Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Fajnie poznać to co ma do powiedzenia rekruter:)no tak naprawdę rzekomo liczy się pierwsze wrazenie, ale niekoniecznie, bo przecież ważne jest też to na jakie stanowisko się zaaplikowało i czy pracodawca poszukuje się specjalisty czy po prostu kogoś kto się szybko uczy i jest elastyczny...No skoro to pierwsze Twoje interview, to bez stresu się nie obejdzie...Ja osobiście mam za sobą tyle rozmów,ze chodzę an nie już po prostu dla treningu;))) i każde było inne: na jednym zadawali mi te standardowe pytania, na innym kazali oceniać wizerunek ich firmy, no i w ten sposób zrobili sobie niezłe badanie marketingowe, bo zapewne każdy kandydat mówił co innego, no na jeszce innej rozmowie szczegółowo wypytywano mnie o pracęz klientem, jak sobie z nim radzę w trudnych  sytuacjach, jak oceniam menedżerów z różnych kraków z którymi pracuję...Tak więc rozmowa rozmowie nierówna!!!Ale Ty na pierwszej rozmowie i być może z niewielkim jeszcze doświadczeniem, na pewno będziesz musiała zmiezrzyć się ze standardowymi pytaniami w stylu Twoje mocne i słabe strony, największe wyzwania itp.a to dopiero wyzwanie, żeby w tym standardzie pokazać swoją oryginalność i indywidualizm:))POWODZENIA!!!!

A mnie kiedyś zapytano o hobby i to było pierwsze pytanie:)Więc popłynęłam, jak wspomniałam, że lubię koncerty i że akurat się wybieram do Chorzowa na Pearl Jam, to rozmowa zaczęła się na temat Pearl Jam i Linkin Park;) no i tak ze 20 minut. No ale to była rozmowa z jakimś anglojęzycznym managerem, więc było luzacko, może nawet za bardzo! Pracy nie dostałam, ale to było moje najprzyjemniejsze interview!!!
Czemu nie dostałam pracy? bo szukali ludzi którzy łatwo się podporządkują i wejdą w rutynę codzienności, tak więc nie można też się pokazać od zbyt wariackiej strony, trzeba znaleźć złoty środek:)

rozmowy, chyba gównie do wielkich korporacji maja kilka etapów, np. j a uczestniczyam kiedy w takim procesie,e najpierw do mnei zadzwonili,eby sié ze mná umówi na rozmowe telefoniczna po angielsku, no zeby sprawdzic  czy nie klamie w CV. Przemilaczam fakt ,ze  rekruterka ledwie znala angielski i wyraznie miala wyuczone na pamiaec z zaangielszczonym akcentem kilka pytan, i szczerze mowiac ledwo ja rozumialam, a jak dopytywalam czy moze powtorzyc to sie strasznie mieszala, zenada jakas!po tej rozmowie zaprosili mnie na na spotkanie z pania z HR, i kazali zrobic test jezykowy-gramatyczny!!! i dopiero ostatni etap byl z menedzerem z Anglii, pierwotnie miala to byc rozmowa przez telefon, ale okazalo si eze bylo spotkanie twarza w twarz. no i tak czlowiek sie zaangazowal w przygotowania i przeszedl tyle etapow ze niepredko bedzie myslal o zrezygnowaniu,no i chyba taki ma to wywolywac efekt, no chyba ze sie myle to mnie poprawcie!

Lena napisał:

Jeżeli chodzi o rozmowę kwalifikacyjną- najlepiej być po prostu sobą. Jeżeli będziecie udawać to rekruter i tak to wyłapie, nawet jeśli nie na początku to pamiętajcie, że przeważnie jest okres próbny. Co więcej - szukajcie takich ofert, które naprawdę Was interesują, nie aplikujcie na to co popadnie wówczas odpanie Wam problem wymyślonego uzasadniania dlaczego chcecie pracować właśnie w tej firmie i na tym stanowisku. Szanujcie swój czas i czas rekrutera. Jeśli już zostaliście zaproszeni na rozmowę przygotujcie się trochę- dowiedzcie się czegoś więcej na temat firmy (choć o wiele lepiej byłoby dowiedzieć się tego jeszcze przed wysłaniem swojej aplikacji), pomyślcie nad wyobrażeniem sobie pracy na danym stanowisku i swoich umiejętności czy możliwości w tym zakresie. Pierwsze wrażenie owszem ważne, ale.... nie najważniejsze. Co do zarzutu szablonowych pytań- tak się składa że jest pewien kanon, który zawsze się pojawia bo mimo, że Wam on nic nie mówi dla pracodawcy jest bardzo istotny. Nie ma sensu się sztucznie do tego typu pytań przygotowywać - jeśli nie koloryzujesz w CV to odpowiedź będzie dla Ciebie banalnie prosta. Ważne jeśli coś jest dla Ciebie niezrozumiałe - dopytaj, rekruter nie zje Cię z tego powodu. Lepsze to niż głucha cisza.
Jeżeli chodzi o przechodzenie kolejnych etapów rozmów- to nie jest kwestia zaangażowania kandydata - pamiętajcie, że to w końcu pracodawca ma ostatnie słowo. Bardziej jest to kwestia chęci zminimalizowania prawdopodobieństwa pomyłki.

Oj, nie zgodzę się.
Po pierwsze, warto zastanowić się, jaki jest profil idealnego kandydata i dopasować swoje zachowania i słowa do tego. Po prostu trzeba się wpisać w wyobrażenie rekrutującego o idealnym kandydacie. Rekruterzy raczej tego nie wyłapują - przynajmniej nie w moim przypadku. Czasem chodzę sobie na rozmowy kwalifikacyjne tak dla wprawki - a szanować czasu rekrutera ani myślę.
Oczywiście, warto dowiedzieć się czegoś o firmie, bo zawsze można potem powiedzieć, że ich idee pokrywają się z moimi. To działa w wypadku młodych, niedoświadzonych panów rekrutujących, w przypadku kobiet raczej nie.
Warto też panować nad ciałem. Trzeba rekruterowi pokazać, że jesteśmy takie otwarte,bezpośrednie, a jak gadamy z facetem, to także ciepłe. Na stare baby działa tekst w rodzjau: "Jaka pani jest podobna do mojej mamy" itp. Często się rozklejają - tyle że cały czas trzeba grać, starać się być jak najbardziej autentycznym. Jendo małe potknięcie i koniec. Cały czas należy podtrzymywać kontakt wzrokowy i lekko pochylić się do przodu, szczególnie, gdy rozmowa przestanie być kwalifikacyjną, a zacznie być bardziej prywatna.
A teraz parę słów o mnie. Jak pisałam, chodzę czasem na takie rozmowy. Zazwyczaj staram się o przyjęcie  na stanowiska, na które nie mam odpowiednich predyspozycji, doświadczenia czy wykształcenia. Przychodzę więc wyluzowana, bo nie specjalnie zależy mi na takiej pracy. Staram się tak pokierować rozmową, że schodzi na tematy prywatne. Potem okazuje się, że np,. rekrutujący kończył te same studia co ja, mamy wspólnych znajomych albo te same pasje. Czasem na końcu widzę w oczas dwugiej osoby pewne oczarowanie mną - niezależnie czy to mężczyzna czy kobieta - nezależnie w jakim wieku. Potem telefon, kolejny etap rozmowy, powtórka z rozrywki, potem znowu dzwonią i mówią, że właśnie zostałam menedżerem oddziału bankowego np. Ja wtedy mówię, że jednak muszę się zastanowić, potem, że dostałam lepszą ofertę. Na tym jednak się nie kończy, przez pewien czas dzwoni facet i mówi, że warunki finansowe możemy negocjować i takie tam. W końcu odpuszcza, a ja kolejny raz uświadamiam sobie, jaki mam wpływ na ludzi!
Tylko powstrzymajcie się z zarzutami, że to nieetyczne.

Na rozmowy chodzę "dla wprawy" - niestety, w sytuacji rozmów kwalifikacyjnych zazwyczaj ogarniała mnie panika (tym, większa, im bardziej zależało mi na danej posadzie). Znajoma psycholożka poradziła mi, żebym zmierzyła się z tym problemem w powyższy sposób. Tak się składa, że nie chodzę na nie codziennie, więc na pewno drugi raz tego samego rekrutującego nie spotkam.
Poza tym - manipulacja nie zawsze jest "podstępnym sposobem".