depresja a rodzina - Netkobiety.pl

rozmawiaj ze sowimi bliskimi tlumacz im pewne sprawy, ze czasem sie zachowujesz tak a czasem tak bo to choroba i nie zawsze w pelni wiesz ze np swoim zachowaniem mozesz wyrzadzac im krzywde. mów ze ich potrzebujesz i zeby byli cierpliwi bo tylko w tens posob masz sznase wygrac z chorobą

Dziękuję Wam za odpowiedzi.Masz rację Mrófka ,że trzeba rozmawiać.To podstawa.Depresja to straszna choroba- niszczy wszystko- przyjaźnie, związki.Zbiera ogromne żniwo i zostawia pustkę.........

Przeszłam przez wiele terapii, i jest ze mną o wiele lepiej.Biorę cały czas leki.
Może to i moja wina ,że ludzie się ode mnie odsuwają.Ja się ich po prostu boję.Nie chcę być już poniżona jak będę miała nawrót depresji.Dwie osoby, które były moimi przyjaciółmi bardzo źle mnie potraktowały gdy miałam nawrót.Szyderstwo, krzyki ....prosiłam o pomoc i usłyszałam - radź sobie sama.Tłumaczyłam im ,że to choroba, że nie chcę się tak zachowywać, że nie potrafię niektórych zachowań zmienić(np. wybuchy płaczu, ogólne zdenerwowanie).
Teraz okropnie trudno mi zaufać.Staram się nie być uciążliwa dla rodziny.Robię wszystko , żeby nie mieć nawrotów, jednak wiem , że prędzej czy później to wróci.

Witam Bona.Widzę ,że wiesz dużo o depresji.Jestem bardzo zdeterminowana.Tylko ,że coraz trudniej uwierzyć mi że to kiedyś odejdzie tak na zawsze.Za każdym razem jak jest nawrót czuję ogromne rozczarowanie.Dziś miałam gorszy nastrój,nie potrafię radzić sobie w sytuacjach stresowych.Tak samo jest jak przemęczę się fizycznie- nawrót murowany.Na szczęście są to jednodniowe ataki płaczu i ogólnego obwiniania się o wszystko.

to jeszce raz ja.Właśni przed chwilą  zuważyłam,że napisałaś o lekach.Czy możesz mi podać ich nazwy-ja brałam Fevarin i Depakine chrono,na nerwicę lękową

Ja mam obecnie 57 lat,urodziłam córkę w wieku 29 lat i wtedy wystąpiła tzw depresja poporodowa,której nikt nie zdiagnozował/takie to były czasy 1984/  po 5-ciu latach przyszedł na świat syn i znów to samo,ale jakoś sobie radziłam.Dopiero jak miałam40 lat i nie mogłam na święta wstać z łóżka to sąsiadka psycholog skierowała mnie do swojej koleżanki.Chodziłam do niej 14 lat,włączyła mi leki po jakiś 5 latach.które brałam przez 7 lat z przerwami=koszmar,ale do przeżycia tymbardziej,że widziałam efekty.Nie zrażaj się jednak moją tak długą drogą,każdy jest inny i ma też inny bagaż doświadczeń do przerobienia na kozetce u psychologa.Mój ojciec był alkoholikiem,w dodatku agresywnym i depresyjnym umarł 10 lat temu.pozdrawiam

Dziewczyny, ja mogę coś powiedzieć z tej drugiej strony.
Nie mieszkam razem z chorą, choć co pewien czas bierzemy ją do siebie na kilka tygodni i widujemy się często, gdy mieszka sama.

Powiem tak: nie jest to łatwe dla rodziny.
Jeden chory - to chora rodzina.

Najpierw różnie reagowałam...
Denerwowało mnie to ciągłe "wieszanie się " na nas...obwinianie o coś...konieczność bycia do dyspozycji...słuchanie, jaki świat jest zły i jak to wszystko źle sie skończy. Gdy chcieliśmy wyjechać czy wyjść: czy musicie? a kiedy wrócicie?
Denerwowała mnie bezradność, bezdecyzyjność dotycząca najprostszych spraw, na przykład które jajko zjeść.
Gdy mówiłam: Chodź na spacer, słyszałam - Ty mnie nie rozumiesz.
Gdy próbowałam dać jakieś zajęcie (zgodnie z ustaleniami z lekarzem), słyszałam - nie mam siły, a ty mnie zmuszasz.
Kłamała, że się umyła i przebrała, gdy tymczasem nie ruszyła nawet mydła.

Najważniejsze było "ja", a jednocześnie wielkie wycofanie.
Mój talerzyk...kup wafelka...znów zapomniałeś....czy mam jogurt...idź i kup...
Ja...ja...ja...skupienie na ja. Jednocześnie zupełnie brak reakcji na problemy otoczenia...jakaś śmierć w rodzinie nie robiła wrażenia...bo to ja jestem taka nieszczęśliwa...
Chodziłam z chora do lekarza, słuchałam rad...ustalałam potem w domu, jak to rozgrywać.

Myślałam o tym, że jeszcze trochę, a sama będę potrzebowała psychiatry.
Ja już wtedy dużo wiedziałam o depresji, bo czytałam i rozmawiałam z psychiatrą w czasie wizyt, ale nie było jednak łatwo...

Kociamamo, pytasz o to, więc mówię, jak jest, jak to widzę z drugiej strony - wybacz, jeżeli zaboli...

Bliscy chorego na depresję są tak samo biedni, jak chory...
Ja wiem, że są różne odmiany depresji...wiem, jaka to ciężka choroba, wszystko wiem...
Ale pytasz, więc mówię, jak to może odbierać Twoje otoczenie.
Piszesz, że znajomi odchodzą...
Myślę, że głównie nie z tego powodu, że sie nie sprawdzili w przyjaźni, ale dlatego, że ich psychika też cierpi, bo chory obciąża ich swoją chorobą...ta choroba jest toksyczna...jednocześnie to otoczenie ma duże zadanie do wykonania w walce z tą chorobę.

Ty nie masz łatwo, ale oni też...naprawdę...

Znalazłam gdzieś w necie wspaniały list jakiejś pani, która po wielu latach walki z depresją zrozumiała, jak to działało na otoczenie. Straciła męża, odeszli znajomi, dzieci też miały dość...Nie będę teraz krytykować tego męża i dzieci, bo nie o to chodzi. Chodzi o efekty...
Kobieta pisała, że zdaje sobie sprawę z tego, że dla niej było tylko JA. Nauczyła sie tym kierować...naprawiała swoje stosunki z otoczeniem...
Wspaniały, pouczający list....Wydrukowałam go i dałam go mojej chorej.
Przeczytała bez emocji i bez słowa, złożyła a potem wyrzuciła.

Znów nikt jej nie rozumiał...??

Życzę dużo wytrwałości.

Koma 5 zdaję sobie sprawę, że otoczenie chorego na depresję ma ciężko.Przepraszam, że to mówię ale osoba , którą się opiekujesz jest uciążliwa chyba też po części z racji swojego trudnego charakteru, w tym przypadku nie można wszystkiego zwalać na depresję.Koma jeśli mogę to dam Ci radę tak z własnego doświadczenia.
1. Cały czas pamiętaj ,że to choroba- tak będzie łatwiej.
2.Przestań tak nadskakiwać- nie kupiłaś wafelka powiedz tej osobie trudno nie miałam czasu.
3 .Nie wyciągaj na spacery, do sklepu itd.sama wyjdzie jak będzie chciała.
4.Wystarczy, że jesteś gdzieś w pobliżu.
5.Dbaj o siebie
U mnie jest inaczej bo ja nie narzekam i nie obwiniam wszystkich wkoło.Ja zamykam się w sobie i głównie płaczę.
Znam osobę , która jest zdrowa ale jak się z nią rozmawia to faktycznie można zwariować- cały czas narzekanie, obwinianie innych , mówienie złych rzeczy o innych- aż się chce uciekać.
     Tak naprawdę to nauczyłam się żyć sama , nie oczekuje od nich już zbyt wiele.
Ja z mężem ustaliłam taką taktykę, że jak naprawdę nie jestem już w stanie normalnie funkcjonować to biorę tabletki nasenne i staram się duzo spać.Czasami trwa to cały dzień.Wtedy on z córeczką organizują sobie czas , córeczka wie, że jak się wyśpię to będzie dobrze i zazwyczaj po takim przespanym dniu jest dobrze.
Muszę wam powiedzieć , że ja czuję się gorsza od innych przez to że mam depresję.Jestem bardzo aktywna zawodowo i mam wiele zainteresowań, dobre wykształcenie a mimo to czuję się gorsza.
Czasami chciała bym być sama żeby nie mieć tego poczucia że krzywdzę innych.
Bona ja przeszłam przez bardzo wiele leków, których nazw już nawet nie pamiętam, ale dopiero cital okazał się super.W ogóle nie daje u mnie skutków ubocznych , inne leki dawały.Byłam po nich bardzo śpiąca, albo strasznie miałam sucho w ustach, itd.
Jest mi przykro też z tego powodu , że np. chorych na raka ludzie nie obwiniają, rozumieją, maja dla nich współczucie.Nawet jak ktoś pali papierosy przez dwadzieścia lat a potem zachoruje na nowotwór płuc to nikt nie powie- to twoja wina. Chorzy na depresję są często obwiniani o swój stan , uważa się, że nie chcą się wyleczyć.Nikt nie powie choremu na raka to twoja wina że zachorowałeś, jak byś chciał to byś wyzdrowiał.A moim zdaniem depresja to taki rak duszy , który nieleczony też prowadzi do śmierci- do samobójstwa.

Masz rację Bona.Tylko to takie trudne gdy przeszło się tyle upokorzeń od innych z powodu swojej choroby.Były osoby, które krzyczały na mnie , wyśmiewały się ze mnie , szydziły ze mnie gdy miałam nawroty .Słyszałam też , że takich jak ja powinno się zamykać samych i albo sobie poradzą albo nie........
Powiem Ci , że teraz mam dziwną sytuację ponieważ jedna osoba , która powiedział mi gdy byłam chora (gdy ją prosiłam o pomoc)" radź sobie sama, nie mam czasu"teraz zachorowała na depresję....bardzo mi jej szkoda, nie czuję satysfakcji , że ją też to dotknęło i mimo wszystko chciała bym jej pomóc.

Niekoniecznie, bona...
Depresja - mimo że coraz częściej o niej słyszymy - jest w sumie chorobą nieznaną. Głównie przez wielość odmian i objawów. Niełatwo tez się dogadać z osoba chorą, bo wydaje sie innym, że to przecież takie proste - przestać sie zamartwiać...wychodzić na balety...opiekować sie rodziną, dzieckiem...zrobić coś wokół siebie...

Mnie zadziwiało co: masz zrobić to i to (ułożyć w szafce, poprasować bluzki, wykąpać się, ....). Nie siedzisz godzinami przed telewizorem!!
Dzwonię - nikt przez chwile nie otwiera. Wreszcie wchodzę. Deska do prasowania rozłożona, nic nie wyprasowane, żelazko zimne - ale telewizor gorący.
Słowem - nie wystarczyło chęci wykonania zadania, ale w chwili zagrożenia wizytą, wszystko było pozornie wg zalecenia.
Wtedy determinacji i energii wystarczyło???

Było też dużo prób oszukiwania nas...

Nie jestem negatywnie nastawiona.
Skąd taki wniosek?

Pytasz, jak to może odbierać rodzina - więc piszę prawdę, jak jest u nas. Jak my to odbieramy i jak pomagamy.
Nie użalamy sie i nie gładzimy po włoskach - bo to najgorsze, choć wiem, że oczekiwanie przez chorą.
Postępujemy zgodnie z zaleceniami lekarza.

Ta osoba jest od bardzo dawna chora na depresję. Leczy sie długo, była w szpitalu, ma regularne wizyty u psychiatry, bierze leki...

Ma okresy lepsze, ale ten gorszy ostatnio trwa przeszło rok.

Ostatnio jest trochę jakby lepiej - była u fryzjera, wychodzi do koleżanek i na spacery.

Tak, to teściowa, ale mylisz się twierdząc, że jestem negatywnie nastawiona.

To w sumie jest fajna kobitka, zawsze była...

Powiedz, gdzie widzisz negatywne nastawienie?

Powtarzam - piszę, jak to wygląda u nas, a pomagam jej wyjść z choroby już bardzo wiele lat.
"Naczytana" jestem w temacie też! Mam za soba wiele rozmów z lekarzami na ten temat.

Wiem, jak nalezy postępować.
Wiem, że sprawę należy traktować "zadaniowo".
Wiem, że depresja jest toksyczna.
Wiem, że nie należy głaskać po główce, mówić "ale ty biedna" ani "inni mają gorzej".
Wiem, jak ona ma zyc z tą chorobą.
Wiem też, czego ona oczekuje, ale co wcale nie musi jej pomóc.
Wiem, że muszę być konsekwentna.

Tak z ta chorobą jest.
A nie jest łatwo otoczeniu.
Jedni specjalisci mówią: daj jej siedzieć bezczynnie, skoro chce.... Inni: ubierz siłą i wyprowadź na słońce. Daj zadania.

Któraś pani doktor powiedziała kiedyś: proszę zrobic ją odpowiedzialną za jakies prace domowe, na przykład prasowanie. A jak wyprasuje wszystko, co wtedy? - pytam. Proszę wyprać wyprasowane i niech znów prasuje.
Ktoś powie na mnie - Chyba zgłupiała...

Dziewczyny,
ja u Komy wyczuwam bardziej irytację i bezradność wobec teściowej.Jak to możliwe,że Ona jest bez przerwy w depresji?Wydaje mi się,że jako niemłoda już osoba straciła  być może chęć do życia,może brak Jej celu,może bliskiej osoby/np.faceta,lub bratniej duszy/Uważam,ze powinnaś tak po kumpelsku podejść Ją i wyciągnąć o co chodzi.Ja miałam podobnie z moją matką ,po śmierci mojego ojca.Nagle ,mimo że miała upragnioną wolność nie wiedziała jak żyć co ze sobą zrobić.Biegała po wszystkich lekarzach,jak hipochondryczka,czasami lądowała niepotrzebnie w szpitalu,aby zwrócic uwagę na siebie-jaka jestem chora,ale to była forma ucieczki przed samotnością.Trwało to 2 lata,w końcu zorientowałam się o co chodzi,zaprowadziłam do psychiatry,potem na terapię grupową;" zapędziłam "wręcz do klubu seniora,na jakieś potańcówki i zaskoczyła.Teraz mając 76 lat ,co tydzień jest w klubie,sanatoria i wycieczki są grane,sylwester do białego rana....itp,nie wspomnę o strojeniu się.Teraz siedzi w Ciechocinku i jest przeszczęśliwa.Takie to mam z nią życie.
Nie oznacza to bynajmniej,abym miała z nią idyllę,ale jest o niebo lepiej niż kiedyś.Piszę dlatego,że może trzaba z Twoją teściową pójść tą drogą.

Do Koma,
masz rację pisząc to wszystko o depresji,ale uważam ,że jeśli ktoś nie umie lub nie chce pomóc choremu,to niech o tym powie,a nie obraża-to nie jest w porządku,a szkody wyrządzone w ten sposób,nie współmiernie większe.

Więc dobrze napiszę czego ja oczkuję.Przede wszystkim, żeby mnie nie obwiniali za depresję.Żeby uwierzyli , ze czasami naprawdę nie jestem w stanie zrobić nic oprócz leżenia.Żeby mi uwierzyli, że robię wszystko co w mojej mocy , żeby z tego bagna wyjść.Tak jak pisałam wcześniej mam ustalone pewne zasady z moim mężem i teraz jakoś sobie radzimy.
Zakładając ten wątek chciałam porozmawiać o uczuciach jakich doświadcza rodzina chorego a nie co robi itd.
Teraz już wiem , że odczuwa irytację, złość, bezradność.....

Każdy, kto przeczyta Twoje posty dojdzie do wniosku, że aż kipi z Ciebie złość i żal do całego świata , że musisz się męczyć z chorą mamą.Przykro mi to pisać ale Ty NIC nie wiesz o depresji i w takim wypadku ta dyskusja nie ma sensu.Takim postępowanie m jakie opisujesz - zmuszając swoją mamę do czynności na, które nie ma siły , do kazania jej prasować sterty ubrań, obwiniając ją , że cie okłamuje.Takim sposobem nic nie zyskasz.Nie dziwię się ,że kobieta choruje już dwadzieścia lat mając tak źle nastawioną do niej synową.Nawet zdrowy by się załamał jakby go ktoś tak traktował.Zostaw ją w spokoju i przestań się jej czepiać to kobieta od razu odżyje.

Masz rację, jest we mnie dużo złości na ludzi takich jak Ty.Ale ja w przeciwieństwie do Ciebie potrafię się do tego przyznać.Wybacz ale słuchając lekarza , który każe ci zawalić teściową praniem a jak wyprasuje to wrzucić to do pralki i niech prasuje od nowa robisz teściowej straszną krzywdę.Wydaje Ci się że wiesz lepiej od chorych co czują , czego , potrzebują że wiesz wszystko o depresji tak naprawdę nic o niej nie wiesz.Wydaje ci się , ze jesteś takim dobrym człowiekiem bo z łaski zajmujesz się chorą teściową a ja ci powiem, że robisz jej swoim zachowaniem krzywdę.
Masz rację nie podoba mi się zachowanie mojej teściowej a jak chcesz o tym pogadać to wejdź na tamten wątek i pogadamy a nie mi to tu wypominasz.
Mam kochającego męża i córeczkę i oni naprawdę wiedzą jak mi pomóc.
Gdybym słuchała takich ludzi jak ty tkwiła bym nadal w swojej chorobie a tak mam tylko co kilka miesięcy jednodniowe nawroty.
Nie zamierzam już czytać twoich postów ani na nie odpowiadać bo rozmowa z tobą mnie okropnie denerwuje, poraża mnie twoja ignorancja i brak podstawowej wiedzy na temat mechanizmów, leczenia i przebiegu tej choroby.Pisząc z tobą tracę tylko swój czas , który mogę poświęcić bardziej wartościowym osobom.Szkoda mi tylko twojej teściowej bo gdybyś fachowo jej pomagał to kobieta by z tego mogła wyjść a nie tkwić w tym przez dwadzieścia lat.Żegnam.

do Koma 5 ,
ponieważ nie potrafię wklejać cytatów i do tego w ostatnim do Ciebie poście nie napisałam tego włściwego do,którego odnosiła się moja wypowiedż-stąd nieporozumienie.wyjaśniam więc,Kociamama napisała o obelgach pod swoim adresem ze strony koleżanek,ja na to,że cytuję; jak to możlliwe .........że ci ludzie są niedojrzali,albo głupi-Ty zaś odpisałas ,że niekoniecznie,stąd mój post,że nie można nikogo obrażać-w żadnym wypadku nie skierowany pod Twoim adresem-to jest tylko mój osąd nt.złego zachowania koleżanek Kociamamy,nic więcej.Sorry,że mogłaś go żle odczytać,ale to tak bywa,że jak się tylko pisze/stosując przy tym skróty myślowe/,a nie nie ma możliwości pogadać w cztery oczy ,wynikają nieporozumiena