żal do siebie po śmierci chłopaka - Netkobiety.pl

Witaj, bardzo mi przykro z powodu śmierci chłopaka.
Nie możesz się za to obwiniać, nikogo nie da się zmusić do czegoś czego ktoś nie chce.
Niestety tak już jest...
Boisz się i nie potrafisz pozbierać, nie dziwie się wogóle, to co można Ci doradzić to zapisz się do psychologa, rozmowa Ci się przyda i pomoc ze strony fachowca.
Jeszcze raz bardzo mi przykro , trzymaj się.

Przykro, że tak się dzieje Tak już jest ten nasz świat zbudowany i myślę, że nie powinnaś się tutaj obwiniać. Wiem, że łatwo powiedzieć/napisać, znacznie trudniej zrobić. Pamiętaj jednak, że bardzo Ci na jego zdrowiu zależało, prosiłaś, aby poszedł do lekarza. Pomyśl, że gdybyś nie rozmawiała z nim o tym, być może nawet nie podjąłby próby. Bardzo przykro, że kiedy podjął decyzję, nie dane było już mu ją zrealizować Myślę, że w takiej sytuacji rozwiązanie, które proponuje Marzena1, czyli wizyta u specjalisty, mogłaby być bardzo pomocna. Ktoś z kim będziesz mogła porozmawiać i kto fachowo oceni Twój "stan".

przez ta krótka chwile kiedy to czytalam serce mi sie chyba zatrzymalo.
Jest mi niezmiernie przykro, nawet nie wiem co Ci napisac. Bo wszystko to nie wiekszego sensu. Czas jaki musi przeminąć to jest lekarstwo. Nie myśl o tym co byłe złe tylko o tym jak było wam ze soba wspaniale.
Powiem Ci jedno twój post dał mi siłę do walki, mój mężczyzna dwa dni temu stracił przytomność i pod wpływem upadku rozwalil sobie nos głowe itd i też go namawiał do badań ale on nie che. Teraz bede walczyła o to żeby go namówić. Pozdrawiam Cie bardzo gorąco, i bardzo Ci dziekuje o tak zwanego kopniaka

Bardzo mi przykro. Nie dziwię się, że jest Ci ciężko. Śmierć bliskiej osoby jest zawsze wstrząsem. Ja teraz też przeżywam, ale wujka . 2 razy starszy od Twojego, ale jakby nie patrzeć- młody. Wydawało się okaz zdrowia, a tu zawał . Reanimowali go godzinę no i niestety... Jestem otępiała, nie znałam go bardzo dobrze, nie miałam wielu okazji, by go widywać, mieszkał dosyć daleko.. lecz mimo wszystko nadal mam w pamięci tego żywego, roześmianego człowieka, u którego nic nie wskazywało, że tak szybko odejdzie od nas . Prawdopodobnie to było nieuniknione, on był toczka w toczkę jak jego ojciec, jego ojciec w podobnym wieku zmarł na zawał.. Sprawa raczej dziedziczna, przeszła akurat na niego... A tak jak mówię, nic tego wcześniej nie wskazywało, jeszcze niedawno był na wyjeździe zagranicznym ze swoją kobietą. To przeżycie to wielki ból, moi bliscy załatwiają teraz formalności pogrzebowe, ja sama w domu i naszło mnie na różne refleksje dotyczące życia. Mama załamana, nie wie od czego zacząć, inny wujek (jego brat) załamany, wczoraj kopał, krzyczał, niedowierzał, z ust sączyła mu się niemal piana ze wściekłości i bezsilności na los. I też się obwiniał: "bo mogłem tego nie robić czy tamtego".. ale mówimy do niego: "Nie mogłeś temu zapobiec, nie wiń się". No bo taka jest prawda, każde życie kiedyś się kończy i nie mamy na to żadnego wpływu. Tym bardziej jest tak, gdy umiera tak młoda osoba. Czy byłabyś milutka czy podstawiała same rarytasy pod nos, to jeżeli miało to się stać, to się po prostu by stało. Tak samo wcześniejsza wizyta u lekarza też mogłaby nie pomóc..To smutne, ale ja uważam, że po prostu tak miało byc. Jest to bardzo bolesne, ale cóż poradzić. On na pewno wiedział, że go kochasz.. Ja wiem, że w chwili śmierci kogoś bliskiego, to zawsze uważamy, że byliśmy niewystarczająco dobrzy, że mogliśmy być lepsi.. ale takie obwinianie się do niczego nie prowadzi. Ja tylko żałuję, że nie poznałam tego wujka lepiej, mimo wszystko.. Po prostu nie było możliwości, przez długą część życia po prostu nie mogliśmy się widzieć, ale nie o tym.. Jak potrzebujesz, to płacz, taka żałoba jest normalna i nie można tego dusić w sobie. Wiem, że mieliście wiele planów, ale pamiętaj, że Twoje życie toczy się dalej, jakkolwiek ciężko by nie było. I tulę Cię w ten trudny czas..

Widzisz ja mogę tylko liczyć na Mamę ,która już ma dosyć rozmów o śmierci Piotrka ponieważ uważa, że w ten sposób nie dam mu odejść a i zresztą mieszka 140 km dalej (wróciła do  domu 2 tyg. po pogrzebie). Przyjaciele? z ich strony są tylko propozycje rozmowy a jak się umówimy to odwołują dzień przed, że im coś nagle wypadło. Zostałam z tym wszystkim sama w pustym mieszkaniu , codzień jeżdżę na cmentarz, ale po powrocie do mieszkania znów jest pustka, wszystko kojarzy mi się z Moim Miśkiem, każda rzecz, miejsce, piosenki do których tańczyliśmy. Jest mi coraz ciężej i nie mam w nikim oparcia