moja historia w wielkim skrócie.... - Netkobiety.pl

Zacznę od tego,że jestem na tym forum ,bo potrzebuję się po prostu wygadać,a nie mam komu.....jako 16-nastolatka bardzo się zakochałam.moi rodzice byli bardzo przeciwni temu związkowi i uświadamiali mi to nie tylko rozmową,ale także biciem....i to nie byle jakim.ten najgorszy był jak ojciec bił mnie pięściami,potem pasem wojskowym,a na końcu skopał mnie po żebrach.....ja również byłam nieugięta,bo bardzo kochałam adama.wolałam uciekać z domu
i być z nim niż zakończyć tą znajomość.po sześciokrotnych ucieczkach z domu na Boże Narodzenie w końcu trafiłam do Pogotowia Opiekuńczego.tam odnalazłam spokój,lecz po hmmmm 9 miesiącach coś mi odbiło i wraz z moim ukochanym uciekłam....-po raz ostatni,bo zaszłam w ciążę.cieszyliśmy się przeogromnie,ale to stanowiło największy powód,że musiałam wrócić do domu.na początku było dobrze,ale gdy byłam w 8 miesiącu zaczęły się"przeboje".ciągle słyszałam wyzwiska,że sie skur*****,przyniosłam bachora do domu itp raz nawet pobiłam się z matką bo nie chciałam jej zanieść na 4 piętro prania.wytrzymałam.....bo najgorsze było później.nadszedł termin porodu i wylądowałam w szpitalu.mój luby nawet nie wiedział co się ze mną dzieje,bo moi rodzice ograniczyli nam całkowicie kontakty,ale dowiedział się przezmojego kuzyna,który był tzw łącznikiem.30 grudnia 2003 roku urodziłam syna....niestety martwego.załamałam się całkowicie,bo do dnia dzisiejszego nawet nie mam pojęcia dlaczego?????a żeby do tego było mało to w dzień kiedy ja rodziłam(a nie wspomniałam,że ja sama ledwo przeżyłam,bo dostałam krwotoku wewnętrznego i byłam po transfuzji krwi)to mój ukochany w tym samym czasie bzykał się z moją NAJLEPSZĄ przyjaciółką.z nią zerwałam wszelkie kontakty,a z nim byłam jeszcze jakieś 1,5 roku jednak to już nie było to samo 21 stycznia 2005 roku zmarł mój dziadek i tego też dnia związałam się z kumplem mojego byłego......i tu znów zaczęły się schody dlatego,że mój wten obecny partner był ode mnie starszy o 14 lat,był w trakcie rozwodu i miał dwie córki.słyszałam wiele obelg w moją stronę,ale przetrwałam wszystko.on bardzo skumplował się z moim ojcem co mi przeszkadza,bo razem piją choć od jakiś dwóch lat odpóscił sobie,bo zagroziłam jemu odejściem.dziś jesteśmy wciąż razem,mamy czteroletniego syna i do wczoraj byłam przekonana,że moje życie w końcu się ułożyło.....pomyłka.wczoraj wieczorem coś mu odbiło;chciał mnie pobić,wyzywał mnie i co gorsza to i tak uderzył mnie w brzuch(a jestem w 6 tyg.ciąży).na szczęście nic sie nie stało.
kocham go i czekałam,aż przyjdzie do mnie i mnie przeprosi.teraz jest 01 listopada-moje 25 urodziny i dziękij mojemu mężowi nie nawidzę tego dnia jeszcze bardziej niż do tej pory.nie dość,że nie usłyszałam od niego tego przepraszam to nawet nie ma co mówić o życzeniach urodzinowych.ja nie mogę w to po prostu uwieżyć.nie dociera do mnie to jak mnie potraktował.....
czuje się zupełnie jak przed laty gdy bili mnie rodzice,bo sami sie ze sobą nie dogadali i chcieli się na kimś wyżyć....nie wiem co robić-czy wyjść z domu,czy iść do niego.....nie wiem po prostu jestem głupia,bo nawet gdybym wyszła to dokąd??bo raczej nie do "kochanych"rodziców...mam jedno miejsce,ale tam moge iść sama bez syna....mogłabym pójśćna cmentarz do mojego pierworodnego.....