Moja siostra stosuje ''nietypowe'' metody wychowawcze...moje obawy - Netkobiety.pl

Wiesz co, nie obraz sie, bo wiem, ze to bliska Ci osoba i chcesz dobrze dla siostry i dla dzieci ale szczerze: o ile calkowita przeciwniczka lekkiego klapsa na pupe celem poskromienia zlosnika nie jestem (ale klapsa tu i zaraz po nabrojeniu, nie odlozonego na zapas) to metody wychowawcze Twojej siostry a stosowane zapewne  podczas wojny wietnamskiej na jencach przechodza ludzkie pojecie. Najchetniej zwiazalabym jej te nogi ponownie i wychlostala tym bambusem. Czy ona nie slyszy placzu swoich dzieci jak im tak wymierza te razy po stopach? To nie klaps uspokajajacy rozwrzeszczanego dzieciaka w supermarkecie, to tortura, zimna i wyrachowana.

Nie wiem jak Ci pomoc. Powiedz jej , ze robi zle i ze moze ja za to spotkac kara, zasluzona zreszta. Jesli o tych chlostach dowie sie ktos inny (nauczyciel, dyrektor, sasiad, rodzice kolegow) to powiadomia odpowiednie sluzby i siostra odpowie za takie maltretowanie dzieci.

Przerażające, co ta twoja siostra robi. Mussuka ma rację, to nie kara, to tortura. Ja bym w tym momencie nie zastanawiała się, czy to siostra czy obca osoba, tylko sama owe odpowiednie służby zawiadomiła. To wyrachowane, sadystyczne znęcanie się nad dziećmi. Skoro dla niej to było kiedyś tak upokarzające, to znaczy tylko, że z rozmysłem robi to samo swoim dzieciom. Koszmarrr, aż strach pomyśleć, jaki skutek będzie to miało dla psychiki takiego dziecka.

Edit: może robi to specjalnie, skoro to nie zostawia śladów? Gdyby biła dzieci normalnie, to ślady by były w postaci siniaków itp., a przez to ta kobieta czuje się bezkarna. I nigdy nie słyszałam o takim chrzcie na koloniach.

Owszem, każdemu mogą puścić nerwy.

Każdy może zaliczyć wpadkę z tzw. niewyróbki.

Czym innym jest jednak stosowany w takich momentach klaps, czym innym są chińskie tortury.

Działanie siostry autorki postu jest świadomym, przemyślanym, zaplanowanym.

To podstawowa różnica.

Tak wygląda nieprzemyślane zachowanie?

Tak wygląda działanie pod wpływem niewyróbki?

To nie jest jednorazowe klepnięcie w pupę, tylko działanie powtarzane.

Dorosła osoba robi coś nie przemyślanego? Dorosła osoba nie ma pojęcia, że krzywdzi dzieci? To gdzie w takim razie ma mózg? Używa go w ogóle? Jeśli nie ma pojęcia, to znaczy że jest bezrefleksyjna, a to tylko dodatkowo świadczy na jej niekorzyść.

Rozumiem, że wg Ciebie jest to działanie usprawiedliwione.

Oby Twoje dziecko nie trafiło na taką nauczycielkę, jak kobieta będąca bohaterką wątku.
Śmiem twierdzić, że wówczas nie byłabyś tak pobłażliwą osobą.

Dorosły, dojrzały człowiek nie wyżywa się na dzieciach.

***
Nigdzie nie napisałam, że kobieta ta nie potrzebuje pomocy.
Ale przede wszystkim tej pomocy potrzebują jej dzieci.

Wiedzieć, wie tylko ona.

Ja mogę się domyślać:
* złość
* wściekłość
* chęć ukarania dzieci
* myślenie, że dzięki temu dzieci wyrosną na "porządnych ludzi"
* danie dzieciom nauczki na przyszłość
* myśl, że dzięki takiemu biciu dzieci będą bały się postąpić w podobny sposób
* myśl, że w ten sposób dzieci będą ją szanowały i wykonywały jej polecenia.

Przecież wiadomo, że to wszystko to "dla dobra dziecka".
Tylko skąd później samobójstwa u nastolatków?

Jasne.
Nie napisałam, że przyczyną wszystkich samobójstw nastolatków są problemy rodzinne. Warto jednak zdawać sobie sprawę również z takich możliwych konsekwencji. Warto sobie zdawać sprawę z wszelkich konsekwencji swojego postępowania wobec dziecka. Do tego nie trzeba studiów i badań, wystarczy przypomnieć sobie własne przeżycia, a tych bohaterce wątku nie brakuje i pamięta o nich.

trzeba namówić ją żeby poszła z tym do specjalisty. zanim wszystko pójdzie "dalej w świat"

Zgadzam się z Wami,że tych metod nie można niczym usprawiedliwiać .Dzisiaj idę do siostry i porozmawiam z nią o tym.
Zastanawiam się,czy jeżeli ten kolonijny chrzest miał taki wpływ na nią,to dlaczego na mnie to nie wpłynęło ? Rozumiem,że jesteśmy dwiema różnymi osobami ,ja to wspominam jako bolesne doświadczenie ale nie miałam potem takich zapędów,choć zdarzało mi się dac klapsa moim dzieciom.
Siostra jest bardzo za swoimi dziećmi i jest bardzo ciepłą ,dobrą kobietą.Jednak wiem,że to nie może się przydarzać i musi zmienić swoje postępowanie,wierzę że dzisiejsza rozmowa pomoże i zmieni jej postępowanie.

ps.jedna z Was określiła tę metodę jako chińskie tortury.Zaczęłam szukać w internecie i trafiłam na filmik pokazujący nauczycielki w szkole ''wychowujące'' w ten sposób uczniów i rzeczywiście wygląda to przerażająco

Witam,
Niedawno rozmawiałam z siostrą i podzieliłam się z nią moimi obawami na ten temat.Była zaskoczona że wiem i bała się mojej reakcji.Otworzyła sie przede mną i szczerze pogadałyśmy,dużo mówiła o swoich odczuciach z tego 'chrzestu' ,przyznała że czuła sie wtedy bezradna i upokorzona.Mówiła też o bólu związanym z odejściem męża i ogromem obowiązków i nie dawania sobie rady z tym wszystkim.Powiedziałam jej ,że to co robi jest niedopuszczalne i nie może tego dalej robić .Zrozumiała to chyba dosłownie i wyglądało to tak,jakby klapki spadły z jej oczu,zaczęła płakać i szlochać mówiąc ,że nie chciała tego robić nigdy ,ale w bezsilności brała kij i uderzała kilka razy w podeszwy stóp jej dzieci.
Obiecała ,że więcej tego nie zrobi i ucieszyła sie z mojej propozycji,że wezmę na kilka dni jej dzieciaki do siebie,a ona odpocznie.
Widziałam,że bardzo ją to męczy i była zawstydzona swoim postępowaniem,a potem widziałam jak ściska córkę która przyszła o coś zapytać -wierzę że to się nie powtórzy.
A ja wracając zastanawiałam się ,czy ta sytuacja z kolonii tak mogła na nią wpłynąć ,że do dzisiaj to pamięta i tak wryło się to w jej pamięć?

Ja tylko swoje trzy grosze na koniec dorzuce: nadal obserwuj czy raczej delikatnie podpytuj dzieciaki siostry. Obiecac obiecala ale jak to mowia "strzezonego Pan Bog strzeze". Jeszcze jakis czas potrzebna jest kontrola jej postepowania. Jak sie upewnisz, ze wszystko gra to bedzie sukces.

Natomiast siostrze przydalaby sie moze jakas krotka sesja u psychologa odnosnie tych wspomnien z dziecinstwa, nie mozna tym oslaniac wszystkich naszych negatywnych zachowan tylko sprobowac rozwiklac problem jaki nam stwarzaja w zyciu doroslym.

Tak,ja jestem świadoma że to nie koniec i na pewno będę się przyglądać temu co się dzieje.Postanowiłam,że będę jej więcej pomagać i wspierać,bo widzę jak tego potrzebuje.Dzisiaj spotkam się z siostrą i porozmawiam na temat wizyty u psychologa,myślę że to ważne i potrzebne jej.
Dzięki Wam wielkie netkobietki za wsparcie !!^^

zgadzam się że psycholog tu jest potrzebny.
ja osobiście też byłam bita ale przez ojca i wiem że to nie jest przyjemne. jak byłam mała to nawet nie wiedziałam za co... jak starsza to znów nie wiedziałam po co to skoro można zwyczajnie porozmawiać , przetłumaczyć. to też była dla mnie tortura. teraz jestem nerwową osobą i czasami agresywną.
oby jej dzieci nie miały tak jak ja.. że teraz czują się skrzywdzone a  w przyszłości nie będą normalnymi osobami.

wiec sama widzisz jak sie tworzy lancuszek Swietego Antoniego: tata bil nas, chlopcy na koloniach bili nas, to teraz siostra bije swoje dzieci a one prawem fizyki powiny zaczac okladac w taki czy inny sposob swoje dzieci. Badz skoncza na kozetce u psychologa z podobnymi zaburzeniami.

Moze wiec czas przerwac ten ciag agresji domowej i swoje dzieci chowac po ludzku. Bo to sa mali ludzie, ktorzy czuja nie tylko bol fizyczny ale przede wszystkim psychiczny jakie zadaje im najblizsza osoba, matka. A matka to powinien bys synonim milosci, bezpieczenstwa, ciepla...

jak one mysla o swojej mamie a Twojej siostrze? Tych ran dlugo ie da sie zagoic, o ile kiedykolwiek.

Nie o to chodzi, żeby było CI przykro. Ja mam dziecko i jak przeczytałam, że Twoja siostra po rozmowie z Tobą zaczęła bardzo płakać wręcz szlochac i przytuliła córkę, która przyszła tylko o coś zapytać poprostu mnie ścisnęło w dolku. Również jestem bardzo wrażliwą osobą i płacz dziecka albo jakakolwiek krzywda wyrządzana dzieciom rusza mnie bardzo. Też jestem osobą nerwową, czasami nawet bardzo. Mój tata rownież karał mnie i moje rodzeństwo porządnym laniem, które pamiętam do dzisiaj i czytając co piszecie dochodzę do wniosku, że miało to niemały wpływ na te moje nerwy. Ale mimo to, nie stosuje takich kar cielesnych u swojego dziecka. I teraz sobie też uświadomiłam, że nawet klapsów nie daje mimo, że czasami mój łobuz potrafi wyprowadzić mnie z równowagi. Staram się tłumaczyć, rozmawiać mimo, że czasami wcale nie daje to zbyt wielkich rezultatów. Wiem, że bicie to coś strasznego. Czasami wspominam dzieciństwo, ojciec bił, nie często ale jak już przylał- oczywiście nie bez powodu- to odechciewało się wszystkiego. Dlatego po takich doświadczeniach należy uważać w jaki sposób chcemy ukarać swoje pociechy. Bicie absolutnie nie jest właściwą metodą wychowawczą.

Sanders,Rebeca1982 -dzięki Wam za wpisy i wsparcie,podnosicie mnie na duchu

sanders-to jest smutne,gdy czytam o biciu Ciebie i Twojej siostry,widzę jak wielkie zniszczenia są przez takie metody.Tak samo mi było smutno,gdy siostra mi się przyznała do tego i gdy wspominałyśmy chociażby ten ''chrzest'' .

Rebeca1982- to prawda ,co mówisz,że dla jednej osoby pewna sytuacja bedzie ciężkim przeżyciem a dla innej to spłynie.
Na mnie to bicie w stopy na kolonii nie wpłynęło bardzo negatywnie ,choć też to przeżyłam emocjonalnie,bo to było takie zaskakujące.Bardzo mi się miło zrobiło,gdy przeczytałam że jestem dobrą siostrą:) Dzięki !

Niedawno rozmawiałam z siostrą i widziałam na jej twarzy zmartwienie,uświadomiła sobie że w ten sposób robiła krzywdę dzieciom.Wyznała mi ,że wtedy była jak w jakimś letargu i miała wrażenie,jakby chciała się mścić na tych chłopcach ,którzy nas bili pałkami ,na ojcu za to że ją /nas bił ,na swoim mężu za to że ją zniszczył...
Rozmawiałyśmy o wizycie u psychologa i opowiedziałam jej,co mi się udało zrobić w trakcie wizyt i ona zgodziła się ,choć ma trochę obaw .Poprosiła,żebym poszła z nią bo potrzebuje wsparcia,więc pójdę tam z nią przynajmniej pierwszy raz.

Jestem dobrej myśli ,że będzie coraz lepiej.

Serducho-dzięki Ci wielkie za adres,na pewno jej podsunę stronę .

siostra była na 2 rozmowach u psychologa i jest na razie zadowolona.Spotykamy się i staram się jej pomagać,a jej dzieci po ''wypytaniu'' przeze mnie powiedziały,że w ostatnim czasie  raz ''mama się zdenerwowała'' i były ukarane.

Wierzę,że będzie coraz lepiej.

Mussuka - tak ,trzcinką bambusową po bosych stopach ..Potem przepraszała je za to .Siostra chodzi regularnie do psychologa i widzę zmiany w zachowaniu u niej.Uczy się inaczej reagować gdy emocje wzrastają ,staram się jej też pomagać jak mogę.

Dokładnie, jak grochem o ściane. Rozumiem przez to, że jest to głębszy problem, niz nam się wydaje.
Niby dotarło do niej, że metody, którymi chce ukarać dzieci są okrutne i zakazane ale dalej je stosuje.
Również nasuneło mi sie pytanie czy psycholog wie o tych metodach wychowawczych...

niektóre przeżycia z dzieciństwa zostawiają trwały ślad w psychice,i mimo że na co dzień o nich nie pamiętamy nie myślimy one wracają w najmniej oczekiwanym momencie np.jak w przypadku siostry dziewczyny która założyła wątek.
Dla niektórych dzieci to co jest zabawą dla innych jest katorgą,choć ze wstydu się nie przyznadzą bo przecież wszyscy się cieszą to ja też,a w duchu przezywam to i koduję .

Myślę że siostra nie radzi sobie z problemami i podświadomie działa krzywdząco na dzieci , może nawet nie zdawać sobie sprawy z tego jak bardzo rani-ona działa pod wpływem impulsu-wyżywa sie nie tak do końca świadomie.Sprawia im ból bo czuję pewną ulgę i wyładowywuję się na dzieciach,bo sobie nie radzi.To jest działanie podświadome-ona nie ma tak do końca na to wpływu.

Kochana-porozmawiaj z siostrą-koniecznie namów ją na wizyte u psychologa !!! musi wyleczyć ją z przeżycia z dzieciństwa-bo to tu właśnie widzę problem .
Siostrzenice zapewnij o dyskrecji i mów by zawsze mówiła Ci co robo mama,czy się zmienia-dziecko musi mieć oparcie w kimś innym-musi mieć powiernika-by czuć sie bezpiecznie,

koniecznie porozmawiaj ostro z siostrą !!! i wyłóż kawę na ławe !!! potrzebna jej pomoc psychologa !!!

szkoda dzieci-ale zawiadamianie odpowiednich słóżb to też nie jest dobre.Miejsce dzieci jest przy matce. Mam nadzieję,że szybko uporacie się z problemami i dzieci nie zaznają już upokorzenia .

A już chciałam powiedzieć : Jablonka-przeczytaj wyżej

Ale dziękuję że tyle napisałaś i poruszyłaś ważną kwestię-siostra nie poradziła sobie z przeżyciami z dzieciństwa: upokorzeniem przez ojca,gdy ją/mnie bił ,trudne małżeństwo w którym była maltretowana i bita ,czy nawet ten kolonijny chrzest,który bardzo jej zapadł w pamięci .W trakcie ostatnich rozmów mówiła mi o swojej bezsilności,strachu i bólu,ale też o takiej chęci zemsty na oprawcach ...Dużo w niej gniewu i złości -teraz pracuje nad tymi emocjami z psychologiem.
Ja staram się ją wspierać, prosiłam też jej córkę i syna,żeby mówili mi o zachowaniu mamy .Przykro mi ,że je to spotkało i życzę im ,siostrze i sobie by to się nie powtarzało.

Ostatnio szukałam informacji o tym biciu po stopach i trafiłam na filmik,gdzie nauczycielki biją kijami dzieci w podeszwy stóp i pięty. To przerażające...Takie metody stosowano jeszcze za moich czasów bijąc w podstawówce linijką po rękach

hehe- wystrzeliłam jak guma z gaci ale nie zauważyłam wcześniej posta,ze się leczy

Ojojoj ..Czytając post przypomniały mi się sceny z mojego dzieciństwa ,gdy mój tato stosował kary cielesne...
Bywały okresy,że bałam się przebywać w domu bo za cokolwiek ja z siostrą mogłyśmy klękać na kolanach na grochu,tata zdejmował nam obuwie i skarpetki a za chwilkę było lanie pasem i bambusową trzcinką w bose stopy.
Widzę,że takie sytuacje zapadają w pamięci,choć dzisiaj już nie boli tak jak kiedyś -mam na myśli ból emocjonalny.

Według mnie powinnaś to zgłosić do specjalnych służb. One maja 11 i 10 lat, a ona już nie ma dla nich współczucia. Trudno sobie wyobrazić co będzie gdy one będą miały po 16 lat i zaczną się buntować. Zabijesz je czy co??
A czym te dzieci twoją siostrę tak na prawdę denerwują? To jest straszne co ona robi! To są chińskie TORTURY a nie dzisiejsze sposoby wychowania. Co innego klaps w pupe jednorazowy np. w sklepie.
Są za to surowe kary. POWODZENIA

Zauważę tylko, że bezprawie odkopał/a temat sprzed ponad 2 lat, autorka od dawna tu nie zagląda.