depresja czy nieszczęście?? - Netkobiety.pl

Kochana rozumiem Cię, rozumiem Twoje stanowisko w tej sprawie..
Tak się zastanawiam czemu jest taki nieczuły na Twoje cierpienie, czemu nie stara się jakoś Ciebie uszcześliwić.. jedyne co mi przychodzi na myśl to to, że może jest zbyt egoistyczny albo brakuje mu empatii, wiesz nie potrafi się totalnie wczuć w Twoją sytuacje, on czuje się spełniony, niczego mu nie brakuje wiec nie chce tego zmieniać. A może boi się zmian? Może faktycznie zobowiązania związane z babcią tak mocno go trzymają. Jak możesz to napisz co z jego bratem? Gdzie mieszka? czemu to on nie może zająć się babcią? Czy faktycznie nie ma takiej możliwości?
Pytałaś swojego narzeczonego czy on w ogóle chce z Tobą mieszkać? Czy gdyby nie babcia chciałby wyjechać? Nie naciskaj na niego tylko spokojnie pytaj i wyciągaj wnioski, wtedy dowiesz się co on naprawdę myśli.
Znam wielu mężczyzn, który obiecują złote góry, piszą bajki ale gorzej z realizacją.. on chcę Cie przy sobie zatrzymać, stąd te oświadczyny jednak musisz się dowiedzieć z jakiego powodu? może obiecywał Ci to wszystko bo to chciałaś wtedy usłyszeć, tym mógł Cię "kupić", ale nie koniecznie to jest jego marzenie i może nie czuję sie na to gotowy... Możesz zastosować metodę wywiadu terenowego czyli... otrzyj łzy, zacisnij zęby i jesli chcesz ratować ten związek skup się na narzeczonym, wybadaj go, obserwuj, słuchaj... zobacz czego on chce... jakie ma pragnienia.. pamiętaj jedno (nauczyłam się tego po wielu związkach) liczą się jedynie czyny, wielu ludzi ma dar do opowiadania pięknych bajek...

Twoim problem nie jest facet, ale miasto w którym urodziłaś się i wychowałaś, teraz chcesz wyjechać, nie wiem za co można nie na widzieć rodzinnego miasta i jego mieszkańców. Jak rozumiem nie jest miasto wojewódzkie i ty czujesz że się w nim dusisz. Mnie to przypomina marzenie dziewczyn ze wsi by mieszkać w mieście, być "miastowa" dawniej był to synonim lepszego statusu społecznego, teraz tym synonimem jest mieszkanie w dużym mieście, Warszawa to szczyt, ale dobry jest Kraków,Poznań itd. Twój chłopak jest twoja pierwsza wielka miłością, jeszcze z czasów szkoły średniej, i na tym etapie się zatrzymałaś. Twój facet podjął się opieki nad babcia, przypuszczam, że po jej śmierci odziedziczy mieszkanie, taka jest umowa między nimi,możliwe że prawnie potwierdzona.Możliwe też i dlatego nie przeszkadzał babci nieformalny związek drugiego wnuka, bo nie dla niego babcia przeznaczyła mieszkanie. To też jest jakaś cecha tamtego pokolenia, sprawa dziedziczenia, to nie rodzina czy wnuk maja decydujące słowo w tej sprawie. Więc twoje pretensje dlaczego to on a nie brat........ nie maja racji bytu. Rozumiem też Babcię że nie chce pod swoim dachem ludzi mieszkających bez ślubu, tamto pokolenie inaczej i bardziej na serio, brało przysięgi małżeńskie. Rozumiem też twoje pragnienie rozwinięcia skrzydeł, ale przypuszczam,że będziesz musiała rozstać się ze swoim partnerem, bo on czuje się odpowiedzialny za babcię i raczej nie zostawi jej dla kaprysu.
Twój chłopak zrobił dla ciebie dużo, zjechał z zagranicy(gdzie zarobiłby o duuuużo więcej niż tutaj), osiadł w twoim mieście, oświadczył ci się, bo chce być z tobą. a teraz ma to wszystko rzucić bo ty się dusisz w tym mieście? Dlaczego to tylko on ma rezygnować dla ciebie, a ty? Dlaczego przyjmowałaś jego oświadczyny skoro nie zamierzasz mieszkać z nim i z jego babcia? Poczytaj watki innych kobiet na tym forum, i przemyśl swoje życie, czego tak naprawdę oczekujesz, i co tak naprawdę chcesz osiągnąć. Daleka jestem od nazwania cię księżniczka, jednak wydaje mi się że jeszcze potrzebujesz poznać inne kolory życia, bo na pewno na małżeństwo jeszcze nie jesteś gotowa.

Nadal mam mętlik w głowie. To nie jest tak, że żądam by zostawił swoją babcię, ale chciałabym abyśmy oboje mieli możliwość rozwoju. On sam mówił, że nie chce zostać w tym mieście do końca życia. Fascynuje go muzyka i chciałabym aby rozwijał się jako DJ, a proza życia sprawia, że praktycznie bardzo to zaniedbał... Może i jestem księżniczką, nie zamierzam się tutaj bronić, jednak myślę, że nasz związek jest dojrzały, przeszliśmy różne sytuacje, które umocniły naszą miłość i chciałabym się jakoś ukierunkować. Oboje nie jesteśmy osobami, które poświęcą swoje pasje i marzenia życiu małżeńskiemu i dzieciom, rozmawialiśmy o tym wielokrotnie i planujemy kiedyś założenie rodziny, ale chcemy też być szczęśliwi na innej płaszczyźnie. Nie wiem co dodać innego.

Raczej powinnam przestać liczyć, że forum kobiet poradzi mi co zrobić z problemem, który jest zbyt skomplikowany na to by opisać go klarownie i obiektywnie. To fajne miejsce, ale nie dla mnie - chociaż z tak mało konstruktywną krytyką się dawno nie spotkałam, bo najłatwiej określić mnie jako księżniczkę albo mojego chłopaka jako egoistę.
W sumie to dziękuję Wam za uświadomienie mi, że nic nie jest czarne czy białe, Pisałam pierwszego posta w wielkim smutku i rozżaleniu, ale wiem, że razem jakoś rozwiążemy ten problem, bez rad osób nie mających o nas pojęcia;)