcem, łazi za mamą, może też dlatego, że jako dziecko trochę ją "dręczyłam" czy ciągnęłam, jeszcze nie rozumiałam jak opiekować się psem. A pies wiadomo, może mieć o to "żal". No, ale i tak ją kocham

W kotach podoba mi się to, że chodzą własnymi ścieżkami, ale oczywiście też przywiązują się do właściciela.

Mój facet ma 2 koty, teraz też psa, bardzo lubi zwierzęta, więc raczej nie będzie problemu, byśmy mieli kota jak zamieszkamy razem Jakby warunki dopisały, to oczywiście fajnie też byłoby mieć psa

Jego jeden kot jest taki właśnie nieufny wobec obcych, a kocha chyba tylko jego Powiem szczerze, że do mnie podchodzi z dystansem (może zazdrosny?) No, ale jest taki dostojny, piękny.
Drugi jego kot jest bardziej towarzyski i w sumie przymila się do wszystkich. Bardzo lubię go głaskać

Mój facet chyba podobnie lubi koty i psy, aczkolwiek tęskni bardzo za swoim przyjacielem, psem, który nie żyje już sporo lat. On był dla niego najwspanialszy Taki z tych trochę groźnych, ale podobno dobrze sobie z nim radził.

To prawda. Kot jest mniej problematyczny, więc jest niezłym rozwiązaniem, dla tych, którzy nie mają wiele czasu i gdy nie ma obok nikogo "zastępczego", żeby wyjść z psem itp.

Wiecie co? Gdy miałam 4 latka zdechł nam piesek, został otruty. Koty zawsze były w naszym domu, a ja od tamtego momentu marzyłam o psie. Mój dziadek był temu przeciwny, ponieważ on się strasznie przywiązuje do psów i przeżywa ich śmierć.

W końcu po 11 latach postawiłyśmy go z mamą przed faktem dokonanym i przyniosłyśmy w koszyczku czarną, małą, piszczącą kuleczkę, która właśnie szczeka na moim podwórku i wygląda, jak parówka . Kocham mojego Filusia, ale jednak moje serce pozostało przy kotach.

Wbrew opinii, one też się przywiązują. Np. moja Balbinka tylko i wyłącznie przychodzi przytulać się do mnie, a jak mnie nie ma w domu, to jest nieszczęśliwa i tęskni.

Jestem kociarą, która nie wyobraża sobie domu bez kota i psa(ewentualnie) .

Kocham bardzo ale to bardzo psy jak i koty.I mam w domu pełen zwierzyniec bo moi domownicy są chorobliwymi milosnikami futrzakow,mamy nie tylko psy i koty, lecz równiez świnke morską i fredke:)

Dbajcie o zwierzeta,pielegnujcie je,wychowujcie a nie będą wam ani smierdzieć ani sie jakos źle zachowywać
To tak samo z dzieciakiem małym,jak nie bedziecie do niego stosowac higieny,też wam bedzie smierdziec bo samo sie nie przewinie ani nie wykąpie,wiec jak mozna powiedziec że pies czy kot smierdzi i jest oblesny lub cos w tym stylu? szlag mnie trafia jak czytam takie infantylne komentarze

A jak się zaczęła Wasza miłość do psa, czy kota?
U mnie jest to wyniesione z domu.

Mój dziadek nawet przy jednej z imprez już po kilku głębszych wyznał wszystkim, że on chciałby umrzeć przed naszym pieskiem, bo gdy Filuś umrze, to on też, bo tak go kocha. I w ogóle na pierwszym miejscu w jego hierarchii jest właśnie piesek, potem ja, następnie nasze koty (5 plus jeden dochodzący) i potem już nikt. Dobrze, że mnie chociaż uwzględnił, bo babcia się już nie załapała .

Od dzieciństwa wychowywano mnie ze zwierzętami i pewnie dla tego ich nie wartościuje.

Ja jak koleżanka nie za bardzo pamiętam. Moje pierwsze zwierzątko- miałam 6 lat, siostra 11. To był króliczek, potem oddany przez moich rodziców, ale to nieistotne..   Potem 2 chomiki, a teraz od prawie 13 lat pies W naszej rodzinie to z tego co pamiętam było tak, że po prostu my bardzo chciałyśmy zwierzątko O psa zabiegałyśmy najbardziej i długo. Rodzice nie byli przekonani najpierw, bo mieszkaliśmy w kawalerce. Gdy wprowadziliśmy się do 2pokojowego mieszkania, to w końcu się zgodzili. Powiem szczerze, że obiecałyśmy, że będziemy regularnie wychodzić z psem itp, ale średnio z tym wyszło, bardziej rodzice, chyba byłyśmy wtedy za mało odpowiedzialne pod takim kątem
Aaa i w międzyczasie mieliśmy szczurka

Teraz moja siostra nie wychodzi z psem, bo mieszka oddzielnie, ja staram się wychodzić jak najczęściej, ale rzadko rano, bo jeszcze nie pracuję i lubię sobie pospać.. lecz problem jest też taki, że pies nie jest przyzwyczajony wychodzić ze mną, więc jednak na te dłuższe wyjścia częściej rodzice.

W sumie wychodzi na to, że gdyby nie nasze błagania, to w naszym domu być może nie byłoby zwierzaka. Dla moich rodziców nie jest koniecznością mieć zwierzę. Pokochali naszego psa, ale nie są wielkimi miłośnikami, ja lubię zwierzęta bardziej Choć przyznaję, gdy jeszcze byłam mała, to okrutnie czasem na wsi ciągnęłam kota za ogon i inne takie, sprawiałam mu ból, po prostu traktowałam go jak przytulankę. Jednak możecie mi wierzyć, że to zmieniło się z czasem, tamten kot to musiał mnie przez to nienawidzić, aż mi wstyd za te szczenięce złe traktowanie zwierzątka.

Za to moja babcia jest kochana, ale nie przepada bardzo za zwierzętami. Nie czuję konieczności, by teraz mieć w domu psa czy kota, to chyba dla niej zbyt duży obowiązek. Gdy była mniejsza miała zwierzątko, ale teraz jakoś nie czuje potrzeby, mimo że mieszka praktycznie sama od wielu lat.

Mam też babcię na wsi, ona też nie za bardzo lubi zwierzęta. W sumie ma psa czy tam dwa, ale tylko do pilnowania i tyle. Nigdy nie okazuje większych uczuć zwierzętom.

Jednak ja bardzo lubię   Tak samo np moje koleżanki i mój chłopak

Ja jestem kociarą Uwielbiam jak mruczą i... ogólnie je uwielbiam

Kot. Nie lubie psow. Kocham w kotach ta ich niezaleznosc.

O tak Akita jest bardzo pracochłonnym psem do zdyscyplinowania .Nie wolno do niego agresji okazywac ale stanowczość,twardość i nie moze wyczuć uleglosci od opiekuna.Krotkie komendy zdecydowanym tonem.
U mnie w rodzinie dziadkowie mają Akite i jedyna osobą do ktorej pies ma bezwzględny posluch i repsekt,nie pozwoli sobie na swoje rządy jest wnuczka.Tzn do innych opiekunow tez ma posluch, ale stara sie ich przechytrzyć jak pisalas, lecz do niej sie nawet nie zawaha by pokazac swoją  dominacje tak jak do innych próbuje to robić.

I równiez popieram ciebie ,ze to nie jest pies dla kazdego.Osoba musi byc zdecydowanie  dominująca w swojej postawie (nie myslic z agresją) niz ciumkowata,tak  jak do chiuchuauy mozna sobie na to pozowlic