agresja??przemoc?? - Netkobiety.pl

Nigdy nie byłam w takiej sytuacji i na ten temat wolałabym się nie wypowiadać. Bardzo złe zachowanie Twojego męża i z mojej strony to tyle.
Dziwi mnie zupełnie inna sprawa. Dlaczego Tobie nie można pić, a on może się zalać!To jest bardzo nie wporządku i na taką sytuację też nie powinnaś się zgadzać. Jeśli nie lubi pijanych kobiet to niech dla przykładu też zrezygnuje z picia.

rzucał Tobą, pluł, wyzywał, uderzył-nieciekawa sprawa.
jest taka zasada, jak raz uderzy-może od tej pory zawsze, Twoja pewność znika, nie ma 'nie powtórzy się'.
za dużo wypiłaś, a on? lepszy?
nie umiem pojąć, dlaczego aż ładował w Ciebie tak mocno i na tyle sposobów zadawał ból, żeby pokazać siłę, swoje niezadowolenie i że 'więcej nie wypijesz'.
ale nie lubię hipokryzji-sam chlał.
i zgadzam sie co do nast kroków z Anhedonia

Zuzia-27,
rozumiem, że jesteś bardzo skołowana i przestraszona tą sytuacją. Każdy akt agresji w małżeństwie jest bardzo niepokojącym sygnałem. Również dlatego, że rzeczywiście rzadko ataki takie są odosobnione. Najczęściej pierwsze uderzenie partnera/ partnerki jest przełamaniem tabu i otwarciem nowej możliwości wyładowania emocji, nowego argumentu w konfliktach. Warto, żebyś nie zapominała o tym i była wyczulona na kolejne niepokojące sytuacje.

Zdarza się również, że kłótnia połączona z atakiem fizycznym jest jednorazowym incydentem - wywołanym np. przez alkohol, jak w Waszym przypadku. Najczęściej jednak po otrzeźwieniu, sprawca jest przerażony tym, co zrobił, bardzo żałuje, nie może sobie tego wybaczyć. Przyznam, że bardzo niepokoi mnie fakt, że Twój mąż usprawiedliwia swoje zachowanie, twierdzi, że miał powody aby Cię zaatakować, nie wzruszają go siniaki ani Twój smutek i strach.

Nikt tutaj nie jest w stanie przewidzieć, czy zachowanie Twojego męża powtórzy się, czy nie. Zapewne prawdopodobieństwo to można zmniejszyć przez rezygnację z alkoholu (to nie Ty, ale on powinien mieć taki zakaz). Nie wolno również dopuszczać argumentów, że są sytuację, w których możecie używać wobec siebie siły. Mąż powinien zrozumieć, że nic nie tłumaczy jego zachowania. Zachował się niedopuszczalnie i wyrządził Ci ogromną krzywdę. Czeka go wiele pracy nad odbudowaniem zaufania i poczucia bezpieczeństwa w Waszym domu.

Jeśli jednak taka sytuacja powtórzyłaby się raz jeszcze, powinnaś podjąć bardziej radykalne kroki.

Byłam w takiej samej sytuacji i popełniłam wielki błąd - pozwoliłam mężowi na takie traktowanie i to przez parę ładnych lat...

Na początku wierzyłam w zapewnienia, że więcej się jego wybuchy nie powtórzą, potem odpłacałam się pięknym za nadobne (agresja wywołuje agresję, ja też miałam język i ręce), a w późniejszym terminie po prostu się poddałam, nie miałam już siły walczyć... No i wszystko to rozgrywało się w "czterech ścianach", nikomu nic nie mówiłam, bo najzwyczajniej w świecie wstydziłam się tego...
Ale kiedyś musiał nastąpić punkt kulminacyjny - powiedziałam stanowczo DOŚĆ. Zabrałam dzieci i wyprowadziłam się do rodziców. Sprawa trafiła do prokuratury, złożyłam pozew do sądu o rozwód i alimenty.
Minął już ponad rok czasu od mojej wyprowadzki, sądy działają bardzo opieszale, nasza sprawa jest nadal w toku.

Ten rok zmienił męża diametralnie - dopiero moje stanowcze kroki "postawiły go do pionu".
Właśnie wróciliśmy z wspólnych wczasów (mąż prosił o wspólny wyjazd, a ja nie chciałam rozstawać się z dziećmi i wyraziłam na to zgodę) i teraz się zastanawiam, czy dać naszemu małżeństwu drugą szansę. Nie ukrywam, że chciałabym, ale się boję - nie chciałabym ponownie przechodzić przez wszystko od nowa. Chodzi mi o przeprowadzkę, zmianę szkół i przedszkoli dzieci, sprawy organizacyjne, itp. Wiem już, że nigdy nie pozwolę mężowi na pomiatanie mną - on też dobrze o tym wie. Przeszedł terapię i "dobrą szkołę życia" - przeżyć ponad rok bez codziennego kontaktu z dziećmi jest naprawdę ciężko, wierzę w te jego słowa. Ja nie wyobrażam sobie takiego życia... Ale z perspektywy tego czasu widzę, że było to dla niego terapią wstrząsową, która przyniosła efekty.

Sama jestem w kropce, nie wiem, jak postąpić i trudno mi dawać komukolwiek rady, ale chcę Ci powiedzieć, co myślę o Twojej sytuacji.

Nikt nie zapewni Cię, że więcej takie sytuacje nie będą miały miejsca. Może to był tylko jednorazowy incydent i wszystko się dobrze ułoży - tego bardzo gorąco bym Ci życzyła. Ale bądź bardzo czujna - nie pozwól na następne takie traktowanie. Pamiętaj, że mąż nie ma prawa znęcać się nad Tobą - ani fizycznie, ani psychicznie lub emocjonalnie. Nie popełnij mojego błędu i nie pozwól swojemu mężowi na powtórkę "z rozrywki".
Nie podoba mi się również fakt, że to Ty pierwsza przepraszałaś jego - ZA CO, jeśli można wiedzieć? Za to, że za dużo wypiłaś na imprezie? Przecież to nie Ty zrobiłaś mu awanturę, nie Ty go uderzyłaś, nie Ty plułaś mu w twarz!!!
To on powinien pierwszy przepraszać i prosić o wybaczenie. Tu popełniłaś błąd - ale człowiek na błędach się uczy...
NIGDY WIĘCEJ NIE PRZEPRASZAJ GO ZA COŚ, CZEGO NIE ZROBIŁAŚ (to może go umocnić w racji, że to Ty wszystkiemu byłaś winna i należało Ci się takie lanie).

Trzeba umieć przebaczać i na dzień dzisiejszy mogłabym Ci zasugerować takie rozwiązanie...
Możesz też porozmawiać z mężem o terapii rodzinnej - czym wcześniej, tym lepiej.

Ale jeśli dojdzie do następnej awantury z szarpaniną, to bez zastanowienia zaaplikuj mężowi "ostrą terapię wstrząsową" - zgłoś się na policję, złóż doniesienie do prokuratury i w miarę możliwości wyprowadź się lub każ mężowi opuścić wspólne miejsce zamieszkania. Nie czekaj z założonymi rękoma, bo takie postępowanie nie przyniesie żadnych efektów.

To by było na tyle, co mogę Ci zasugerować i podpowiedzieć. Być może się mylę, ale każdy człowiek jest inny i każda sytuacja życiowa też się różni od innych. Chciałabym dla Ciebie dobrze, ale nie wiem, jak wyjdzie. Decyzja i tak należy do Ciebie. Mi pozostaje życzyć Ci powodzenia i trzymać kciuki.

Jestem porażona już nie Twoimi przeprosinami (mimo Twego tłumaczenia nadal nie widzę powodu przeprosin), ale Twym sposobem myślenia.
Moim zdaniem, jesteś książkowym przykładem ofiary przemocy, z opisywanym bardzo dokładnie sposobem myślenia i postępowania.

Wizyta u psychologa - jak najbardziej tak, ale nie pojedyncze spotkanie, tylko długotrwała psychoterapia.

A Ty ciągle wartościujesz, lepiej, gorzej.

Czy rzeczywiście masz przyjaciół, czy tylko tak nazwałaś przypadkowych znajomych? Przyjaciele są, by pomagać w trudnych sytuacjach. Ty zaś unikasz przyjaciół i zwracasz się o pomoc do zupełnie obcych ludzi. Gdybym była Twoją przyjaciółką i dowiedziałabym się, że w rozmowie ze mną unikasz ważnego dla siebie tematu, miałybyśmy poważną rozmowę przed sobą.

I, jak rozumiem, mąż w służbie publicznej może mieć kochanek na pęczki, takiemu wolno. Cicho sza, bo jego dobro jest najważniejsze. Teraz rozumiem te lata przymykania oczu. Czemu więc nie przymykasz ich w dalszym ciągu? Zamknij oczy bardzo mocno i nie waż się ich otwierać. Stanowisko męża ważniejszym wszak jest od Twojej godności.

A jaka to prywatna firma, której właściciel jest "w służbie publicznej"?

Obstawiam że się powtórzy.

-----------------------------
Nie zgadzam się co do powyższego postu (o wstydzie i odpowiedzialności).

Zuzia-27,
myślę, że warto powiedzieć o takim wydarzeniu bliskiej, zaufanej osobie. Mamie, siostrze, przyjaciółce. Komuś, kto nie potraktuje tego jako plotkę, ale uwierzy, zrozumie, doradzi. Jednocześnie, jeśli sytuacja agresji męża powtórzyłaby się i rozważałabyś rozstanie i rozwód, warto mieć świadka, który poświadczy, że doświadczałaś przemocy niejednokrotnie.

Powinnaś też dzięki takiej rozmowie zrozumieć, że to co się stało nie może zostać Waszą tajemnicą. Nie musisz ukrywać prawdy, bo nie masz się czego wstydzić, Ty nie zrobiłaś nic niewłaściwego. Zastanów się jednak czy i w jaki sposób mąż może dowiedzieć się, że rozmawiałaś z kimś o tym pobiciu. Może na taką informację zareagować nieopanowaną złością.

Konsultacja psychologiczna rzeczywiście jest dobrym rozwiązaniem. Choćby kilka spotkań pozwoli Ci między innymi nauczyć się rozpoznawać zachowania męża świadczące o tym, czy jego skłonność do agresji narasta, czy stara się panować nad emocjami.

Popieram i niech to będzie honorowa umowa pomiędzy Wami obojgiem, jako między dwojgiem dorosłych i kochających się partnerów. Ogólnie wiadomo, że alkohol niesie za sobą złe skutki, więc OBOJE ograniczcie go do minimum.
Zgadzam się również z postulatem przedmówczyń - niech ktoś zaufany WIE, że taki incydent miał miejsce, nie musisz rozpowiadać "po całej wsi", ale nie ma co zamiatać problemu "pod dywan", bo on już zaistniał.
Powodzenia w pertraktacjach z małżonkiem

Zuzia - swoich opinii, nie kryjemy przed nikim ... Jeśli nie chcialas by mąż wiedział, a zauważył to, powiedz mu niech dołączy do nas w swoim anonimowym wątku. Niech posłucha wypowiedzi, które również jemu pomogą. W poważnych rozmowach unikamy wyzywania, ubliżania i sprawiania przykrości. Ale ona sam musi zadecydować czy warto nas słuchać ...

madzia ma racje, że czas działa na niekorzysc. Czym później - tym trudniej ... zwłaszcza gdy sytuacje skomplikują wspólne inwestycje, kredyty, dzieci ... Jeśli coś podpowiada Ci by to skończyć - to tylko teraz.

nic dodac - nic ująć

Mąż jest dobrym człowiekiem, lubianym przez otoczenie i rodzinę. Wydawało mi się, że nie byłby w stanie nikogo celowo skrzywdzić. Nie potrafię, więc tak zostawić za sobą lata wspólnie spędzone, nie chcę też pochopnie podejmować decyzji. Zdaję sobie doskonale sprawę, że im później tym gorzej. Często zastanawiałam sie dlaczego kobiety dają drugą szansę i byłam pewna, że ja na pewno bym nie dała się tak traktować. Łatwo tak się mówi do czasu kiedy nas to spotyka...Powiedziałam mężowi, ze może śledzić co piszę i czytać odpowiedzi. Stwierdził, że nie potrzebuje, jest tylko zawiedziony tym, że jednak postanowiłam o tym pisać zamiast spróbować zapomnieć.

Witam po dłuższej przerwie, wczoraj miałam pierwszą wizytę u psychologa, nawet nie zdawałam sobie sprawy, że taka rozmowa to olbrzymi wydatek eneretyczny, po wyjsciu z gabinetu spałam prawie cały dzień...mimo wszystko dziś mogę powiedzieć że jestem zadowolona:) psycholog stwierdziła że najgorsza jest do przezwyciężenia przepaść pomiędzy tym jak myślałam że się zachowam, a tym jak się zachowałam po całej sytuacji i to ze udany w moim mniemaniu związek wcale takim nie jest i jeśli chcemy coś naprawić to potrzebna jest praca obu stron. Mężowi po powrocie powiedziałam gdzie byłam, jego początkowa reakcja znów była gwałtowna... bo przecież mieliśmy zapomnieć,, a ja wciąż do tego wracam i rozpowiadam o całym zajściu. Wytłumaczyłam, ze potrzebowałam pomocy w zrozumieniu i poukładaniu sbie wszystkiego.
Teraz spróbuję normalnie żyć, jednak szybko o tym nie zapomnę, będę też myślę dużo bardziej obserwowała to co dzieje się w naszym związku, aby nie dopóścić do kolejnego takiego incydentu. Mam ogromne obawy, że niestety drugi raz się powtórzy, ale z pewnością byłby to już ostatni raz. Wiem, że muszę być silna, zacisnąć zęby i żyć jak dawniej... jednak psychicznie długo nie wrócę do równowagi. czy któraś z odwiedzających to forum kobiet byla w podobnej sytuacji, kiedy zaczęła się pojawiać agresja w związku? czy udało się Wam niedopuścić do kolejnego razu?

teraz to się zastanawiam czy aby ze mną wszystko porządku! po wizycie u psychologa wyrzuciłam mężowi wszystko to co leżalo mi na wątrobie, czyli że nie dość że źle mnie tamtej nocy potraktował, to jeszcze we mnie wzbudzil potężne wyrzuty i doprowadził do tego że jeszcze go przeprosiłam, jednocześcnie nie oczekując od niego tego samego. Wspomniałam też o tym że byłam bliska wyprowadzenia się przynajmniej na kilka dni. Od tamtej pory mąż zmienił sie nie do poznania, jest bardzo czuły, pomocny, we wszystkim chce mnie wyręczać, wciąż pyta jak się czuję, czy jest mi dobrze, czy go kocham... wcześniej tak nie robił. Powiedzcie mi proszę dlaczego tylko to jego zachowania tak bardzo mnie irytuje i drażni? pewnie powiecie, że powinnam się teraz cieszyć z przemiany męża, jednak nie potrafię... proszę nie piszcie mi tylko że sama nie wiem czego chcę, bo to akurat wiem.

chyba źle napisałam ostatnie zdanie, miałam na myśli, że mam poczucie że nie wiem czego chcę, powinnam sie chyba cieszyć z zainteresowania męża i jego prób naprawienia błędu

chciałabym żeby tamte wydarzenia nie miały miejsca, najgorsze jest to ze wiem że nie da się cofnąć czasu. Przeraża mnie myśl że nic nie jest w stanie naprawić tego co się stało.
Nie miałam na myśli świetego spokoju, tylko spokój psychiczny, aby moje myśli nie galopowały w tak przerażającym tempie i ze brakuje mi najbardziej równowagi

przerażające jest dla mnie to, że wydaję mi się że nie jestem w stanie o tym zapomnieć, wymazać z pamiecie i żyć dalej normalnie.
Chciałam bardzo, aby mąż sam przemyślał to że zrobił źle. Teraz zastanawiam się czy przypadkiem nie wymusiłam na nim wyrzutów sumienia informacją, że chciałam się wyprowadzić.

Martwi mnie to, ze nie potrafię sie teraz cieszyć z tego że mąż się troszczy i dba, nie mogę zmusić się do tego by to docenić. Wciąż jestem smutna i napadają mnie ataki płaczu. Być może potrzebuję czasu...

Witam
jestem po drugiej wizycie u psychologa i wciąż olbrzymia ilość wątpliwości w mojej głowie. Muszę przyznać że rozmowy w gabinecie powoli otwierają mi oczy i teraz mogę przyznać że moje małżeństwo tylko wydawało mi się udane, od początku było nie tak i nad wieloma rzeczami powinniśmy byli pracować, zdaliśmy się jednak na los.
W sobotę wyjeżdżamy na zaplanowane już daaawno temu wakacje, a tak naprawdę nie mam ochoty nigdzie jechać, spędziłabym najchętniej urlop pod kocem z kubkiem gorącej herbaty. Widzę też w sobie niepokojące sygnały, potrafie cały dzień przeleżeć i nawet nie zorietować się że zrobiło się już ciemno i wcale nie mam ochoty zapalać światła... moim jedynym sprzymierzeńcem jest koc, który mam wrażenie daje mi poczucie bezpieczeństwa
Mocno uderzyły mnie też słowa męża po ostatnie wizycie u psychologa ile mi jeszcze zostalo tych spotkań? widzę że wolałby żebym tam nie chodziła...

czegoś tu nie rozumiem... skąd ja mam wiedzieć ile potrwa terapia? i ile czasu zajmie mi powrót do równowagi i odbudowa własnego poczucia wartości? no właśnie mi nie wolno pytać, ale mężowi owszem

piszę ponieważ potrzebuję od Was furomowiczki rady i mam nadzieję, że taką otrzymam. Otóż na trzeciej wizycie u psychologa, pani terapeutka zaproponowała konsultację psychiatryczną. Tylko sama muszę oczywiście zdecydować. Czy psychiatra leczy tylko farmakologicznie? Samej nie przyszedłby mi do głowy taki pomysł i nie wydaję mi się, żeby było konieczne przyjmowanie jakiś tabletek, boję się takiej formy leczenia. Ale może nie znam się na tym i faktycznie potrzebuję pomocy bardziej niż mi się to wydaje... Może ktoś mógłby wyjaśnić mi różnicę pomiedzy leczeniem przez przez psychiatrę a terapią u psychologa?

zuzia-27 nie stresuj sie i niczego nie obawiaj. kto Ci naprodukował w główce tych bzdur o terapiach.
Pozwól lekarzowi sie zbadac. To on uzna czy odesłać Cie z powrotem do psychologa, czy pomóc psychologowi by lekko wyciszyc Cie farmakologicznie. Zapewniam Cie, że nie dostaniesz kosmicznych dawek ... bo moze sie skonczyc tak, że dostaniesz zalecenia do leków wydawanych bez recepty.
U psychiatry mozesz spotkać i innych leczących sie lekarzy, i nauczycieli, i osoby spoleczne znane w Twoim mieście. Psychiatra jest po to, bys poczuła sie lepiej. Odwagi, odwagi i odwagi .... z uśmiechem.

A Ty przejęłaś jego sposób myślenia, i sama nie możesz zdecydować o samodzielnym poszukaniu pomocy u profesjonalisty.

Jeśli chcesz, to możesz znaleźć pomoc u specjalisty. Tylko, czy chcesz?

Tobie, naprawdę, zależy na słowie "przepraszam"? Coś to zmieni w waszej sytuacji?

1. odpowiedz sobie na pytanie, czy chcesz cokolwiek miedzy wami zmieniać;
2. jeśli odpowiedź będzie brzmiała "tak", zastanów się, czy tutaj o jakąkolwiek kolejność chodzi;
3. jeśli chodzi Tobie o kolejność, to się (chyba) naczekasz.
4. brak decyzji w jakiejkolwiek sprawie jest też decyzją.

Przykro jest czytac te slowa. Z doswiadczenia wiem, ze on nie przestanie tego robic. Agresji przeciw drugiej osobie nie mozna tolerowac ani puscic w niepamiec! Jesli zrobil to raz zrobi 2, 5, 100 chocby z powodu ze lyzeczka lezy nie tam gdzie powinna.. Niepokoi mnie Twoj strach. To najgorsze uczucie jakie znam. Rad nie bede udzielac. Masz wybor szukac poMOCy lub trwac w tym co proponuje maz. Nikt nie przyjdzie i cie nie uratuje poki sama nie chcesz poMOCy. Jestes silna kobieta wierze ze sobie poradzisz.

Dzięki za wskazówki. Znam, czytałam, wiem.
Jeśli jednak myślisz o jakiejś konkretnej lekturze, podaj autora i tytuł, być może jej jeszcze nie przeczytałam. Chętnie to zrobię, bo wiedzy nigdy za wiele.

Znam zachowania sprawców agresji, również te mające ograniczyć kontakt ofiary ze światem. I wiem również, że niektóre ich zachowania nie mają negatywnego podtekstu.

Daj sobie spokój z tym "muszeniem". Tylko silne osoby przyznają się do swych chwil słabości. Nie zostawiasz problemu, podjęłaś terapię, podejmiesz inne decyzje również.
Wierzę w Ciebie. I trzymam kciuki.

Dzięki Kochani za wsparcie:)
wiem, że powolutku małymi kroczkami stanę na nogi. Wydaje mi się że jest juz ciut lepiej, wczoraj byłam na zakupach, czego nie robiłam od przeszło dwóch miesięcy. Zapomniałam już ile radości może sprawić zrobienie czegoś dla siebie, staram się też wychodzić do ludzi, uśmiechać i myśleć pozytywnie. Co do męża to w dalszym ciągu jest olbrzymi dystans, ale teraz wiem, ze bez względu na to jaką decyzję podejmę, poradzę sobie. Jak każdy człowiek chcę przecież być szczęśliwa.
A może mogłybyście (a nawet moglibyście powinnam napisać) polecić mi jakąś książkę czy film związany właśnie z moim problemem. Niekoniecznie musi być to poradnik.

Dzięki Wielokropku:)
Całkiem niedawno czytałam Trzepot skrzydeł Grocholi, niesamowite jest to jak książki mogą znaleźć odzwierciedlenie w życiu

Może mam te 21 lat i pewnie mało jeszcze wiem o życiu ale powiem Ci jedno , wiem przez co przeszła moja matka. Sytuacja podobna " to już nigdy się nie powtórzy itd"- sratatata , dobrze, że nie macie dzieci bo właśnie one w przyszłości by najbardziej ucierpiały...

Witam po dlugiej przerwie
dwa miesiace temu wyprowadzilam sie z domu, podjelam rowniez decyzje o rozwodzie...
jest cholernie ciezko, swieta... sylwester...niesamowicie doskwiera mi samotnosc