On nie pomaga mi w domu - Netkobiety.pl

Nie to nie jest ok.:mad: I pisze Ci to facet, który pracuje od 7 do 15.:P
Ty masz pracować za darmo przez 16 godzin bez wolnych sobót, niedziel i urlopu, a na dodatek bez wynagrodzenia?
Zamień się z nim na tydzień to zobaczysz jak mu "rura" zmięknie.:lol:

Nocnalamko, u nas jest bardzo podobnie, nie narzekam. Razem pracujemy i dbamy o dom i doceniam to, tylko czasem mnie wkurza, gdy on mówi, że mi POMAGA. Też uważam, że tu nikt nikomu nie pomaga, po prostu razem jesteśmy odpowiedzialni za dom i wychowanie dzieci i każdy robi to najlepiej jak umie. Ja lepiej sprawdzam się w sprzątaniu, mąż w zakupach, resztę robimy zwykle wspólnie lub w zależności jak kto ma czas (i ochotę).

Ty pracujesz od rana do wieczora. Robisz dwa etaty  7 dni w tygodniu.

Rob jak on.
"Pracuj" od 7ej do 16ej a pozniej czas dla siebie.
I pamietaj o wolnym.

A jak zacznie sie przewracac o wlasne skarpetki to niech szanownie sie pochyli i wyniesie do kosza na brudy.
Wieczorem zabraknie mu czystej szklanki? Niech zakasa rekawy i umyje naczynia.

LENIE!!!!!

P.S.

Oczywiscie, ze obiad moze ugotowac, ale obowiazki nie koncza sie na gotowaniu.
Jest masa innych zajec gdzie jedna osoba moze zwyczajnie sie "zatyrac" i to za darmo.

kaisa_malene..Z pewnoscia gdy wracasz po pracy do domu, Twoj dzien nie konczy sie. Tak jak wiekszosci Kobiet.
W domu czeka kupa obowiazkow, ktore trzeba wykonac nie oczekujac zaplaty. I zdecydowanie bywaja one bardziej meczace niz wykonywana praca z pensja.
Nie po to sie mowi, ze musze isc do pracy aby sie wyrwac z domu, odetchnac, odreagowac...

Dlaczego nie pójdziesz do pracy?
Dla mnie to jest bardzo dziwne, wiele kobiet chce być kurą domową, a później jęczy że on jej nie pomaga. On pracuje w pracy Ty pracujesz w domu, proste!
Idź do pracy wtedy mu powiedz halo kolego, ale przecież ja też byłam w pracy?!
Jakie to dziwne, że on ma utrzymywać Ciebie i jeszcze wokół Ciebie biegać? Praca w domu jest inna, bo bardziej rozłożona, ale przecież nie myjesz okien codziennie, przecież nie prasujesz codziennie, są dni, że jest więcej pracy, a w inne dni mniej.
Wiele kobiet, tu żali się z podobnego powodu, on nie pomaga mi w domu, ale niby co ma robić? Pokutuje u nas dalej mit, że ona kura domowa, nie chcesz nią być to idź do pracy, a nie ja wolę zająć się domem, nie pracować, ale niech on mi pomaga, to trochę tak jakbyś pracowała na pół etatu a chciała wynagrodzenie za cały. Oczywiście, nie oznacza to iż on nie ma robić nic, ale pracę w domu traktuj jako swoją pracę zawodową, czy ktoś w takiej pracy wyręczałby Cię w obowiązkach?!

tak to jest jak się przyzwyczai do pewnych rzeczy... może zrób jak z dzieckiem i wyznacz chociaż jakieś małe obowiązki dla niego... tak żeby nie doznał wstrząsu i nie urągało jego "męskości"
takie niańczenie faceta do niczego dobrego nie prowadzi

Leila1, nie mam pojęcia o jakiej kupie obowiązków mówisz, bo co tak naprawdę trzeba codziennie zrobić? Obiad ugotować, talerze pozmywać, śmieci wynieść (a i to niekoniecznie codziennie, bo się czasem 2-3 dni śmieci zbierają). Resztę robi się raz na jakiś czas. Piorę ciuchy raz na tydzień, łazienkę myję raz na tydzień, odkurzę co kilka dni i przejadę mopem. I to tak naprawdę wszystko. Jakoś ja się z tym wyrabiam pracując i studiując, więc jakim cudem osoba nierobiąca nic innego czuje się tym przemęczona? Że dzieci męczą, to rozumiem. Ale obowiązki domowe? Bez przesady. Niemniej jednak talerz można po sobie przynajmniej do zmywarki włożyć, a brudne skarpetki do kosza wrzucić, takie minimum przyzwoitości. Na Twoim miejscu poszłabym do pracy, bo w domu zwariować można jak się z niego nie wychodzi. Wtedy zagonisz męża do obowiązków domowych i od razu Wam szybciej pójdzie to całe sprzątanie.

Werona28, masz to po części na własne życzenie. Gdybyś od początku stawiała się mężowi i zaganiała go do roboty, nie zdążyłby się przyzwyczaić, że sprzątają i gotują w domu "krasnoludki", a on - święta krowa - nie musi się do niczego dotykać, bo i tak będzie zrobione. Dzieci też mogłaś od razu zacząć wychowywać inaczej, one są najbardziej "podatnym gruntem". Ja w wieku 10-12 lat potrafiłam sama umyć włosy, zrobić sobie jajecznicę, uczestniczyłam w domowych porządkach i - niechętnie, bo niechętnie - zmywałam po sobie talerz czy kubek. Prawda jest taka, że wychowujesz kolejne istoty "z dwoma lewymi rączkami"... Nie rób tego sobie i im! Jeśli dalej będziesz tak postępować, to ani Twoje dzieci, ani mąż (który robi za Twoje trzecie dziecko) się nie usamodzielnią. Więc - po prostu PRZESTAŃ robić to wszystko. Nic się nie stanie, jeśli podłoga będzie odkurzona raz w tygodniu (za nieściągnięte buty goń od razu), świat się nie skończy jeżeli naczynia postoją sobie pół dnia w zlewie. Twoja rodzina na razie nie ma nawet szansy zobaczyć, że może być inaczej, bo im jej nie dajesz...

myjesz i odkurzasz podłogi codziennie bo rodzince nie chce się ściągać obuwia?
no cóż, masz na co pozwalasz.
Domownicy mają Cię za posługaczkę tylko dlatego, że nie wyznaczyłaś im żadnych obowiązków, a wszystko wzięłaś na siebie.
Nawet jeżeli nie sprzątają, to chociaż powinni umieć albo chcieć zminimalizować bałagan jaki wytwarzają wokół siebie (prosty przykład- ściąganie obuwia) Masz duże dzieci, które w tym wieku absolutnie powinny same umyć sobie porządnie głowę. Przecież nie są niepełnosprawne?
To, że nie pracujesz zawodowo nie oznacza, że oni nie mają mieć żadnych obowiązków domowych. Łącznie z szanownym współmałżonkiem.
Uważam jednak, że musiałabyś jeszcze raz narodzić, z nowym charakterem żeby umieć wywalczyć zmiany w swoim ognisku domowym tak, tak- to wszystko zależy od siły charakteru.. no i od tego, jak bardzo ktoś chce, żeby go w życiu szanowano.. i jego pracę

Werona28,
odpowiedz sobie na pytanie: "Po co Twój mąż i Twoje dzieci mają cokolwiek robić w domu, skoro Ty robisz WSZYSTKO?"

Typowo tradycyjny podział ról: on zarabia i utrzymuje rodzinę, a Ty zajmujesz się domem i dziećmi. Myśle, że skoro zgodziłaś się na taki wariant, to nie masz co oczekiwać, że on zajmie się sprzątaniem itp.
Nie wiem gdzie pracuje mąż, ale z jego perspektywy on jest codziennie zapracowany skoro 9 h dziennie musi pracować. W dodatku to na nim ciąży problem utrzymywania rodziny, to on musi martwić się czy będą pieniądze, bo to on zarabia.
Ty natomiast wg niego masz zajmować się domem, czyli gotowaniem, całym tym sprzątaniem i wychowywaniem dzieci.
Jeżeli chcesz zmienić ten stan to zrób tak jak Ci radzono wcześniej- znajdź sobie pracę, a wtedy podział obowiązków domowych będzie koniecznością. Gorzej jeśli mąż jest tradycjonalistą i taki układ nie będzie mu odpowiadać, ale takie rzeczy ja osobiście sprawdzałbym przed zawarciem poważniejszego związku.

On zaakceptował, ona się dziwi że jest jak jest. Teraz są dwie opcje:
- albo ona znajdzie pracę i podział obowiązków sam z siebie będzie konieczny, bo oboje przecież będą zarabiać
-  albo ona nadal będzie pracować w domu, pozostając tym samym przy aktualnej wersji podziału ról.

Jest jeszcze wariant, że autorka tematu dojdzie do porozumienia z mężem w kwestii przerzucenia części obowiązków domowych na niego w sytuacji kiedy ona będzie pracować tylko w domu, ale jeżeli on jest tradycjonalistą, to raczej nic z tej opcji nie wyjdzie.
Jak wcześniej zauważyliście sporo z tych obowiązków to zwykłe wypełnianie sobie czasu wolnego w domu, bo po co przykładowo odkurzać codziennie dom? Znalezienie sobie pracy, choćby na pół etatu, to już jest jakieś wyjście z tej sytuacji. Ważne aby nie siedzieć w domu i zajmować się tylko gotowaniem, sprzątaniem.

Po pierwsze to nie mąz tylko partner,po drugie nie pracuje ale mam swoje pieniadze,400 zł mniej od niego.
Tak wszystko sprzatam codziennie bo oprocz mnie nikt dupy(za przeproszeniem)nie ruszy.
Margolinka to nie jest choroba,po prostu syfu nie lubie.
Wielokropek ja musze to robic bo oni i tak nic nie zrobia,moje prosby na nic sie zdaja,mowie jak do sciany.

Nawet gdybym pracowała(co wczesniej juz tak było)i tak wszystko musiałabym robic sama....sprawdzone

Dzieci nie sa do pol dnia w szkole bo   mlodsze wraca o 12 tej a starsze o 14 tej

Martyna tak moge biegac z mopem,pon prostu czesto musze odpoczywac,10 min odpoczynku i do roboty,i tak w wkoło.

Moze raczej powiedzcie mi jak przekonac dzieci i partnera zeby nie bałaganili,a po sobie sprzatali?prosze o racjonalne odp

Didina czasami mam wrazenie ze jestem posługiwaczka,siła charakteru nic tu nie pomoze,przekonywałam,prosiłam wrzeszczałam i nic,jakby nikt tego nie słyszał:(

Kaisa gruntowe sprzatanie zajmuje mi cały dzien,mieszkanie 50m 2

1. Nie musisz tego wszystkiego robić. Możesz zostawić ich rzeczy nieposprzątane. Nie jesteś służącą do sprzątania po swoich dzieciach czy po swoim mężu. Do Twoich obowiązków należy sprzątanie tzw. wspólnego terytorium, nie ich kątów.

2. Prośba zakłada dwie odpowiedzi. Pierwsza odpowiedź to spełnienie prośby. Druga odpowiedź na prośbę to odmowa jej spełnienia. Obie równoprawne. Tylko po usłyszeniu rozkazu trzaska się kopytami i wykonuje go natychmiast.

3. Jeśli w moim domu byłaby osoba, o której wiedziałbym, że zrobi wszystkie porządki nawet, gdy ja ich nie zrobię, to... nie tknęłabym palcem w domu. Są fajniejsze, ciekawsze rzeczy do robienia niż sprzątanie, zmywanie, itp.

4. Uświadomić sobie, że dom nie jest muzeum ani salonem sprzedaży, SANEPiD też nie wpada codziennie z kontrolą. Nie wszystko zawsze musi lśnić, nie musi panować idealny porządek.

5. Jak przekonać domowników do niebałaganienia/sprzątania po sobie?
    - składać ich rzeczy w jedno miejsce, np. na łóżku danej osoby, na jej miejscu do pracy
    - prasować swoje rzeczy, pozostałe zostawić nieuprasowane, ale służyć radą przy podjęciu próby prasowania
    - zostawiać kartki o treści: "Lubię być złożona i położona na swoim miejscu. Twoja bluzka"

6. Przeczytaj książkę Faber, Mazlish "Jak mówić, by dzieci słuchały. Jak słuchać, by dzieci mówiły".

może opowiem swoją sytuację. jestem sama z dwójką dzieci 5 i 2 lata. maż pracuje za granicą. więc naprawde wszystkie domowe obowiązki są na mojej głowie + dom jednorodzinny( zima palenie w piecu odsnieżanie). córka chodzi do przedszkola. dzieci w miare możliwości wiekowych są uczone m.inn. sprzatania zabawek i wkładania( dosłownie jak narazie tylko wkładania:-) ) ubrań do szafy itp. mąż jak wraca pomimo tego że na tzw. świete prawo przyznane od społeczeństwa gotuje i sprząta razem ze mną. pralkę tez umie sam nastawić:-)). postaw się kobieto!!! masz swoje pieniadzie wykorzystaj je dla siebie, a podłoga na cóż.... od umytej tylko co drugi a nawet co trzeci dzień podłogi jeszcze nikt nie umarł.

Wiem że mu rura zmieknie.Stale mowil ze praca w domu to nie praca ale pare razy gdy wyjechalam na sobote,wrociwszy nic nie bylo zrobione,balagan niesamowity.Gdy mu powiedzialam ze to nie jest praca mowil ze wszyscy tak nabalaganili i on tego sprzatac nie bedzie...a przeciez sam ten balagan zrobił.
Nic dodac nic ujac...

A w przypadku kiedy ona ma staż/prace na którym większość dnia siedzi, a on ma fizyczną i ciężką prace?

A mi się wydaje ze niektórzy faceci to lenie i tyle ooo

Werona, w pewnym sensie masz racje, że niektórzy faceci to po prostu lenie. Jednak lenistwem nie można usprawiedliwiać tego, że ma się gdzieś samopoczucie i zdrowie żony. Co z tego, że Ty nie pracujesz i siedzisz w domu...? To jest kwestia "bycia partnerem" we wszystkich aspektach życia, a nie tylko "mężem na papierze"... Ja od czterech lat nie pracuje, siedzę w domu, co więcej nawet nie mam własnych dochodów. Mąż zarabia na dom i nasze utrzymanie (dzieci nie mamy, jedynie psa ). Jednak i 4 lata temu gdy pracowałam na 3 zmiany, i teraz gdy nie pracuje, zawsze pomagał mi w domu. Może nie zawsze jest to pomoc, na zasadzie że tak sam z siebie weźmie się za sprzątanie itr. ale gdy poproszę(źle się czuje albo po prostu mi się nie chce ), to zawsze zrobi co trzeba. Czasem jednak rano wstaje pierwszy i słyszę z sypialni jak stukają naczynia ustawiane do zmywarki...a gdy wracałam z pracy to nie raz od drzwi czułam zapach płynu do prania... Mój mąż nie jest jakimś pracusiem, ale jak trzeba to pomaga, czyli... można...? ...można

Albo ich mamusie dały im do zrozumienia, że od roboty w domu są kobiety.

No widzisz... wszystko się da zrobić...trzeba tylko spróbować. A w Twoim przypadku, chodzi o spróbowanie "nie robienia" wszystkiego choćby za dzieci...
Co do męża, to podejdź go kiedyś tekstem "kochanie moje przynieś mi proszę drewna na rozpałkę, bo tak źle się dzisiaj czuje, ze na nic nie mam siły. Ale chwilkę odpocznę i muszę się zająć ... (tu wstaw jakąś drobna czynność w domu)". 

To nie w porządku. Ja nie mam dzieci i obecnie jestem na etapie w życiu, że nie mogę znaleźć pracy. Siedzę w domu, zajmuję się nim (dzieci nie mamy) ale mimo to mąż mi pomaga z własnej inicjatywy lub gdy go poproszę. Myślę, że na tym polega partnerstwo. Wiadome, że nie leżeć do góry tyłkiem cały dzień i czekać, by przepracowany mąż po pracy robił obiad i odkurzał, ale gdy od czasu do czasu pomoże (zwłaszcza gdy ma się dzieci) to mu korona z głowy nie spadnie.

Werona, ja mam wrażenie, że Ty z nudów sprzątasz, bo co innego niby masz do roboty? Nie pracujesz dzieci w szkole to co masz robić? A że "partner" (bardzo mnie śmieszy to słowo) nic nie robi, no bo co ma robić jak Ty z nudów sprzątasz. Pisałaś na tu że jesteś chora ja będę bardzo wdzieczna jak napiszesz co to za choroba?

Może nie mam racji, ale sytuacja w moim domu już mnie przerasta. Mój mąż uważa, że jego obowiązki polegają na chodzeniu do pracy i .....na tym koniec. Ja nie pracuję zawodowo, mieszkamy poza granicami kraju, mamy dwie córki (16 i 5 lat). Wiem, że obowiązkiem żony i matki jest dbanie o dom, męża i dzieci. Niestety nikt nie docenia mojej pracy. Wg domowników ja nie pracuję, dom sprząta się sam. Mój każdy dzień wygląda tak samo: rano pobudka, dzieci do szkoły (młodszą trzeba zawiezć), potem zakupy, sprzątanie, odbieram małą ze szkoły na 1,5 godz. (musi zjeść zupę), znowu szkoła, obiad (mąż wraca z pracy o 17,30) na czas (walczę o to abyśmy wszyscy razem jedli), w międzyczasie pranie i prasowanie. wieczorem nawet nie widać, że było posprzątane. Gdy próbuje zwrócić uwagę, to słyszę odpowiedz, że przecież ja nie pracuję tylko siedzę w domu. Może gdyby mój mąż przejął choć część obowiązków związanych z załatwianiem różnych spraw, płatnościami. Niestety ja wystawiam faktury i ja dostaję pieniądze na konto, więc........Trzeba zadzwonić, zalatwić różne sprawy, iść z dziećmi do lekarza, na wywiadówkę - sama. najlepiej by było gdybym też sama pomalował, naprawiła centralne itp.
Nie jest mi łatwo bo niestety nie władam swobodnie językiem tubylców, a mój mąż od wszystkiego umywa ręce (tutejszy język zna dość dobrze). Dziećmi też raczej się nie zajmuje.Przychodzi z pracy i musi zjeść, a potem odpocząć,a "bachory nie będą wchodzić mi na glowę".
Może to nic takiego, ale ja już po woli nie daję rady. No i oczywiście mieszkanie z dala od rodziny, od kraju też robi swoje. Co robić?

Werona, a nalej mu kiedyś zupy jak wróci z pracy do brudnego talerza z wczoraj. Albo każ mu ubrać brudne majtki. W sekundę się naprawi. A wszystko to zrób ze słodkim uśmiechem i tekstem: "kochanie, tyle innych rzeczy miałam na głowie, że nie dałam już rady. Musisz mi od czasu do czasu pomóc". Sama sobie to zafundowałaś, to jedno, ale jak chcesz to odkręcić i słowami się nie da, to postaw na czyny.

Niepojęte... Do głowy by mi nie przyszło być z facetem, który każe się obsługiwać. Nawet ex w domu sprzątał, gotował, zakupy robił, śmieci wynosił. Po prostu - robił ten, kto akurat miał czas. Bo wiadomo było, że się samo nie zrobi.

SZCZYCENIE się z bycia wyrobnikiem?
CÓŻ, jedni "pracują" głową inni fizycznie. Żadna praca nie hańbi - jednak BRAK myślenia OWSZEM.
Jeśli od początku związku TAK było, to dlaczego osoba wyręczana ma raptem rzucić się na obowiązki domowe? Żaden honor ni prestiż... (zwłaszcza dla faceta) ZAWSZE tak było W TYM domu - znaczy było dobrze...
Zwróćcie może uwagę, że problemu z obowiązkami domowymi nie mają te dziewczyny, które OD POCZĄTKU wymagały samoobsługi. W końcu żadna kaleki za męża sobie nie brała, choć jak widzę, parę usiłowało małżonka na księcia koronować i SWE usługi do stóp mu ścielić.
Teraz można TYLKO próbować przekonać, że to nie fair. Sugerowałabym robienie wszystkiego CO się da w czasie małżonka/dzieci obecności i wciąganie w tę pracę. Kiedyś to było - ja zmywam, ty wycierasz itd. Trudno będzie, ale jest to możliwe

Ja dzis wlasnie zbesztalam swojego narzeczonego bo ostatnio chyba zaczal sie zapominac - mial teraz 2 dni wolnego i wtym czasie nie zrobila w domu praktycznie nic bo gral z kumplami na sieci. Wkurzylam sie i wywalilam go teraz na zakupy bo jestem przeziebiona a nawet nie ma co zjesc. We wszystkich kwestiach poza tymi pieprzonymi obowiazkami domowymi sie dogadujemy. Jego mama urodzila go majac prawie 50 lat przez co przez wiekszosc jego zycia byla na emeryturze i zajmowala sie domem, on nie robil nic - wiec wiadomo skad te przyzwyczajenia. No ale oboje pracujemy (ja 2.5 dnia w tyg i dlatego on uwaza ze ja powinnam wszystko robic, on odkurza i sprzata po kocie), no ale pomimo tego moglby czasem pomyslec np. dzis ze jak jestem chora to wypadaloby isc na zakupy a nie ze ja mu musze sama mowic. Tak samo np. przed kompem - zje cos to zostawia talerz czy szklanke, papierki, rzadko kiedt to wyniesie a jak wyniesie brudne talerze to tylkodo zlewu bo po co umyc! Tlumaczy sie tym ze przeciez mowilam ze lubie myc naczyna a nie lubie odkurzac, no ok ale czy to znaczy ze ona NIGDY nie moze pozmywac? Dziewczyny jak wytlumaczyc komus kto mial mamusie na kazde zawolanie ze nie mieszka juz z nia i powinien wiecej robic w domu bo to nasze wspolne mieszkanie?Nie mam pojecie jak mu to przetlumaczyc a na chwile obecna nastrzępilam sobie od rana gardla i obrazony poszedl do sklepu (oczywiscie ja zrobilam liste zakupów). Co zrobić?

Ja miałem dokładnie odwrotnie. Tzn. Zajmowałem się domem, pomagałem jej rodzinie. Ona za to miała 2 lewe ręce do wszystkiego. Umiała tylko kupować buty, siedzieć przy komputerze i oglądac tv.
Pozbyłem sie problemu.
Nigdy więcej leni i brudasów w moim zyciu.

Tegan, przede wszystkim nie zrzędzić i nie strzępić sobie języka. To z reguły nie pomaga, a wywołuje klasyczną zasadę przekory, obrażanie się i bunt. Przecież nikt nie lubi być do niczego zmuszany, prawda? Ja przyjęłabym metodę małych kroczków. Kiedy po raz kolejny zauważysz pozostawiony obok komputera talerzyk, to zawołaj swojego mężczyznę i poproś, by go wyniósł. Jeśli włoży go do zlewu, ale nie umyje - zrób dokładnie tak samo. Jeśli źle się poczujesz powiedz o tym, dodaj, że dziś nie pójdziesz po zakupy, ale przecież musicie coś jeść. Wiem, że to brzmi głupio w odniesieniu do dorosłego faceta, ale skoro przez tyle lat nie wyrobił w sobie właściwych nawyków, to najwyższa pora na... wychowanie. Postaraj się z nim na ten temat przede wszystkim porozmawiać - spokojnie i konstruktywnie. Przedstaw mu swój punkt widzenia, pozwól wyrazić swój. To wszystko będzie trudne, bo jestem pewna, że będziesz napotykać na opór, ale zapewniam, że nie jest niemożliwe do zmiany.

szczerze nie przyszłoby mi do głowy aby mieszkać z facetem który okazałoby się nie robi nic w domu.
mieszkamy razem więc sprzątamy, robimy zakupy itp razem/na przemian.
i to jest ustalone na wstępie.
jeśli ktoś jest chory to wiadomo trzeba więcej zrobić, pomóc.
to takie wyjątkowe sytuacje.
nawet jeśli jedna osoba nie pracuje a druga tak, nie znaczy że ta druga może nic nie robić w domu.
nie wyobrażam sobie być' mamusią' dla swojego chłopaka.

Wielokropek wiem że to się wyklucza. Np. teraz wrocil z zakupów i pomimo że nie prosiłam to kupił mi też leki na grype, owoce, jakieś kisiele, to było miłe ale musiałam się z rana nagadać żeby się ruszył. Jakbym nic nie powiedziała to by na bank sam z siebie tego nie zrobił i to jest męczące. Ja też podchodze z domu gdzie mama nie pracowała i robiła wszystko, praktycznie nie miałam żadnych obowiązków ale od kiedy mieszkam na swoim to wiem że nikt tego za mnie nie zrobi i dopiero się przekonałam ile pracy jest w domu, której mój ojciec nie doceniał mówiąc mamie że "siedzi w domu". Po prostu dla mnie męczące jest powtarzanie oczywistych rzeczy. Nagadam się i przez parę dni jest ok a potem znów to samo...

Mówie do niego teraz chodź pogadamy, ustalimy kto co robi w domu a on do mnie:"Nie chce mi się kotek o tym rozmawiać, przecież pomagam, robie zakupy, odkurzam, sprzatam zwierzakom, przeciez dobrze jest" po czym zasiadł do grania.