zespół przewlekłego zmęczenia - Netkobiety.pl

Witam, mam pewien problem. Z góry przepraszam, że tak dużo piszę, ale chcę opisać dokładnie sytuację, naprawdę zależy mi na pomocy.
Mam 19 lat, od jakichś 5 lat mam problemy z jakąkolwiek motywacją, nie potrafię zmusić się do najprostszych czynności i chociaż snuję w głowie wiele planów, to czuję jakby coś trzymało mnie i nie pozwalało się choćby ruszyć. Nie chcę zmarnować sobie młodości, nie wiedziałam co z tym zrobić. Nie jestem ciągle smutna, dlatego też wątpię, by była to depresja. Popadam w błędne koło, nie mogę nic zrobić, "nic mi się nie chce", a potem obwiniam się, że jestem głupia i leniwa. Najgorsze jest to, że przez te 5 lat przytyłam okrutnie, co też sprawia, że mam mniej ochoty na różne rzeczy, wypady z koleżankami itd. Przeraża mnie to, że naprawdę mam dobre chęci, ale jakimś cudem nie potrafię się zmusić do choćby wstania z łóżka. Często przez cały dzień nie jem czekając, aż mój chłopak wróci z pracy i wtedy proszę go choćby o kanapkę.
Mogłabym tak jeszcze długo się żalić, ale chcę przejść do sedna. Usłyszałam jakiś czas temu o tzw syndromie przewlekłego zmęczenia i dosłownie wszystkie objawy zgadzają się z moją sytuacją. Nie chciałam jednak iść do lekarza, bo sama siebie podejrzewałam o hipochondrię i nie chciałam, żeby to samo pomyślał specjalista... Teraz trafiłam w internecie na artykuł o mononukleozie, którą przechodziłam bardzo poważnie i z powikłaniami w wieku lat 14stu, czyli właśnie 5 lat temu. Doczytałam się, że mononukleoza może doprowadzić do tego syndromu. W tym momencie wszystko by się zgadzało, byłam bardzo energiczną nastolatką, wszędzie było mnie pełno, nie mówiąc już nawet o tym, że byłam całkiem szczupła, a teraz ważę prawie 90kg, nie potrafię zrobić nawet rzeczy, na które mam wielką ochotę.
Czy wiecie coś więcej o tej przypadłości?
Mam też problem z tym, że musiałabym robić morfologię, a niczego w świecie nie boję się tak panicznie jak pobierania krwi. Nie boję się bólu wbijanej igły, ale tego co będzie potem- dosłownie czuję wypływającą krew i zazwyczaj mdleję, okropnie mi niedobrze itd. Czy ktoś z was ma podobnie i potrafiłby doradzić, jak to przetrwać?
Ostatnia sprawa- jestem studentką, ale nie zapłaciłam składki ubezpieczeniowej. Czy jeśli chciałabym iść do lekarza (choćby tzw rodzinnego), to wystarczy mieć zaświadczenie o ubezpieczeniu któregoś z rodziców (bo teoretycznie jako osoba ucząca się podlegam pod nich)?
Dziękuję z góry za odpowiedzi.