Dla dobra dziecka tkwić w nieszczęśliwym małżenstwie? - Netkobiety.pl

Myślę, że to najlepsze rozwiązanie.
Sam zakończyła z dnia na dzień związek, który nie miał sensu od samego początku, a teraz nie żałuję tego.
Wiem, że dziecko odczuwa bardzo, to co dzieje się między rodzicami i skrycie cierpi, po za tym jakie mają wzorce dzieci z takich rodzin?
Dlatego jestem zdania, że jeśli jest się w chorym związku, to trzeba to zakończyć najszybciej jak się da. Mnie niestety zajęło to 15 lat i chwilami żałuję, że nie miałam na tyle siły i odwagi aby to zakończyć wcześniej, ale przynajmniej teraz wiem, że próbowałam, starałam się. Na szczęście on pomógł mi, w tym bardzo i po rozwodzie na pewno mu podziękuję.

podobnie myślę jak reszta... sama wzięłam los w swoje ręce, jestem w trakcie rozwodu i chce dla dzieci jak najlepiej. Moja mama zrobiła błąd zostając z mężem dla dobra dzieci, abyśmy mieli dom, rodzinę itp... i ja doskonale wiem że to nie było dla nas, dla dzieci dobre, były kłótnie, awantury...ojciec alkoholik dom jako miejsce do spania to nie wszystko... dom to szczęśliwe i spokojne życie... dla dziecka jest najważniejszy spokój, stabilizacja, zapewnienie bezpieczeństwa. Kiedy mama jest spokojna, szczęśliwa to i dziecko takie samo jest. Dziecko krzywdy nie ma, jest kontakt z tatą i to jest prawidłowe, jeżeli dziecko zechce spotkać się z ojcem częściej to jej na to pozwól.
Trzymaj się Magdusia30+ Wszystkiego dobrego. Pozdrawiam

Jestem dzieckiem matki, która "dla dobra dziecka" męczyła się w małżeństwie 30 lat.
Nie policzę cierpień, a potem godzin terapii i pieniędzy wydanych na psychologów - a i tak daleko mi w umiejętnościach życiowych, emocjonalnych, międzyludzkich - do przeciętnego Kowalskiego.

Dziękuję Ci za to, co zrobiłaś. Jesteś wspaniałą kobietą i podjęłaś fantastyczną decyzję!

A ja jestem dzieckiem kobiety ktora podjela taka sama decyzje jak ty. Nie meczyla sie w zwiazku ktory jej nie satysfakcjonowal. Uwazam ze to jedna z najlepszych rzeczy ktora dla nas obu zrobila. Nie ukrzywdzila mnie latami obserwacji ich wzajemnych klotni, problemow i nieporozumien. Gdyby podjela inna decyzje bylabym emocjonalna kaleka i ciesze sie ze mnie ten los ominal.
Podjelas dobra decyzje, nie miej co do tego zadnych watpliwosci. Tak trzymaj

Hej jestem tu po raz pierwszy więc dzieńdobry/dobrywieczór Wszystkim
Właśnie jestem w pierwszej fazie rozstania z mężem i najgorszy jest dla mnie właśnie lęk o synka ( 4 lata) . Koktajl emocji z tym związany jest ogromny, już za tydzień się przeprowadzam, ale nie rozmawialismy z Małym jeszcze o tym. Nie udało nam się stworzyć szczęśliwej rodziny,  miotałam się już z tą decyzją od bardzo dawna,  wszystko zrobiło się takie tymczasowe, uczucie wygasło, mieszkanie jak hotel,  męczące wspólne wakacje, coraz więcej żalu, braku szacunku, dużo by o tym pisać... Dla mego syna stało się wręcz naturalne że rodzice mają dwa oddzielne pokoje, nie przytulają się, rozmawiają "służbowo",  a to przecież chore, jakie wzorce mu daliśmy? Czerwona lampka zapaliła mi się gdy swój smutek zaczęłam widzieć w twarzy syna i chcę to zmienić.  Ciagle mam jednak wątpliwości czy nie odbije się to wszystko na nim jeszcze gorzej no i czy sobie poradzę.  Zgadzam się na razie ze swoim jeszcze M że zrobimy wszystko aby przeprowadzić to spokojnie i że będzie z synem jak często się da. Póki co nie jest łatwo bo M zaczął się strasznie starać, ma nadzieję że zmienię zdanię, zaczął wiele czasu spędzac z synem i obawiam  się że dla Małego będzie to większy szok jak się wyprowadzimy od jego Taty.
Pozdrawiam serdecznie

Jestem w podobnej sutuacji. Mam dwójkę cudnych chłopców i to dla nich postanowiłam złożyć pozew o rozwód. Chociaż mąż obiecywał zmianę swojego zachowania po zdradzie i jego nieślubnym dziecku. Ale dla mnie to już nie było czego ratować - nie chciałam się poświęcić dla dobra "rodziny". Niektórzy odradzali mi takie wyjście z tej sytuacji bo mam przecież dwoje dzieci i będzie mi ciężko - ale to nie prawda, bardziej byłoby mi ciężko gdybym została przy mężu i udawała że nic się nie stało. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwe nie powinnyśmy się poświęcać - tego się trzymajmy

Zachowalaś się tak, jak powinien zachować się prawdziwy mężczyzna. Czasem kobieta jest bardziej męska niż Jej facet;)