Jak udowodnić przemoc psychiczną - Netkobiety.pl

Wiesz. Musisz przede wszystkim odpowiedzieć sobie na pytanie - po co Ci jest dowód przemocy. Czy chcesz zacząć walczyć o swoje sprawy, czy tylko udowodnić przed rodziną, że żyjesz z oprawcą. O ile to pierwsze wyjście może wpłynąć na Twoje zycie i je zmienić, to drugie nie ma zupełnie sensu. Postękają, pogdybają i zapomną. Proponuję Ci określić strategię. Co chcesz zrobić ? Ze swojego punktu widzenia w oparciu o swoje doświadczenie, powiem Ci - że dasz sobie rade nie tylko z dwójką ale i z czwórką dzieci. Na świecie są dobrzy ludzie, są organizacje ...
W moich starszych postach znajdziesz wszystko co potrzeba by uwolnić się od przemocy. Ja Ci wierzę i sam najlepiej wiem  - dlaczego ? .
Najlepszymi dowodami są zeznania bezpośrednich swiadków zdarzen: członków rodziny, sąsiadów .... - jeśli Twój mąż się pilnuje i nie pozwala sobie na sceny przy świadkach, dobrym wyjściem jest dyktafon cyfrowy lub ukryta kamera. Jeśli zainteresuje Cie moja wypowiedź, odpowiem na dalsze pytania i sprecyzuje szczegóły techniczne. Nie wiem tylko czy wolno mi to zrobić na forum.

Wiecie co Kaja i Dagmara ? Czytając Wasze posty przychodzi mi na myśli, ze jeśli nie udaje się lub nie można uciec od przemocy to trzeba spróbować czegoś więcej. Gdyby, któraś z Was wpadła na to, że chce od tego uciec, mogę zaoferować pomoc w znalezieniu mieszkania i pracy w Anglii. Wiem, że to odważny krok, ale nieraz inaczej nie można. Tutaj mamy bardzo rozwinięte zaplecze socjalne, zwłaszcza dla samotnych rodziców. Do czasu załatwienia wszystkich formalności, mogłabym zaoferować wyżywienie i dach nad głową. Pomyślałam o tym, ponieważ pomoc w opiece nad dziećmi bardzo by mi się przydała. Mieszkam wraz z partnerem ale oboje pracujemy. Właśnie przedyskutowaliśmy temat pomocy. Jak to widzicie ?

Kaja2626 co do udowodnienia przemocy psychiznej bedzie to trudna sprawa ja nie raz probowalam i tylko sobie m szkodzilam ale te panie do ktorych chodze na rozmowy mi odradzaly.Oto ich slowa:
dobrze nagrasz meza na wideo i co? co z tym zrobisz? skasujesz nastepnego dnia bo bedzie dla ciebie nadzwyczaj dobry, nic z tym nie zrobisz . musisz byc twarda i stanowcza gdy urzadza awantury wzywaj policje. zaloz niebieska karte on musi zrozumiec ze ty nie zartujesz. musisz mu pokazac ze jestes silna pokaz to tez swoim dzieciom naucz je jak bronic sie w zyciu bo albo wezma przyklad z twojego meza tyrana i beda takie jak on albo beda takie jak ty i dadza sie traktowac jak ty, zastanow sie czy tego chcesz dla nich. Jesli chcaialabys sie o jakies konkrety zapytac pisz na mojego meila. dagmara84@onet.com.pl

Śniezka podjelas bardzo dobra decyzje ja chodze na terpaie juz jakis czas przyznam ze mam chwile zalamania ale robie kroki do przodu. czuje sie silniejsa docenilam swoja wartosc wlasnej siebie, tobie tez bsie uda tylko nie rezygnuj badz konsekwentna w tym co mowisz i dzialaj.moj maz za mna chodzi na wc psrawdza czy nie pisze z kims smsow jak mnie moze sie dodzwonic na telefon obdzweania cala rodzine gdzie jestem.Nie patrze juz za nikim tylko na siebie, chcialam zeby maz poszedl ze mna na terapie ale mnie tylko wysmial, ale to jego problem. Mnie juz nie isnterresuje nic co z nim sie dzieje. zaczelamn dbac o siebie w koncu nam sie to nal;ezyc od zycia.

Aha.Dodam że też próbowałam namówić go na terapię ale stwierdził że z nim jest wszystko w porządku a skoro ja mam problemy psychiczne to mam sie leczyć

Dagmara84 ty chyba jesteś moją pokrewną duszą.Mój maż też pracuje zagranicą.Za każdym zjazdem przeżywam stres a kiedy odjeżdża to czuję ulgę i spokój.Chyba pójdę w twoje ślady i spróbuję terapii grupowej,bo to wazne jest mieć wsparcie osób przeżywających to samo.Wczoraj rozmawiałam z moją ukochaną siostą cioteczną(3 godz.przez telefon-mężusia krew by zalała gdyby wiedział)i też mnie wsparła psychicznie.Ludzie wciąż myślą stereotypowo-psycholog,psychiatra kojarzy się z chorobami psychicznymi a tak nie jest.Tez postanowiłam że mu pokarzę na co mnie stać ale najpierw muszę stanąć na nogi psychicznie(śmiesznie zabrzmiało),uwierzyć w siebie,w to że mam swoje prawa,że przecież nie jestem jego własnością,muszę nabrać siły bo czeka mnie ciężka i długa walka o godność.Gdyby coś Dagmara to pisz na maila-będę ci podporą,ja mam spokój przez 2 tygodnie.Trzymaj się

Co u Was? Trzymajcie się ciepło.

witam.czytałam wasze posty bardzo uważnie,ponieważ temat mnie równiż dotyczy.mieszkam za granicą, na dodatek nie znam języka, nie pracuję,więc jestem uzależniona finansowo od męża. jestem całkowicie bezradna wobec problemu,aczkolwiek mam pełną świadomośc,że dłużej tak nie pozwolę się traktować.nie mogę liczyć na jakąś terapię,nie dogadam się dzwoniąc na policję.doradzcie co robić w takiej sytuacji?nagrywałam jego awantury na dyktafon(który mam w telefonie),ale pisałyście że to nie dowód.więc co będzie dowodem?.nawet gdybym wróciła do kraju,to nie mam kasy na prawników(w przeciwieństwie do mężą), a bez dowodów nic z tym nie zrobię?!

Hej!
Nie wiem czy mogę was prosić o pomoc, ale choćby jakieś wskazówki...

Jestem w małżeństwie od roku. W tym roku w lutym urodziłam naszego synka...
Było wcześniej dobrze choć często się kłóciliśmy, ale dochodziło do ugody. Mieliśmy się rozstac kilka razy ale nigdy do tego nie dochodziło nawet na tydzień...

Wszystko sie zmieniło kiedy pojawiło sie nasze dziecko. Dbał o mnie tylko wtedy kiedy byłam w szpitalu- miała ciąże zagrożoną...
Gdy urodziłam naszego synka, zabronil mi kontaktowac się z rodziną (mieszkamy z moimi rodzicami i siostra), oni wiele dla mnie zrobili bo ciągle jeździli mnie odwiedzać do szpitala. Wiem że jestem dla nich ważna.

Kiedy przyszłam do domu z dzieckiem zabronił mi go pokazywac komukolwiek, nie mogłam przyjmować żadnych prezentów które dostał maluszek. BYlo mi cholernie przykro, powiedzial że mam to oddać a jak nie to on to spali...

Jestem zmęczona tym psychicznie, czasami nie daje rady. Żyje dla dziecka ale boje się każdego dnia o niego.
Nie pomaga mi już teraz w niczym, nawet nie jest przy kąpieli jeśli ma taką okazje...
Dziecko ma pół roczku a on ani razu go nie przewinął, nie zrobił jeść...
Jeśli się z nim bawi to tylko na chwilkę, po krótkim czasie jest znudzony i idzie spać bo jest zmęczony po pracy...

Nie mogę wychodzić z małym do siostry która mieszka obok, spotkac się z koleżankami, nawet od rodziny chce mnie odciągnąć...
Twierdzi że u mnie w rodzinie wszyscy są nienormalni. Że tylko on jest mądry. Potrafi mnie wyzywać, że jestem tepa, głupia itd...
Po porodzie stała się nikim dla niego...

Mąż nie może się z nikim dogadać bo musi być tak jak on chce i koniec kropka. Ja nie mogę podejmować żadnych decyzji w sprawie syna bo to on o wszystkim ma decydowac...

Ostatnio pokłócił sie z moim tatą i stwierdził że się wyprowadzimy do bloku. Jestem cała znerwicowana tym, chciałabym pojsc do bloku ale boję się co bedzie poźniej. Jak bedzie mnie zamykał, a może bił... Tutaj sie ogranicza bo są rodzice...

Nie mogę nic powiedzieć, boje się jak przyjeżdza z pracy. Jest dobrze a za chwile jak wybuchnie to cala sie trzese...

Nie radzi sobie w ogóle z emocjami. Nie oddywa sie do matki 15 lat. Był wychowywany przez ojca tylko i siostrę...
Ciągle się jego rodzice klócili i ciągle było źle.

Nie chce mnie zabierać do swojej rodziny bo boi się że dowiem się całej prawdy o nim.

Jak mam męża przekonać bysmy razem poszli na terapię??
Już mu mówiłam, ale stwierdził że to ja jestem glupia i ja mam iść...

Nie radzę sobie z tym psychicznie, ale mam świadków, wszyscy widzą jaki on jest...

Pomóżcie mi. Proszę...

Dodam jeszcze że ja nie pracuje, jestem uzależniona tylko od niego. Nie chce mi dać na zakupy, nic nie chce mi kupic o co go poproszę...
Boję się cholernie o dziecko...

Tak dłużej nie da się żyć, psychicznie jestem zniszczona...

Woman In Red
Nie nie chce wychowywac tak syna, chce by czul sie kochany przez oboje rodziców, czuł ciepło, bezpieczeństwo...

Ciągle powtarza że mały bedzie go bardziej kochał, że ucieknie ode mnie jak bedzie duży...
Boję się że w razie czego sąd nie przyznał by mi dziecka
Jestem zdruzgotana...
Jego rodzina też wie jaki on jest, siostra jego dzwoni do mnie ale on o tym nie wie.
I też radzi mi by on poszedł na jakąs terapie bo sobie nie radzi z emocjami...

Jak mam dalej żyć...
Wszystko się zmieniło  jak dziecko się pojawiło.
Opisuje to wszystko w zeszycie, trzymam go na strychu.
Mam tutaj świadków w domu bo oni zauważyli że jest z nim cos nie tak.
Ostatnio od wielu osób z jego miejscowości dowiedziałam się, że on jest dziwnym czlowiekiem...

nieznajoma   .... tak ! a wizyta u psychiatry !! to już koniec świata dla NIEGO !!
wiej od niego!!!!!!! ..... twój małżonek - ma problemy psychiczne - i to duże ... nie piszę tego złośliwie ...
a takim wypadku - dostaniesz rozwód kościelny ! - jeżeli taki ślub wziełaś .........
nie licz na to ,że będzie lepiej ....
tylko ta jego " schiza" będzie się pogłebiać .....   odwagi i powodzenia w podjęciu decyzji ........

nieznajoma - pierwsze musisz go zostawić - odejść ...
nie jesteś sama - masz rodzinę  ..... !!!!

on tak jak większość facetów straszy Cię ,że odbierze Ci dziecko ???? - a przepraszam na jakiej podstawie !!!?????
tj, stara śpiewka ....

walcz o swój i dziecka spokój od Niego !! ....      szkoda życia .... na takie małżeństwo  !

cześc dziewczyny. Jeśli chodzi o wasze sytuacje to nic wam nie pomoże tak jak terapia w urzedaach gminy sa takie osoby które zajmują sie takimi przypadkami są to spotkania indywidualne anonimowe. Ja tam chodzę i dzieki temu sie trzymam. uwierzcie jak tam poszlam na poczatku pomyslalam co wy mi pomozecie sama to wszystko wiem ale dzis juz wiem jak sie mylilam ja sie chyba zdecyduje nawet zalozyc niebieska karte mój mąż wie o spotkaniach reakcja jego? że jestem wariatka i mnie zamknie w zakladie psychiatrycznym i odebierze mi dzieci. ale to nie jest prawda, co do udowodnienia przemocy psychicznej jesli chodzicie na erapie macie papier na to a jak zalozycie niebieska karte to juz zadne nagrywanie meza nie ma sensu. pozdrawiam goraco. My kobiety musimy trzymac sie razem.

Cześć dziewczyny, ja tez niestety tkwie w takim zwiazku. Moj maz ma wieczne pretensje do mnie, ze jestem zla matka, zona, ze gdzie sie nie pokaze przynosze wstyd itp. Oczywiscie wyzywa mnie od najgorszych przy tym, uwaza ze zaden inny mnie nie zechce bo jestem na takiego za glupia, ze tak naprawde nigdy mnie nie kochal tylko byl ze mna dla seksu , ze jestem dla niego niczym i ze powinnam zdechnac a wtedy wszyscy beda sie cieszyc ze juz mnie nie bedzie i ze w koncu skoncza sie problemy zwiazane ze mna. Ma do mnie zal ze nie porafi utrzymac własnej rodziny,ze wszystkie klopoty finansowe sa przeze mnie, ze gdyby nie ja nie mialby teraz tyle problemow na swojej glowie. Dodam ze mamy 2 dzieci a teraz jestem w ciazy w 9 miesiacu. kilka razy tez mnie uderzyl. Najgorsze jest to ze ja zaczelam w to wszytsko wierzyc, ze naprawde jestem zla zona i matka, i tak jak piszecie faktycznie rodzina zbytnio nie pomoze. On czuje sie bezkarny, straszylam rozwodem, wyprowadzilam sie nawet z dziecmi do rodzicow, a on dalej uwaza ze problem tkwi we mnie. Raz byl u psychologa to stwierdzil ze ten psycholog jest zly i przestal chodzic. Dziewczyny potrzebuje Waszego wsparcia, zeby sie zebrac i zrobić coś ze swoim zyciem, bo nie mam juz wiecej sil na takie traktowanie i ponizanie.

Możliwość mam i nawet z niej teraz korzystam, ale co z tego skoro mój ojciec jest takim samym typem faceta Przestał taki być jak z nimi nie mieszkałam i szczerze uwierzyłam, że się zmienił (naiwna) ale ostatnio pokazał na co go stać, może podać rękę mojemu mężowi, ale dzięki temu naprawdę zaczynam sobie uświadamiać, że tacy faceci się nie zmieniają. Musze małymi kroczkami iść do przodu,jakoś sobie to życie ułożyć sama bo nikt przecież nie będzie mnie wyręczał, byle starczyło mi na to sil i wiary w jego nieszczerość, jak mąż zagra tą samą scenę co zawsze, znowu będzie chciał ze mną rozmawiać na temat naszego związku, będzie mówić że wie ze jego w tym wszystkim jest też wina, zafunduje mi przysłowiowy "miesiąc miodowy" a później pokaże jakim jest tyranem.

Musisz mu dać porządnego kopniaka w d*pe Postaw mu konkretnie warunki, że jeśli nie będzie chciał ratować małżeństwa to rozwód i koniec dyskusji. Tylko musisz być konsekwentna i silna, mi tego zabrakło, bo za każdym razem jak się pogodziliśmy przymykałam oko, a teraz już wiem jak bardzo tym sobie szkodziłam. A jak jest z ta Niebieska karta to wiem jedynie, że trzeba się przejść do MOPS-u, tam ją można założyć i wydaje mi się, że mąż będzie miał świadomość, że coś takiego ma założone.

Niebieska karta jest zakladana przez policję i to przy kolejnej interwencji np.trzeciej z tego samego powodu(przemoc w rodzinie)i to nie musi być od razu pobicie,psychiczne znęcanie też,czy grozby np.pozbawienia życia(znam to,z wlasnego doświadczenia,u nas policja bywała nawet trzy razy w tyg.)Po założeniu niebieskiej karty przy każdej kolejnej interwencji policjant dokładnie spisuje,co powiesz i w sumie na mojego skur...to nie zadzialało jak straszak,miał to raczej w dup...a ta karta dopiero przy mojej decyzji na założenie sprawy w sądzie o znęcanie się fizyczne i psychiczne nad rodziną naprawdę mi się przydała.Do MOPS-u jedynie możesz zgłosić ,że jesteś ofiarą przemocy w rodzinie i jeśli tej przemocy towarzyszy alkoholizm ,wtedy możesz liczyć np.na dodatkową pomoc finansową,ale to są grosze,lub na paczki żywnościowe i tu (tak przynajmniej jest u mnie)jest konkret-dużo,dobrego jedzenia,słodyczy itp.,ale to też są paczki na każde dziecko,więc jak masz jedno dziecko,dostaniesz jedną paczkę,przy okazji świąt,Dnia Dziecka,czy wakacji.Co do terapii(myślicie,że tego też nie próbowałam?)jeśli masz takiego psychola,jak ja miałam,to terapia nic nie da,ani on się nie zmieni.Dla mnie jedyne wyjście było,odejść i mieć go w dup...ale do tego też się dojrzewa,bo z czasem Ty się od niego uzależniasz i żadna siła Cię nie przekona,że musisz odejść,bo sama musisz to zrozumieć.Pozdrawiam i życzę wytrwałości

Witam. myślałam,że takie historie zdarzają się tylko w filmach. Niestety jest to realizm, o czym sama się przekonałam na własnej skórze. Wiem już, że jestem ofiarą przemocy fizycznej w małżeństwie. Nasze życie układało się nawet znośnie, dopóki nie pojawiło się dziecko. Od tego momentu moje życie zaczęło staczać się po równi pochyłej. Mąż stał się innym, obcym dla mnie człowiekiem z naturą rozszczeniową. Zaczęły się awantury, czepianie wszystkiego, co się. Nie było rzeczy, którą robiłabym dobrze. Na każdym kroku krytyka, poniżanie i ta cholerna pogarda w oczach. Nie mogłam mieć koleżanek,nie mogłam do nikogo wyjść, zaprosić kogoś do nas. Jeszcze nie wyszłam z domu do sklepu, a on pytał ile mi zejdzie i ,że mam szyko wracać. Wyjścia do fryzjera, kosmetyczki robiłam w tajemnicy, albo jak miał drugą zmianę. jakieś problemy dnia codziennego, czy choroba dziecka- nie mogłam się poradzić, bo mówił" rób co chcesz, mnie daj spokój". A jak coś poszło nie tak, to zwalał winę na mnie. Wg niego do niczego się nie nadawałam, byłam największym nieszczęsciem jakie go spotkało. Nie bił, ale kilka razy uderzył w głowę, czy pchnął, nie patrząc ,że trzymam dziecko na rękach lub też stoi obok mnie i upada razem ze mną( miało 15mies). dziecko nie mogło się bawić zabawkami, jak on odkurzył, nie mogło jeść z rączki, bo pokruszy. moja matka nie mogła na to patrzeć. Zaczęła się wtracać. Mówiła mi,że jestem dla niego śmieciem, że ma mnie za nic. nie słuchałam. Do końca stałam za nim murem. Dopadła mnie nerwica. Wylądowałam u psychiatry, oczywiście zatajając problemy z mężem.Było mi wstyd za niego, ale  teraz wiem,że go poprostu kryłam. Postanowiliśmy się wyprowadzić " na osobne". Szczęście  w nieszczęściu,że  do tego doszło. Po 3 dniach mieszkania razem usłyszałam od meża: " zapamiętaj raz na zawsze, że to nigdy nie będzie twój dom. Nie masz do niego prawa i nie próbuj udawać gospodynii, bo to ja jestem tutaj PANEM, i co powiemm, masz robić. Jak ci pozwolę zjeść, to zjesz, jak pozwolę spać, to tylko wtedy, jak wszystko w domu porobisz, nawet, gdyby to było rano. A jak ci moje warunki nie odpowiadają, to bierz dziecko pod pachę i wyp... spowrotem .Krzyczał na cały blok. prosiłam, by był ciszej, Powiedział,że specjalnie obudzi małego, który i tak już się budził i płakał,żebym ja nie spała całą noc, tylko warowała przy dziecku. Chciałam zadz po policję( była22), wyrwał mi tel i chciał roztrzaskać tel o podłogę. Opamiętał się, jak zagroziłam,że wezwę pomoc przez balkon. wziął mnie za włosy, zaciągnął do łazienki i kazał układać kosmetyki na półkach, których nie ma, a które mieliśmy kupić za 2 dni.Zaczęłąm wołać o pomoc . Dał sobie spokój. Pozwolił iść spać. To była najdłuższa noc w moim życiu. przeanalizowałam całe małżeństwo. Doszłam do wniosku,że tak dłużej być nie moze i muszę ratować nie tyle siebie, co dzieci. Postanowiłam uciec. Rano odzywał się do mnie jak gdyby nigdy nic. Poszłąm po zakupy, dowiedziałam się o firmach przewozowych. zadzwoniłam , umówiłam się na 15 i czekałam w napieciu kiedy on wyjdzie do pracy na 2 zmianę. Gdy wyszedł miałam godz na spakowanie siebie i dziecka. Udało mi się. 16:30 już siedziałam w pociągu i podązałam w kierunku mojego lepszego, spokojniejszego świata. Czułam nieopisaną ulgę. Gdy wrócił do domu, a nas nie zastał przysłał mi sma-a z pytaniem o klucze i dokumenty.Oczywiście dodał,że uciekłam jak szczur. Na drugi dzień zgłosiłam do dzielnicowego jego grożby i znęcanie się psychiczne nade mna. Za 2 dni był wzywany. Ja też poszłam z dzieckiem. Gdy weszliśmy na komisariat nawet nie spojrzał na syna. Dopiero, jak to ON do zauważył, sam pobiegł do taty. Po rozmowie, nawet nie pozegnał się dzieckiem , nawet nie obejrzał. A on wołał za nim tata, tata! Łzy kapały mi jak groch, serce pękało z bólu. Pomyślałam,ze do takich sytuacji więcej nie dopuszcze . To było tydz temu. Dziś przygotowuję się do rozwodu, czekam na resztę dokumentów i składam pozew z orzekaniem o winie. Tylko kto mi uwierzy,że przez coś takiego przeszłam, że żyłam w piekle??? Nie mam śladów na ciele, obdukcji, jedynie moja psychika wymaga długiego, systematycznego leczenia. A tego nie widać,że dusza choruje. mem ogromną satysfakcję,że zdobyłam się na taki krok,że miałam ogromną siłę i odwagę, abuy stawić temu czoło. Jetsem dumna z siebie,że uratowałam dzieci, przed oprawcą. Boję się rozprawy...

na zewnątz moze jestem i silna, ale psychika jest zruinowana,. Kto mi w sądzie uwierzy,że tak było???

Są tyrani ale są też mega tyrani, a najgorsze, że te dupki odgrywają się na dzieciach, żeby nas zranić. Mój mąż, też od tygodnia nie widział dzieci a co najlepsze, nie widział swojej córki, która urodziła mu się 2 tyg temu. A ja siedzę i płaczę przez takiego palanta, bo traktuje tak moje małe Bogu ducha winne istotki.... Aj aż się zdenerwowałam
Dwa dni temu też złożyłam pozew, tylko, że bez orzekania o winie. Wszystko opłacone, teraz tylko czekam na termin sprawy i tak jak Ty Już nie ta sama, boję się rozprawy....

Przez wiele lat znosiłam upokorzenia ze strony męża, płacząc w ukryciu, ale to co się teraz dzieje , przechodzi ludzkie pojęcie. Niszczenie moich rzeczy, zabieranie ciuchów, butów, dokumentów, zabieranie kluczy do domu, od auta, śledzenie, sprawdzanie komórki, torebki, podsłuchiwanie rozmów, podejrzenia o zdradę, wyzwiska,
podważanie mojego autorytetu u dzieci, przechwytywanie mojej korespondencji, bicie, popychanie , zamykanie pokoju na klucz, wyłączanie telewizora, światła w pokoju,itd, itp Powiedziałam dość tego, szkoda mojego życia i zdrowia na takiego gnojka. Zaczynam działać i zrobię wszystko żeby uwolnić się od niego. pozdrawiam wszystkie udręczone kobietki.

Napisałam pozew z orzekaniem o winie(jego). On mi dzisiaj pisze w sms-ach,ze to moja wina,że nie umiałam dopilnować dzieci,że byłam nieodpowiedzialna, że nic nie robiłam dobrze. Jezu, a jak to mnie uznają za przyczynę tego wszystkiego??? Osiwieję chyba...

No cóż widze że nie jestem sama, Jestem mężatką od 5 lat ma 4 letniego synka mieszkam z teściami i męzęm, moje piekło zaczęło sie zaraz po ślubie. Na dzień dzisiejszy chyba użył już wszystkich możliwych obelg, czasami boję się do niego nawet odezwa bo nie wiem jak na to zareaguje, nieraz mnie uderzył szarpał i potrafił splunąć w twarz i to na oczach dziecka najgorsze że teściowie to widzą i słyszą i nic nie robią żeby mi pomóc wrecz przeciwnie jeszcze mnie osadzają że nie interesuję się naszymi sprawami ( moż prowadzi własną działalnoś gdzie pracuje 4 godziny dziennie  resztę siedzi w domu przed telewizorem) że za mało o niego dbam itp. a ja naprawdę się staram wstaję o 6 rano przygotowuję siebie i dziecko do wyjścia ja do pracy dziecko prowadzę  do przedszkola a moż spi bo idzie dopiero na 13. jestem w pracy od 8 do 16 przychodze odgrzewam obiad i nastawiam na następny dzień o 17 przychodzi mąż i jemy potem sprzątam itp chwilka dla dziecka i przygotowuję dziecko do spania i tak ok 21 mam chwilę dla siebie. i tak dzień w dzień. najgorsze że próbuje odizolować mnie od mojej rodziny do której żywi niezrozumiała nienawiść nik nic muu nigdy zlego slowa nie poiwedział. wyzywa ich tak samo obrzydliwie jak mnie, a jak szliśmy do nich w odwiedziny raz na jakiś czas czy na święta to najkochańszy mąż i ojciec . Długo wszystko ukrywałam nic nie mówiłam ale moje milczenie przerwała sytuacja kiedy bedąc w pracy zadzoniłam do męża jak Syn on oznajmił mi że wyjechał na wakacje na kilka dni z jego rodzicami, bez mojej widzy czy zgody wywieźli mi dzicko !!!!!!!!!!!!!!!!

to zadecydowało o wszystkim nie zostawie już tego tak koniec!!!
opoiwedziałam wszystko mamie cała rodzina mnie wspiera dzwonią piszą itp wiem że pomogą mi w każej sytuacji
zdecydowałam się na wizyte u prawnika na razie na poradę bo przede wszystkim boję się o dziecko, praktycznie sama go wychowuję mąż prawie się w to nie angażuje a wiem że jego matka bedzie walczyla żeby został u nich
najgorsze że nie mam dowodów znęcania tego się boję a wiem że teściowie nie będą zeznawać  a nawet jeśli by to zrobili to z pewnością na moją niekozyść.
mam nadzieję że mój koszmar za niedługo się zakończy  o tym marzę

Mój Pan i Władca napisał mi dzisiaj w sms-ie,że powie na sprawie,ze byłam u psychiatry( mam silną nerwicę) i zabiorą mi dzieci.WYKOŃCZĘ SIE  PSYCHICZNIE! cO JA MAM ROBIĆ????

Może ktoś z tego forum miał podobny przypadek do mnie?

zgadza są to bardzo trudne decyzje, mój ojciec był również facetem znęcającym się nad żoną ale moja mama nie zdecydowała sie od niego odejść, a ja zawsze obiecywałam sobie że jak by mnie coś takiego spotkało od razu zamkła bym za sobą drzwi, a tu proszę tkwię w takim samym g.....e za przeproszeniem już 4 lata i nie umiem podjąć decyzji, to jest straszne, strach mnie zżera przed tym co bedzie dalej jak życie bedzie wyglądało jak dziecko na to zareaguje....

Jestem po ślubie 18 lat. Całe małżeństwo nieświadomie pozwalałam dominować mężowi .Piekło rozpętało się 3 lata temu gdy najstarsze dziecko zaczęło okaleczać się przez ojca. Powiedziałam dość. CZEKAM NA PIERWSZĄ ROZPRAWĘ ROZWODOWĄ MAM 3 DZIECI. Założyłam niebieską kartę. Mąż znęcał się nade mną i dziećmi psychicznie, ekonomicznie i doszło ostatnio fizycznie. Jesteśmy pod opieką psychiatrów, psychologów mediatorów. ON zrezygnował z pomocy jakiej kolwiek gdyż uważa że nic złego nie zrobił. Jestem silna tylko dla dzieci. Mimo pomocy tak wielu osób ciągle się boję o przyszłość moją i dzieci. Przeżyłam z dziećmi piekło, mąż jest mistrzem manipulacji i mszczenia się. Nie mogę pojąć jak człowiek który jest duszą towarzystwa na gościnach, mundurowy na stanowisku, najlepszy sąsiad i kolega dla znajomych zniszczył swoją rodzinę, zniszczył mi zdrowie i życie. A co najgorsze zniszczył własne dzieci ich dom, rodzinę, poczucie bezpieczeństwa i ich godność.
Ja obudziłam się bardzo późno, może za późno bo to przeżyły moje dzieci będzie ciągnęło się za nimi do końca ich życia.
Jedno wiem na pewno, jeżeli ktoś nas krzywdzi to tylko dlatego że mu na to pozwalamy, a pozwalamy bo się boimy. Mam dosyć strachu, przesłuchań, wyzwisk, kontroli, poniżeń. Chcę żyć i muszę zrobić wszystko aby moje dzieci były szczęśliwe a nie próbowały zejść z tego świata, płakały godzinami, dość. Jestem na dzień dzisiejszy całkowicie uzależniona finansowo, nie pracuję.
Proszę o pomoc i wskazówki od OD PAŃ. Czy mogę prosić jaką kolwiek instytucję o pomoc finansową.
Gdyż nie mam jeszcze rozwodu. Szukam pracy ale jest ciężko gdyż mam 5 letnie dziecko a mieszkamy na wsi a tu nie ma świetlic do 16-17 godziny.
Proszę o rady i wskazówki.

witam was Panie.... hmmmm od czego tu zacząć, ....że też żyje w takim bagnie.... i to od dawna pozwolicie że napiszę parę słów może mi ulży ..... mam prawie 30 lat 8 letnią córkę z poprzedniego związku i 5 miesięczną córkę z obecnego małżeństwa. Chyba mam pecha życiowego bo spadlam z deszczu pod rynnę tam było źle a teraz jest jeszcze gorzej.... Mąż zneca się nademna psychicznie i fizycznie też tylko że cwany uderza tak że nie widać kopie mnie po stopach bije po głowie wykreca mi ręce czy nogi co najgorsze cieszy go to.... psychicznie natomiast wyzywa od najgorszych darmozjadow ze żyje na jego koszt .... przykre to słyszeć od 10 lat pracuje zawodowo na etacie byłam niezależna finansowo do czasu gdy poszłam na maciezynski teraz mam 1000zl plus alimenty na starsza córkę muszę pracować bo ubexpieczam całą rodzinę tzn dzieci i od niedawna jego .... jestem ku....szma....itp. tylko dlatego bo przy małym dziecku które karmie piersią na zadanie czasem nie zdążę albo poprasować ( jednego wsadu pralki prasuje na bieżąco) albo nie wyrzuce  śmieci lub nie zdążę pozmywac naczyń .Szlag mnie trafia jak sobie pomyśle odchidzilam od niego już parę razy ale za każdym razem jest tak samo przeprasza łasi Sie snuje plany itp. Tak bardzo chciałam mieć normalną rodzinę dzieci min 3 dom wspierającego męża coś co chyba każda kobieta pragnie w życiu i szacunek teraz wiem ze to bardzo ale to bardzo aspekt. A ...... co mam wynajmujemy mieszkanie które jak jest ok to płaci a jak Sie ibraxi to nie płaci i rosną nam długi w zależności od jego humoru corka starsza już Sie dopytuje czy Sie wyprowadzimy i gdzie i kiedy cieszy się na samą myśl ..... nie zaznaczyłam ze mieszkamy 260 km od moich i jego rodziców jesteśmy sami. Bardzo często wzbudza we mnie zazdrość pisze to bo przez sytuację z dzisiejszego dnia mój wpis . Sielanka w niedzielę się pogodzilismy( po tym jak weekend obrażony spędził u swoich rodziców. ) żarty śmiechy plany o tym ze wyjeżdżamy do angli kuzyn mój nam pracę załatwia, portal spolecxnosciowy a mój mąż pisze jakieś posty u osoby której nie dokonca akceptuje po jego wybujalych opowieściach (ja szczegółów was pozbawie) dla żartu żeby mnie zezloscic napisał post z propozycja erotyczną.... żebym przeczytała . zrobiłam to i wcisnelam enter. Oczywiście szybko usunol post ....ale tylko u siebie na kompie u niej niestety się wyświetliło ( wiem brzmi zabawnie ) ale niestety nie jest..... po wiadomości od tej pani ze ja obraził i nie chce utrzymywać z nim kontaktu wpadł w szał .! zaczol rzucać we mnie chlebem zupa w garnku z garnkiem włącznie akurat karmilam córeczka całą w koperku bo taką zupę dziś gotowalam, myszką od komputera rozpadła Sie na części wazon z kwiatami riwnuez, oblał mnie sokiem z marchewki zprzeklinal tylko dlatego bo koleżanka się na niego obrazila jest dla niego więcej warta odemnie od nas. Tak jej zacięcie broni najpierw nazywa ja rozwiezla uczuciowo a potem broni ze taką nie jest przecież to nie ja napisałam tego posta tylko on ... dramat starsza córkę wzięłam do siebie do łóżka mniejsza w ł?żeczku a ten szajbus śpi u córki w łóżku. Już raz była interwencja policji teraz też go postraszylam to się uspokoił . x nerwów spać nie mogę a wstaje w nocy do karmienia i rano starsza do szkoły wyprawic .... Cieszę się ze się wygadalam z rodzina nie można kiedyś próbowałam to mi doradzali jedno a robili drugie tzn zostaw go wróć do domu a po dwuch miesiącach No weź porozmawiaj z nim daj mu szansę.... niestety takie życie spróbuje zasnąć trzymajcie kciuki i wam też dobrej nocy życzę ....

Witam to znowu  czytałam wyżej pragnę spokoju genialny pomysł z psychologiem ja też będę musiała się wybrać z córka i sama.że sobą bo to już jest przegiecie. Dzwonię na policję znowu po lbie dostałam bo mój luby myśli że pisze z kochankiem w trakcie pisania postu huta wychodzi do sklepu pewnie po piwo jak zwykle zresztą nic nowego . Jak znajdę chwilę bez niego to coś wrzuce pozdrawiam

Dziewczyny czy uważacie, że tacy faceci mogą się zmienić po wizycie u terapeuty, psychologa?
Warto dać jeszcze ..kolejną szansę takiemu człowiekowi...jeśli dzieci proszą was że tatuś się chce zmienić?
Zaczynam ponownie błądzić..poukładałam sobie wszystko w głowie..przetłumaczyłam sobie, że w moim życiu nie ma już dla niego miejsca..aż tu nagle on chce się zmienić, bo nie wyobraża sobie beze mnie życia...dziwne ja wcześniej zabiegałam wiecznie o niego o jego względu, a w zamian dostawałam brak poszanowania ..przez tyle lat czułam się jak ścierka do podłogi, jak zupełnie bezwartościowy człowiek, zawsze gorsza od innych..a teraz gdy sam powoli nabieram do siebie szacunku, pewności siebie i to głównie dzięki pracy, ludziom otaczającym mnie wokół..to on mnie przeprasza za wyrządzone krzywdy..

Pytanie..czy warto..warto zaczynać od nowa dla dzieci....najgorsze jest to że on sam zabił we mnie uczucie..ja już go nie kocham i niewiem czy potrafiłabym go pokochać ...

Witajcie
W pełni popieram. Zmiana najczęściej jest na chwilę. Z różnych powodów - pojawienie się dziecka, choroba, interwencja policji albo jakiś wypadek.... Wtedy kładzie uszy po sobie, siedzi cicho i nawet potrafi o pomoc poprosić. Ale, to jest na krótko.... czasem miesiąc, czasem dwa, a czasem tydzień. A potem znów to samo.... do jakiegoś czasu, do kolejnego zdarzenia. Najlepszym rozwiązaniem jest odejście od takiego tyrana. Ale w przypadku kiedy są dzieci, to nawet po rozstaniu potrafi nieźle zatruć życie. Odebrać takiemu prawa do dzieci i uciec jak najdalej....
pragnę spokoju - zabiegałaś o jego względy, pokazywałaś, jak bardzo Ci na nim zależy. Pomyśl - co otrzymałaś w zamian? Same krzywdy, upokorzenia. Fajnie, że zaczynasz stawać na nogi, powinnaś iść ta drogą. On widzi, że dajesz radę, że jesteś silna i to nie daje mu spokoju, bo czuje, że wymykasz mu się spod kontroli. Przeprasza? Tak, bo chce Cię złamać.
Dziewczyny... kochamy za bardzo, myslimy, że jak już się związałyśmy to musimy znosić wszystkie upokorzenia, cierpieć przez całe życie. A może to właśnie w imię miłości powinnyśmy zostawić drania i zająć się sobą. Dla nas samych, dla dzieci.... To są trudne decyzje, nikt nie mówi, że łatwo podjąć taką decyzję, ale powiem Wam jedno - jak się powie A trzeba powiedzieć B i zakończyć sprawę definitywnie. W moim przypadku za późno otworzyłam oczy.... rozwiodłam się po długich latach, ale nie pozbawiłam go praw do dzieci.... i wciąż muszę znosić jego.... Znęca się teraz psychicznie, nie tylko na mnie ale i na dzieciach.... Życie jest okrutne