Chcę się komuś wyzalic... - Netkobiety.pl

Kochana jeżeli Cię to pocieszy to ja poznałam narzeczonego w liceum. Przez pierwsze 2 lata wodziliśmy za sobą wzrokiem, w 3 klasie zaprosiłam go jako osobę towarzyszącą na wesele:) Od tamtej pory jesteśmy nierozłączni. Na studniówce byliśmy razem, maturę zdawaliśmy razem, studia też razem przetrwaliśmy, choć nie powiem, było kilka osób, które chciały się między nas wtrącić. Nie zdradziliśmy się jakoś, nie mieliśmy żadnych przerw. Powiem więcej, dopiero teraz czuję, że ta miłość jest dojrzała, dopiero teraz czuję, na czym miłość naprawdę polega. W tym roku bierzemy ślub. Można? Można. Nie zaglądaj na żadne głupie fora i już:)

Przepraszam, że dopiero teraz ale nie miałam dostępu do internetu. Bardzo dziękuje za wszystkie odpowiedzi:))

Wiem, że nikt mi nie odpowie czy rzeczywiście kogoś kocham ale to wcale mi nie jest potrzebne, bo jestem tego pewna.

Imeow -  tak, tak, wyjaśniłas mi:) dziękuje:) właśnie ta spokojna miłosc najbardziej mi się podoba.
'Czytając to co napisałaś odniosłam bardzo przyjemne wrażenie, że nie pisze to osoba nieświadoma siebie. Inaczej mówiąc nie kreujesz swojego problemu jak typowo osoba w Twoim wieku i masz/miałaś dobre podejście do związku.' - właśnie mam wręcz przeciwne odczucia ale miło, że tak mówisz:)

malaOna - własnie historie takie jak Twoja dodają mi odwagi:)

LadyInBlack - trochę zle zinterpretowałas moj wpis. to akurat nie jest ważne ale jeśli pytasz to trafiłam do szpitala nie przez samo zastanawianie się tylko przez to do czego wątpliwosci doprowadzily. i nie, nie zrobiłam nic głupiego w związku z tym. jak już pisałam wcześniej nie kierowałam się radami z forum i nigdy też nie pisałam o moim związku, po prostu to co przeczytałam siedziało mi głowie.

Po prostu boję się, że to wszystko co teraz mi się przytrafiło, kiedyś się skończy przez to że właśnie jest to moja pierwsza miłośc i jedno z nas w końcu się znudzi i pragie sprobowac czegoś nowego (o tym próbowaniu oczywiscie tez z forum wiem ;])
Boje się też, że dziecięce pragnienia pierwszej miłości na całe życie zasłonią mi rzeczywistosc i będe na siłę chciała zwiazek utrzymac mimo, że nie będzie to najlepszy pomysl.
Odpowiedzi na to wszystko generalnie nie są mi niezbędne do życia ale za bardzo lubię zyc przyszłością co jest trochę nierozsądne, bo nie umiem cieszyc się tym co mam teraz... ale tak bardzo jestem szczęśliwa, że boje się ze to strace. Zdaje sobie tez sprawę, że przez to wszystko nie zasluguje na mojego chlopaka.

Jesli wierzysz i ufasz to cały swiat wokoł siebie postrzegasz sercem, gdy nasuwaja się watpliwości, sprawy uczuciowe schodzą gdzieś na drugi plan, watpisz, zastanawiasz sie ....a tu juz sprawka rozumu
Niektórzy z nas zawsze kieruja się sercem, inni tylko i wyłacznie rozumem, i to nie tylko ze względu na charakter, czy uczucia które w sobie mamy.... wszystko zalży od indywidualnych doświadczen wyniesionych z poprzednich relacji.

Pani Irena Santor śpiewała, że: http://www.youtube.com/watch?v=RQnH7tyZgGs&feature=related (każda miłość jest pierwsza) jeżeli chodzi o mnie wcale nie uważam że pierwsza miłość nie przetrwa, chociaż w naszym przypadku(mój maż jest moja pierwsza miłość) wydawało się że ona umarła, jednak po kilku latach odnaleźliśmy się,i teraz jesteśmy razem. Jeżeli czujesz że kochasz, nie analizuj tego do bólu, jak napisała Imeow, twoje uczucie przechodzi w kolejny etap, Ja dopowiem jeszcze, że miłość która nie dojrzewa, a zatrzymuje się na pierwszym etapie, tak naprawdę nie jest miłością tylko zauroczeniem które po pewnym czasie przemija.
Jeżeli chodzi o wykształcenie: piszesz,że wybieracie się na studia- kto? Jeżeli nie masz pomysłu na studia, to na nie nie startuj, idź do technikum. Dlaczego chcesz iść na studia? dlatego że twój chłopak się na nie wybiera? czy dlatego że się tego od ciebie oczekuje? Przemyśl to i swoje wykształcenie kieruj tym co cię pasjonuje, czym się interesujesz i z tym powiąż wykształcenie, kończysz liceum,zdasz maturę i na studia bo to się ze sobą łączy, fakt, po liceum samym nie masz praktycznie żadnego przygotowania do zawodu, de facto nie masz wykształcenia, więc może studium policealne związane z twoimi zainteresowaniem?

Witaj. Ja też chce sie wyżalić, mam 20 lat i jestem z chłopakiem 3 lata od roku noszę pierścionek zaręczynowy. Na początku byłam bardzo szczęśliwa ale z czasem przemieniło sie to w nude. Mieszkamy ze sobą od prawie samego początku związku. Kocham go ale nudzi mnie ten facet. Nie ma już takiego ognia jak na początku, praca, dom, gotowanie i w między czasie sex. Mam dopiero 20lat, chce szaleć, bawić sie, poznawać innych facetów a mój facet to zwykły nudziarz nawet na imprezy nie chodzimy. Kłócimy się często. Moim zdaniem dzieje sie tak dlatego że zbyt wczesnie zamieszkalismy ze sobą, nie poczulismy ten iskry, tęsknoty za sobą, pragnienia. Pomyślicie pewnie że myśle dziecinnie ale taka jest prawda. Boje sie mu o tym powiedziec bo go zranie a wiem że ja jestem dla niego całym światem. Za wczesnie weszłam w dorosłe życie i boje sie że bez niego sobie nie poradze i nie poznam żadnego fajnego faceta. Nawet śnią mi sie inni po nocach, wiem ze to głupie ale nic na to nie poradze . Jestem zupełnie sama z tym problemem. Ja.chce innego życia, takiego jak babki w moim wieku. Błagam was pomóżcie mi bo męcze sie we własnym ciele

To najlepiej zaloz nowy watek a nie spamujesz post kolezanki