jak pomoc komus kto byl o krok od smierci - Netkobiety.pl

Hm... ciężko jest postawić się w takiej sytuacji, bo tylko jak to jest być od krok od śmierci, wie ten kto to przeżył. Z pewnością takie zdarzenie bardzo odbiło się na psychice Twojego znajomego, nic więc dziwnego, że się zmienił. Jeśli mogę coś poradzić - zachowuj się naturalnie, myślę, że Twój znajomy może być teraz bardzo wyczulony na usilne próby pocieszania go, okazywania współczucia. Zachowuj się więc tak, jak podpowiada Ci serce, nie szykuj sobie gotowego scenariusza na to spotkanie... Może być ciężko, ale pamiętaj że w takich sytuacjach jest najlepszy złoty środek - ani ogromna fala współczucia, ani udawanie, że nic się nie stało nie będzie dobrym wyjściem .Najlepiej jeśli może powiesz mu: jestem z Tobą, możesz na mnie liczyć, jeśli chcesz możemy o tym szczerze porozmawiać. Otwórz się na niego, może właśnie tego mu tak strasznie brakuje?

Udawać, że nic się nie stało nie jest dobrym pomysłem, bo stało się coś bardzo traumatycznego...Piszesz, że znajomy zamknął się w sobie, na siłę nie uruchomisz w nim uczuć. To przyjdzie samo, kiedyś, nie wiadomo kiedy...Moja znajoma po ciężkim wypadku rozwaliła się psychicznie dopiero po 4latach ! Przez 4 lata była "twarda" i zamrożona.
Podpisuję się też pod tym co napisała HowIvish- niczego nie planuj, zobaczysz jak potoczy się rozmowa.

Poczekaj chwilę, może sam Ci powie....jeśli nie, to ja chyba bym przyznała się, że już wiem...

Dagmara84,
zachowanie Twojego znajomego jest charakterystyczne dla osób, które przeżyły sytuację tak przerażającą, jak bezpośrednie zagrożenie życia w wypadku samochodowym. Szczególnie, jeśli od wydarzenia nie minęło wiele czasu, mężczyzna może zachowywać się "dziwnie", niezrozumiale. Może przeżywać bardzo silne, nagłe emocje - lub całkowicie je w sobie wygasić, trwać w bezruchu, bez energii. Prawdopodobnie wciąż męczą go nawracające wspomnienia wypadku, sny, rozpamiętuje wydarzenie. Może być rozdrażniony, nadmiernie pobudzony - ale też może wpadać w stany dysocjacyjne, "trans", zapadać się w swoje myśli, wspomnienia i odczucia z ciała, tracąc kontakt z otoczeniem. Być może chciałby szczerze porozmawiać z kimś o wypadku, wylać z siebie wszystkie myśli i emocje. Może jednak nie jest jeszcze gotowy na rozmowę o tym, na pytanie zareaguje złością, smutkiem lub żartem.

Kontakt z taką osobą może wydawać się trudny. Naturalne, że obawiamy się bolesnych tematów - śmierci, chorób, utrat, - i chcielibyśmy uniknąć ich, złagodzić humorem. Jednak udawanie, że ból nie istnieje, nie sprawi, że zniknie.

Trudno o jeden sprawdzony przepis na właściwe zachowanie wobec osoby, która doświadczyła traumy. Spróbuj znaleźć w sobie siłę i odwagę w podążaniu za przyjacielem, za jego nastrojem, potrzebami, oczekiwaniami. Myślę, że wiele pytań, które zadałaś nam, możesz też zadać jemu. "Jak się czujesz?". "Czy chcesz mi opowiedzieć o tym, co się stało?". "Czy jest coś, co mogłabym dla Ciebie zrobić?". 

Udawanie, że nie wiesz o wypadku wydałoby mi się bardzo nienaturalne. Czy potrafiłabyś na tyle opanować swoje buzujące emocje, swobodnie żartować, a przede wszystkim oszukiwać kolegę?
"Usłyszałam o tym, co się stało od naszych wspólnych znajomych. Bardzo się o Ciebie martwiłam. To musiało być straszne przeżyć taki wypadek. Bardzo się cieszę, że wyszedłeś z tego cało." Myślę, że swobodnie możesz oferować swoją pomoc "Jeśli mogłabyś cokolwiek dla Ciebie zrobić, chciałbyś się spotkać lub porozmawiać, pamiętaj, że masz we mnie oparcie", ale też mówić o swoich obawach "Trudno mi rozmawiać z Tobą o wypadku, boję się, że to może przywoływać Twoje bolesne wspomnienia. Ale jeśli chcesz, potrzebujesz ze mną o tym porozmawiać, zawsze jestem gotowa Cię wysłuchać i wesprzeć".

Wiele osób w pierwszych dniach, tygodniach po traumie potrzebuje zapewnień, że "to się już skończyło - już jest bezpiecznie". Doświadczenie bezpośredniego zagrożenia życia wprowadza nas w stan zwierzęcej czujności - stałej gotowości, że zagrożenie wciąż jest gdzieś blisko. Pomocna może okazać się rozmowa o zdrowieniu, ratunku - "Już wyszedłeś ze szpitala, rany się goją, czujesz się coraz lepiej, to szczęście, że nie stało Ci się nic poważniejszego". Zazwyczaj jednak bardzo duża jest również potrzeba wilokrotnego opowiadania, analizowania samego wypadku - "Zderzenie było przerażające, nie wiedziałem co się dzieje. Byłem pewien, że umieram. Wciąż słyszę ten huk i czuję zapach". Jeśli chłopak poczuje potrzebę takiej opowieści, chciałby abyś jej wysłuchała.

Często dużym wsparciem okazuje się racjonalizacja lęków i błędnych założeń "To był wypadek. Mógł zdarzyć się każdemu. To nie była Twoja wina. Na pewno instynktownie zareagowałeś za kierownicą/ jako pasażer najlepiej jak mogłeś". Ważna jest też akceptacja i racjonalizacja objawów potrumatycznych "Wspominałeś, że wciąż słyszysz huk wypadku, a nawet śni Ci się on w nocy. To musi bardzo trudno, ale z czasem minie. Na pewno wiele osób, które uczestniczyło w wypadkach przeżywało to podobnie, miało senne koszmary".

Możesz również podzielić się z kolegą informacją, że istnieją liczne fundacje oraz wyszkoleni specjaliści - psychotraumatolodzy, - którzy pomagają osobom doświadczonym traumom, leczą objawy stresu pourazowego. Organizowane są również grupy wsparcia, w których spotykają się np. osoby, które przeżyły wypadek samochodowy.

Wspominasz, że chłopak jest Twoim bliskim znajomym. Myślę, że wzajemna sympatia i zaufania jest tu największą wartością. To, że szukasz informacji o urazach potraumatycznych, dowodzi, jak ważne jest dla Ciebie sytuacja chłopaka, ale też - to super! - Twój własny komfort w tej sytuacji. Mam nadzieję, że jutrzejsze spotkanie będzie cenne dla Was obojga.

dziekuje za wiadomosci bardzo mi pomogly, on jest po wypadku ponad miesiac czasu dwa tyg lezal na oddziale psychiatrycznym nie wytrzymal nerwowo, wypadek nie byl z jego winy. nie jestesmy jakimis bliskimi znajomymi ale jednak. Ja bardzo przezylam ze moglo go zabraknac na tym swiecie. napewne dostosuje sie do waszych rad. dziekuje bardzo. mam w sobie troche wiecej optymizmu.

Dla mnie słowa "nie ma się nad czym rozczulać" są ucieczką, wyparciem niechcianych emocji, blokowaniem się na przeżycie tych wszystkich uczuć, które towarzyszyły tej sytuacji (strach, bezsilność, przerażenie, ból ).

dzieki za wszystkie odpowiedzi ale raczej nie podejme sama tematu wypadku, dopiero jak sam mi powie.ja mysle ze nie powiedzial wszystkim o wypadku zeby nikt sie nad nim nie rozczulal. wole byc taka jak zawsze moxze teraz tego najbardziej potrzebuje

Kaja 74 ja wiem co to jest bol i przerazenie,ale tak naprawde mysle ze Ty nie znasz tego odczucia,malo kto je zna.Istnieja niestety gorsze traumy niz wypadek samochodowy.Mamy medycyne 21 wieku i to na bardzo wysokim poziomie,ale nie u Nas.Chirurgicznie kazdego dzis poskladaja w Brytani,Germani i Austrii,a rozczulanie odbiera wiare w siebie

Kaja 74 to prosze napisz co przeszlas moze wtedy Cie zrozumiemy,wiecej moze o emocjach.

Bardzo rozsadne,w/g mnie to bylo super prawidlowe faceci nawet jak uwielbiaja byc nianczeni to tak naprawde nie chca byc nianczeni,trudne i paradoksalne zarazem.Spodobala mi sie ta postawa,mnie jako faceta wyrwala by mnie letargu rozczulania sie nad soba.6 z plusem.