Witam wszystkich.
Jestem tutaj nowa i chyba dobrze będzie, jak tu napiszę coś o sobie. Mam 28 lat. Od zawsze chciałam być przykładną żoną i matką. Nidy nie miałam aspiracji żeby iść na studia, robić karierę. W tym temacie nic się nie zmieniło. Jutro będzie 7 rocznica mojego ślubu. Bardzo kocham mojego męża. Po niespełna roku urodziłam pierwsze dziecko - Filipka. Oczko w głowie wszystkich, pierwszy wnuk moich rodziców. Filip rozwijał się normalnie do ok. 1,5 roku, potem zaczął tracić różne umiejętności, mowę. Lekarze mówili, że chłopcy tak mają, że późno zaczynają mówić i w ogóle wszystko jest ok. W takim stanie zyliśmy jeszcze 2 lata, do momentu jak pojechałam do szpitala urodzić swoje drugie dziecko - Stasia. Wtedy Filip cofnął się całkiem w rozwoju. Po ok. 2 miesiącach miał już postawioną diagnozę - autyzm wczesnodziecięcy. Straszny szok - maleńkie dziecko z niedosłuchem i autysta. Dzięki szybkiej rehabilitacji, dziś Staś nie ma żadnego ubytku słuchu, a jeśli chodzi o Filipa, to sprawa jest trudniejsza, ale walczymy. Zaraz po diagnozie Filipka mąż stracił pracę, później całkiem się załamał. Przez długi czas ze wszystkim musiałam sobie radzić sama, nie mówiłam mu o terapiach, leczeniu, złych zachowaniach Filipa. Bałam się, żeby znowu nie przyszło jakies załamanie. Jednak od roku intensywnie pracujemy nad naszym związkiem, Marcin włączył się w terapię Filipa. Gdy rok temu zbliżała się nasza rocznica, byłam pewna, że to juz ostatnia, że to musi się skończyć rozwodem. Dzis cieszę się, ze jednak jest ta następna i wiem, że jak przychodzą problemy to trzeba je rozwiązywać i pracować, by z małej burzy nie zrobił się huragan.
Odkąd okazało się, że mam niepełnosprawne dziecko stopniowo straciłam wszystkie przyjaciółki. Tak jakby autyzm był zaraźliwy. Brakuje mi kontaktu z normalnymi kobietami, z którymi mogłabym pogadać tak po prostu, o głupotach i na poważnie. Mam już dosyć rozmów tylko o chorobach, lekarzach itp.
Dlatego zdecydowałam się na to Forum.
Pozdrawiam wszystkie Panie
Beata
-------------------------------------------
Podziwiam za mocną postawę. Moja siostra jest fizjoterapeutką i też pracowała z autystycznymi dziećmi i wiem że to nie jest takie proste jakby się wydawało. Ale wiem jednak że jak rehabilitacja będzie stała i częsta, dziecko ma szanse na w miarę samodzielne życie. Wiadomo nigdy nie będzie żyć na własny rachunek, ale chociaż nie będzie trzeba stale przy nim przebywać. 
naprawdę szacunek ogrooomny 
dlatego bardzo cieszę się, że Ty masz w sobie tyle siły i miłości. Bardzo mocno trzymam kciuki!!! 
