musze sie wygadać... - Netkobiety.pl

W jaki sposób zajmować się domem???Każda z nas zajmuje się domem....ja z tą różnicą, że nie mam własnego, a muszę wynajmować.
Może  twoje rozżalenie wynika z tego, że zostałaś sama(poza chłopakiem), a nie dlatego że masz obowiązki jak każdy...
Wystarczy chcieć, a znajdziesz czas na koleżanki i wyjścia...

Na zajmowanie się domem zawsze jest czas,nie musisz go non stop picować gdyż dom jest do mieszkania a nie do sprzątania. Takie jest moje zdanie na ten temat.Powinnaś przede wszystkim wyjść do ludzi,koleżanek i innych znajomych.Nie izoluj się od nich bo zwariujesz.Umów się z kilkoma kumpelami na babski wieczór to sobie pogadacie,ponarzekacie,pośmiejecie itp..Wyluzujesz się a kilka lampek smacznego winka też nie zaszkodzi ;-) Ja właśnie tak robię od czasu do czasu,jak już czuję,że lada chwila i zacznę rwać włosy z głowy od tej cholernej walki z codziennością. Pozdrawiam ciepło!!!

Ja też sądzę, że najlepszym rozwiązaniem będzie jak pisały dziewczyny powyżej, żebyś poszła gdzieś i wyszalała się ze znajomymi:D wydaje mi się, że na pewno pomóc będzie mógł Tobie dobry psycholog i może postaraj się nawiązać lepszy kontakt z rodzicami, pogadaj z nimi, powiedz, że ich potrzebujesz i że czujesz ich brak i że jest Tobie z tego powodu bardzo źle:(

Hej
Może  nie mam  takiego problemu jak Ty , ale   tez  mam 21  lat i  wyobrażam  sobie jak się  czujesz . Chodzi  mi ,  że nigdzie  już nie potrafisz  znaleźć  pomocy , bo każdy  jest  zajęty  własnym  życiem  ,swoimi  problemami  i większości  osób nie da się  zaufać . np.  koleżanką  które mogą  to wykorzystać  jakoś potem itd. .  A tutaj  wymaga  się  od  Ciebie  dorosłości  i  samodzielnego   radzenia sobie   z życiem  i swoimi  emocjami . Często  zastanawiam się ,  jak ludzie  to robią , że  ciągle są  czymś zajęci ,  osiągają   sukcesy w wielu dziedzinach na raz i  są   zadowoleni , zorganizowani .  (?) a może  to tak wszystko  wygląda  z   zewnątrz . W sumie  najlepszą  rada   dla Ciebie  ode mnie jest  znalezienie  jakiejś  dobrej  przyjaciółki  lub koleżanki  która ma  podobną   sytuacje ,żeby sie nawzajem wspierać (wiem jakie to trudne bo sama też nie potrafię takiej  znaleźć). Wszystkie  na koniec  okazują się  fałszywe  , lub  tak naprawdę  nie  chcą  zajmować się czyimiś  problemami (w sensie  że każdy ma  mimo  wszystko  trochę  inną   sytuację  i   one  nie do końca   to  potrafią  zrozumieć ). Jakieś   pomoce psychologiczne  to chyba  są  zbyteczne  bo  wywalicz na to kase   a   i tak pewnie  nie  pomoże .  Takie   wyjścia   w koleżankami   sa dobre  ,  ale  wiesz to jest takie  na chwilowe zabicie  problemu .

PS. Nie  wiem czy  mój post Ci trochę  pomoże , ale   jakoś  sama  też  czuję  takie  coś , że  mam  problem  , ale wiem że  nikt mi  w nim nie pomoże  , a   mimo  wszystko  muszę  ogarniać jeszcze  całe swoje  życie. pozdrawiam:)

kamila_  Wiesz co , tak sobie myślę , z drugiej  strony że  posiadanie przyjaciółki (takiej juz dobrej  co ma  podobne zycie jak Ty)  też  jest  takim przywiązywaniem  się do kogoś.  W sensie , że  wiesz  że możesz na nią  liczyć, i potem  zaczyna się  trochę  takie  roszczeniowe  zachowanie i uzależniasz się od niej ,  bo pragniesz  by   Cię  rozumiała  i rozwiązywała  Twoje problemy .(a ona tez ma swoje życie).   Jakoś  tak   zainteresował  mnie  Twój temat  bo czuję  że  odczuwasz to  samo co ja . Mimo   że mam  inne "rozumowanie " bo nie zajmuję  się  domem . Z drugiej   strony   Twój   sposób życia  jest  dla mnie  interesujący,  bo jest inny niż mój  .  Pomóc  nie potrafię  bo  nie przeżywam tego  samego co Ty  , ale  mogę  jedynie przeczytać  i  podzielić sie  swoimi przemyśleniami  i napisać  jak to jest w moim życiu.

Mam problem nie wiem jak mam pomóc mojej siostrze która jest maltretowana fizycznie i psychicznie przez swojego męża . Juz kilkakrotnie uciekala ze swoimi dziećmi do mnie ja za każdym razem jej pomagala ona zawsze twierdziła że od niego odejdzie a i tak zawsze kończyło się tym ze on dzwonił do niej płakał i przepraszał a ona wracała .Ja sama przekonałam się jaki on jest agresywny byłam świadkiem jak ją skopał bił pięściami ona aż traciła przytomność .Tego feralnego dnia byliśmy razem na festynie wracaliśmy już gdy on wpadł w furie i najpierw zaczął ja wyzywać a powem z rozbiegu uderzył ją w twarz próbowałam go odciągać ale on był w takim amoku że nic do niego nie trafiało .Siostra upadła a ja zaczełam wołac o pomoc jak na złość nikogo nie było w pobliżu strasznie się bałam moje wołanie usłyszał tylko on ale wpadł w jeszcze większą furie i cofnął się tylko po to aby ją kopnąc zaczelam udawać że się żle czuję (a byłam w ciąży)więc dał sobie spokój.Ona wylądowała w szpitalu ja wziełam jaj dzieci i pojechałam do domu ,po wyjściu ze szpitala jeszcze tego samego dnia wróciła do niego czy to jest normalne ?Ja mam własną rodzinę i nie jestem w stanie wiecznie jej pomagac tym bardziej ze ilekroć jej pomagam to i tak ona do niego wraca wiec to nie ma sesu .Moj mąż twierdzi że ona musi sobie sama poradzic bo my mamy własne życie ,tyle tylko że ja za każdym razem drże jak odbieram telefon od niej bo myśle tylko o tym czy on znowu ją pobił czy wyzwał nie chce cały czas żyć w strachu o moją siostre .Proszę o radę co mam w tej sytuacji zrobic.