Jestem w ciąży, a on nie chce ze mną być. - Netkobiety.pl

Ja doskonale wiem, że nie można nikogo zmusić do miłości... Po prostu jest mi bardzo ciężko i chciałam się jakoś wygadać. Dzisiaj dla mnie to koniec świata i nic na to nie poradzę. Normalnie bym go olała i układała życie dalej, ale teraz... Strasznie go potrzebuję - jako mężczyznę... Myślę, że to trochę zrozumiałe...

trudno ci teraz  wto uwierzyc ale jeszcze wszystko moze sie zmienic...

Nie mogę przeżyć tego, co mi powiedział... Jak ja mam się z nim teraz 'widywać'? Siedzę i wyję... Mam takie momenty, kiedy powtarzam sobie, że mam go gdzieś, że sobie poradzę i będę szczęśliwa, a później znowu przychodzi dół... Byliśmy wczoraj u lekarza, na kawie - zachowywał się 'pozytywnie', tylko mnie łapał ten straszny dołek i nie byłam się w stanie uśmiechać... Dziś mam do niego przyjechać, mamy zjeść razem obiad, gdzieś wyjść... Nie potrafię się w tym odnaleźć... Nie wiem, jak mam się zachowywać. Dzwonił do mnie przed chwilą, żeby się umówić i znowu się rozkleiłam. Nie potrafię nie tęsknić, być taka jak on... Może nie powinnam się dziś z nim widzieć? Sama już nie wiem, co mam robić i jak mam się zachować... Poradźcie mi coś. Wariuję zupełnie...

Nie rozumiem dlaczego jesteś taka rozgoryczona i załamana? jakbyś nie "wpadła" to nadal spotykalibyście się raz na tydzien w weekend i byloby dobrze, jak zawsze. Przeciez taki układ Wam odpowiadał  a ciąża nie spowodowała nagłego Twojego zakochania w partnerze. Tworzyliście lużny związek , bez zobowiązan, on dalej tego się trzyma i nie chce zmian w swoim życiu, więc nie rycz bo od tego w Tobie nagle się nie zakocha. Ślub jest zbyt poważnym krokiem w życiu żeby decydoawać się na niego bo przyczyną jest wpadka. Twój partner to rozumie a Ty chcesz wyjśc za niego za mąż i po co Ci takie małzeństwo na przymus, chcesz stworzyc sobie jeszcze większe problemy? Związek jaki tworzyliście jest fajny i wygodny - bez zobowiązań, nie przewidujący wpadek i dzieci, trudno, tak się stało, masz pracę, jestes dorosla, dasz sobie rade i ciesz się ze będziesz mamą. A płacze i spazmy pozostaw za soba.

Witam drogie Panie.

Pisze do was jako przyszły tata...lecz nie do końca jest tak jak powinno to być...i chciałbym jakiejś radu uzyskać od was.

Mianowicie zacznę od początku.
Mamy po 23 lata.Znam się z dziewczyną praktycznie  od przedszkola:) razem chodziliśmy do podstawówki, pozniej do gimnazjum lecz do innych klas.
Zaczęliśmy się spotykac na wakacjach po gimnazjum jak mieliśmy po 16 lat, i tak mijały lata. Oczywiście były to lata wzlotów i upadków, kłótni, krzyków itp...
ale zawsze udawalo sie wszytsko ułożyć i bylo na dłuższy czas ok.
Ale w lutym tego roku miarka się przebrała.. zaczeło sie od głupich zartów ostatniego dnia weekendu spedzanego razem...i powrotem w ciszy i kilku niepotrzebnych zupelnie słow... w każda strone....Nastepnego dnia przeprosilem za swoje zachowani,za slowa i czyny...ona równiez.
Ale jednak nie do konca zostalo wszytsko ok..ja wrocilem do domu, bo musialem isc do pracy...po powrocie z pracy, wrocilem do domu i zastalo mnie nie male zaskoczenie.
Czekalo na u mnie w domu na mnie jedno z jej rodziców...rozmawiali z nia i wszytsko powiedziala jak i co bylo...i uswiadomili mi ze to koniec zwiazku....itp...lecz tego nei uslyszalem od niej samej...przez pewien czas sie nie spotykalismy i nie odzywalismy...lecz w dzien kobiet pojechalem z kwiatami, przeprosinami i powiedzialem wszystko szczerze co mailem do powiedzenia(chyba jak nigdy w życiu)...i znowu 2-3 tyg ciszy....po czym zaczelismy rozmawiac, pisac smsy itp....i wkoncu sie spotkalismy aby porozmawiac.. (z jej inicjatywy) i tak spedzilismy cudowne popoludnie, wieczór noc...jak i równiez sex...i tak zaczelismy sie spotykac jak dalej ttylko ze w tajemnicy przed jej rodzicami jak i moi tez nic nie wiedzieli... i tak minol miesiac, dwa ale cos jednak sie spiklo i powiedziala ze nie mozemy sei spotykac bo zle sie czuje oszukujac ich..nie moglem tego polapac...nagle zmiana sytuacji o 180 stopni...ale po jakims czasie (1 lub 2 tyg) mi ze jestt w ciazy i bedziemy mieli dziecko... ja oczywiscie sie ucieszylem... ona rowniez. ale syuacja jest nie co dziwna...zadko kiedy ma dla mnei czas...a to juz 4 miesiac ciazy jakos tak...ostatnio sie z nia nie widzialem 2 tyg... bo to sie zle czula, ja pracowalem od rana do nocy, az w koncu napisalem czy sie zobaczymy...napisala mi ze dzis nie..ale ze jutro napisze...
napisala mi wieczorem ale ja musialem zostac dluzej w pracy... i nie dalem od razu rady wiec napisalem czy by nie moglo byc to za godzine...napisala ze nei bardzo bo u niej ciezko z czase ze ma duzo spraw w domu bo rodzinka ma sie zjechac....mysle ok no to kiedy indziej...Ale wracalem po pracy kolo jej domu mieszkamy ok 1km od siebie...i co zauwazylem ona stala z kolezanka ktora ja tez znam...zauwazyly mnie i widac ze zrobilo sie im glupio...ja zniesmaczony powiedzialem tylko czesc. i od tamtej pory ja sie nic nie odezwalem rowniez jak i ona tak samo....

co ma w tej sytuacji robic? jak do niej dotrzec? z jej rodzicami odkad wiedza ze jest w ciazy mam swietny kontakt zreszta jak zawsze...nawet oni mi mowili ze w domu ma wieczne humory i ze musze byc cierpliwy...wiec drogie Panie powiedzci co mam robic? kocham ja najmocniej na swiecie jak i tak samo to dziecko które jest juz w drodze....
pozdrawiam
przyszły tata

Ananaasowa

lecz to właśnie ja czekam cały czas na nią.... wiem że bylo wiele zgrzytów miedzy nami ale nie chce aby ktoś inny wychowywał moje dziecko...czy tez zeby bylo kata przetargową i jeden dzien u jednych dziadkow a drugi u drugich...bo na to tez nie pozwole aby było tak poniewieerrane..

moze i racja ze gdy dopiero sie urodzi maleństwo...to wszytsko sie zmieni... tylo to teraz tez tak boli.. bo chcialbym byc przy niej a nie moge...