Ona chce się rozwieść - Netkobiety.pl

Nie rozumiem bólu... Pozbywasz się żony- pijawki i jest Ci źle?

Nie chciała jeść ze mną obiadów , wychudła na wiór i zrobiła sie zgryźliwa i niemiła dla mnie . Spóźniałem sie z pracy to od razu kłótnia , łapałem się dodatkowych zajęć żeby podreperować budżet to źle bo mnie ciągle nie było w domu (a rachunki to sie same zapłacą )Byłem w kropce , z jednej strony brak kasy i ciągle na minusie  z drugiej brak zrozumienia i awantury że jestem skąpy . Pomagałem jej jak mogłem , mieszkamy daleko od miasta to kupiłem jej samochód żeby była niezależna jak jestem w pracy . Przy mnie dokończyła studia , ja siedziałem z małym w weekendy a ona studiowała . denerwowało mnie jak jeździła bez sensu w tę i z powrotem autem , na miasto , do taty i czasem koleżanek . A w gruncie rzeczy jak wracałem z pracy to w domu nie było chleba albo czegoś tam. z każdej strony rachunki i brak zrozumienia od niej , moje pieniądze na nas , jej tylko dla niej . Gada mi że mamy kiepski żyrandol że ciemno w pokoju a sama kupuje sobie telefon za 500 pln. za pieniądze z pośredniaka , zamiast dołożyć je do naszego miesięcznego budżetu. Na dodatek jej bogata siostra ją buntuje i ciągle mnie krytykuje. Kłócimy się o kasę o wybuchowość i w ogóle o wszystko . Im bardziej się przyglądasz tym bardziej cię irytują pewne rzeczy.  Po kłótni są ciche dni  1, 2 , 3, 5, 7, 14 albo więcej .Jest uparta i nie ustąpi za grosz,  nie wiem co robić. Przytłacza mnie to . Nie chce się kochać ze mną , nie chce jeść obiadków ze mną , szantażuje mnie brakiem sexu doprowadzając do tego że oglądam pornografię i onanizuję sie pod jej nieobecność . Mam wyrzuty sumienia że to robię , a że nie z nią , ale powoli jakby uzależniam się od tego . Jest kłótnia , ciche dni  brak seksu , frustracja i onanizm . ona to podejrzewa i kłócimy się już o kasę , onanizm brak zainteresowania sobą i problemami itp.  itd. Ona chce iść do pracy i być niezależną ode mnie i idzie  ja myślę że sytuacja się poprawi ale jest jeszcze gorzej, myślałem że jak zacznie zarabiać, to będziemy mieć wspólną kasę , razem więcej , mniej kłótni  przynajmniej o pieniądze. A żona mi oznajmia że to są tylko jej pieniądze i że wyda je na co zechce , to znaczy że ja dalej płacę rachunki , robie duże zakupy utrzymuje 2 nasze samochody reanimując je żeby nie wydawać na serwis a ona torebki (chyba z 10 szt ) zabawki dla dziecka (ponad 25 samochodzików )itp

Może uogólniłem wiele rzeczy ale nie potrafię za bardzo opisać co czuję , mam do siebie żal że po części sam do tego doprowadziłem kocham ją bardzo ale sam nie wiem co do końca do niej czuję , czasem myślę że ją kocham, czasem mi się wydaje że jej nienawidzę za pewne zachowania jak mnie rani , a może to wszystko mi się wydaje? może to ja jestem beznadziejny ? Brak mi stanowczości i charakteru i nie potrafię być asertywny . Nie wiem . Nie kochamy się od sierpnia a mi pozostał onanizm który daje przyjemność tylko na chwilę , a potem wyrzuty sumienia ... co robić ? rozwód w styczniu, płacę jej 500 pln alimentów ale tak naprawde  to jeszcze gotuję i zajmuję się małym ponad 50% czasu , pozwala mi na to moja praca w zmianach i moja mama mi pomaga . Wychodzi na to że zajmujemy się dzieckiem po 50 % czasu z żoną powiedzmy , gdzieś czytałem że alimenty się wtedy znoszą . Bo teraz ja jej płacę a ona lata całymi dniami do pracy zarabia grosze i ja się zajmuję dzieckiem gotuję obiadki i razem z małym jemy, bo on lubi tak ze mną wsuwać. Ona mi gada że chce 1000 miesiecznie bo małe dziecko ma duże potrzeby a ona mało zarabia. W pozwie zawyżyła moje wynagrodzenie o 2 tysiące , aż mi się śmiać z niej chciało że po 3 latach małżeństwa nie wie ile zarabiam a nie ukrywałem tego przed nią , nawet jej powiedziałem to nie zmieniła tylko wpisała 4,5 tysiąca może myślała że więcej dostanie . ale nieważne, nie wiem jak się przygotować do tej rozprawy , co robić , nie chcę jej stracić , chcę żeby mnie zrozumiała wiem że nie jestem ideałem ale pracuję i sie staram ,nie piję i nie biję jej nie łażę na dziwki .  wydaje mi sie że żyliśmy lepiej niż nasi wspólni znajomi tzn stać nas na więcej i nie klepaliśmy biedy, a żona mi że nie bylismy na wakacjach za granicą przez 2 lata a ktoś tam był we włoszech , czy gdzieś i ciągle porównywanie do innych ale raczej tych bogatszych niż biedniejszych i podejście do życia żeby żyć i używać a nic nie oszczędzać a nawet trwonić oszczędności i się bawić i nie myśleć co jutro będzie. sorki za błędy ortograficzne ale to nie moja specjalność . mam nadzieje że ktoś mnie zrozumie na tym forum i mądrego coś podpowie .

Czy dla Twojej żony poza kasą i życiem na poziomie cokolwiek ma jakąś wartość?

Nie da się kochać za dwoje, myśleć za dwoje, możesz co najwyżej chcieć, ale jeśli żona nie wykazuje choćby odrobiny dobrej woli to nic nie zmienisz. Powiem Ci tyle, że tak jak analizuje tą Twoją sytuację to jestem pewna, że jeśli się rozstaniecie, to żona przy tak niewielkich zarobkach, szybciutko wyciągnie do Ciebie rączkę po pieniążki, może nawet będzie szybki come back?

Straszny galimatias w tym co czujesz i czego pragniecie i ty i twoja żona. Tak jakby dwie zupełnie obce sobie osoby, mające zupełnie inne oczekiwania od życia, spotkały sie chyba przez przypadek i dziecko je połaczyło. Jest w tobie trochę żalu, trochę iłości i wiele pretensji.
Ciężko i dużo pracujesz. Oczekujesz stabilności, zrozumienia, ale czy wiesz czego chce twoja żona? Czego brajkuje ci w małżeństwie, a czego żonie? Może powinniści eo tym porozmawiać.

Jak widać jednak zadziałało tu jednak inne prawo - dasz palec, weźmie całą rękę.
Żona z Ciebie zrezygnowała, ale nie zrezygnowała z Twoich pieniędzy. I wydaje mi się, że rozwód tu nie pomoże. Najważniejsze, żebyś otworzył oczy na tą sytuację.

Mi się wydaje że to zwykła materialistka,podatna na opinię innych...I sorki że to piszę ale daj jej ten rozwód-alimenty ustali sąd,wydaje mi się ze ona koch swoje życie a nie wasze.

zbynek a ja bym ci tylko doradzila dobrego adwokata. Bo wyglada mi na to ze ona wlasnie chce te Indie i inne rzeczy za pieniadze ktore jej sad zasadzi z alimentow od ciebie. Stad zawyzenie zarobkow. Zle ci bedzie jescze przez jakis czas bo takie rzeczy szybko nie przechodza ale moze uda ci sie zachowac cos z ciezko zarobionych pieniedzy. Przeciez ty wiesz ze dziecku zawsze cos kupisz i nie pozwolisz by zylo nedznie ale co nie znaczy ze musisz jej ciezkie tysiace do reki dawac ktore ona wyda na...telefon. Znajdz prawnika! Dostales juz papiery z sadu wiec  nie ma na co czekac.

Przeczytałam z uwagą, współczuję sytuacji, jednak ( z całym szacunkiem dla twojej pracowitości) ciągle piszesz o pieniądzach. Podziwiam zaradność, bo wyczarowanie prawie 100m kw z pensji o wysokości 2500 jest niesamowitym wyczynem, mało tego pisałeś o oszczędnościach.

Mam jednak parę uwag:
- dziecko faktycznie kosztuje sporo
- pisałeś, że pomaga wam twoja matka, czyli musi mieszkać blisko, a tego my kobiety jak zarazy nie lubimy
- mam nadzieję, ze te 100m to nie jest góra domu rodziców
- od czasu do czasu trzeba gdzieś z domu wybyć, choćby niedaleko i krótko ( weekend), przerywa to monotonność dnia codziennego i jego szarość
- ścisłe wydzielanie pieniędzy, nie pozwalanie żonie nimi rozporządzać gdy ona sama w tym okresie nie zarabiała można podciągnąć pod przemoc ekonomiczną w związku
- dla mnie to wygląda wszystko jakby zona dorwawszy się wreszcie do swojej kasy powiedziała: wreszcie jestem wolna!
- sama mam synów, nie chciałabym aby zostali tak potraktowani, jednocześnie ciągle ich uświadamiam, że rzeczywistość jest jaka jest i to mężczyźni nadal lepiej zarabiają, a kobiety wybierając męża sugerują się wykonywanym zawodem i wysokością wynagrodzenia
- pozwolenie sobie na jakieś szaleństwo zakupowe od czasu do czasu nie jest czymś nagannym
- sama pamiętam jak po latach oszczędzania mogłam wreszcie kupić coś fajnego tylko dla siebie, a krytyka teściów o mało do wojny domowej nie doprowadziła ( żalący się mężuś mamusi to częsty powód konfliktów w każdym małżeństwie)
- drastyczny spadek na wadze żony może świadczyć o depresji, nie chce się wtedy gotować, a tym bardziej patrzeć na jedzenie
- zabrakło u was rozmów, takich naprawdę szczerych, mężczyźni czują się o wiele bardziej odpowiedzialni ekonomicznie za byt rodziny, ale też przesadzają czasami strasznie
- wiedziałeś, że dzieje się coś niedobrego, czemu tyle czekałeś ?

Popełniłeś mnóstwo błędów, właściwie większość mężczyzn je popełnia, piszę tu o nie przepraszaniu zaraz po kłótni, tylko przeczekiwaniu, a nuż jej przejdzie samo - nie przejdzie. Za mało szczerych rozmów, ty jej nie chciałeś zrozumieć, miałeś swoje oczekiwania, ona odpłaciła tym samym - miała oczekiwania i zero zrozumienia.

Najczęstsze powody rozwodów to: przemoc w różnorakiej formie ( w tym ekonomiczna), nałogi, zdrada i niestety teściowie, a właściwie to teściowe. Winnymi rozpadu małżeństwa są najczęściej mężczyźni, czego oni sami nie chcą przyjąć do wiadomości usprawiedliwiając się we wszelaki możliwy sposób.
Mam nadzieję, że napisałeś obiektywną prawdę, chciałabym spotkać choć jednego rozwodnika, który nie usprawiedliwia się idiotycznymi argumentami, wybielając się na wszystkie możliwe sposoby.

Zbynku !
Przemyśl, jakie będą konsekwencje, jeśli do rozwodu nie dojdzie.  Nie możesz zmusić żony, żeby z Tobą była.
Dziecko potrzebuje spokoju a nie rodziny na siłę.
W nieszczęśliwym domu nie dorastają szczęśliwe dzieci !