Ojciec alkoholik na mojej głowie - Netkobiety.pl

No właśnie, od tej sytuacji minęło parę dni. W niedzielę w nocy zabrałam część swoich rzeczy i uciekłam do chłopaka, który parę razy był świadkiem doczepek ojca na siłę po jego powrocie. W poniedziałek z rodzeństwem podjęliśmy decyzję, że wpadniemy do domu i może jakoś uda mu przemówić do rozsądku, żeby podjął się zamkniętego leczenia. Otwarte - jak wiadomo, średnio wypada pod względem efektywności leczenia. Nikt nie jest w stanie pilnować dorosłego człowieka. Z drugiej strony, doskonale wiedzieliśmy o braku samoświadomości ojca wobec jego problemu - przecież nic mu nie jest i na siłę się czepiamy.
Po przyjeździe okazało się, że mieszkanie jest otwarte, a koleś kompletnie nie kontaktował. Nie był w stanie dojść do toalety, aby załatwić swoje... "potrzeby" i zrobił to przy świadkach na środku mieszkania. Siostra nigdy nie widziała go w takim stanie. Zawsze go uprzedzała o swoich odwiedzinach, więc facet zdążył się w miarę ogarnąć, albo po prostu nie pić. Tym sposobem ona twierdziła, że przesadzam, a na szczęście tak nie jest.
No i tak skończyło się, że zabrałam cały swój sprzęt elektroniczny (komputery, aparaty, kamery itd), spakowałam torby z rzeczami i zwiałam. Brat i siostra mi pomogli wraz z chłopakiem wszystko przenieść. Wspólnie rozmawialiśmy z matką telefonicznie(klasyczna współuzależniona), która twierdzi, że jego nie trzeba słuchać i na pewno mnie z domu nie wyrzucił, chociaż nawet kiedy tam byliśmy mówił w kółko to samo "w......ć ku...y, to mój dom". Nawet nie przyjechała, bo odpoczywa na wsi i stwierdziła, że nie ma czasu. Ja mam uciekać dopóki ona nie wróci i dopiero wtedy zrobi z nim porządek, którym najczęściej jest kolejna awantura nie przynosząca żadnego efektu.
Usunęliśmy mu wszelkie kontakty telefoniczne do nas, żeby nie dzwonił. Zabraliśmy klucze, zamknęliśmy go od zewnątrz i oddaliśmy sąsiadom (tego samego dnia przyjechała jego siostra). Psa przygarnęłam również,  ale tylko na parę godzin. To w końcu zwierzę, nikomu nie zawiniło a wychodzić na dwór musi
I tu zaczęło się piekło.

Wydawało mi się, że po przyjeździe jego siostry facet trochę zmądrzeje. Dzisiaj ma operację i rozumiem, że te dni do jej terminu strasznie mu się ciągnęły. Kiedy wpadłam oddać psa, dosłownie na chwilę, nawet nie wchodząc do domu - ojciec był wściekły, ale dobrze to krył. Nie mógł pić, ani palić, więc trzeba było się pilnować skoro ma gościa. Generalnie jestem typem "komputerowca", więc kiedy zobaczył, że z biurka zniknęło wszystko dopiero musiała go uderzyć powaga. W końcu to nie są żarty, w końcu ja mam gdzie pójść i nie muszę być zależna od dziada, którego utrzymywałam za każdym razem, kiedy wpadał. A on brudził, nie sprzątał po sobie. Po prostu brak słów.

A potem zaczęły się telefony i nękanie. Że jak nie wrócę, to mnie siłą ściągnie, bo tam jest moje miejsce. Bo mój facet mnie wcale nie kocha i tylko leci na taką łatwą ladacznicę, bo jestem prostakiem, którego się wyrzeka, a także wiele więcej epitetów pod moim kątem. W końcu facet i tak mnie z domu wyrzuci, bo jestem leniem i nieudacznikiem. Boję się, bo mieszkam w tej samej dzielnicy i może któregoś razu go spotkam, albo po prostu wypyta czy ktoś mnie nie widział. Nie wiem kiedy wróci matka. Brat obecnie wyjeżdża, a siostra pracuje prawie 12 h dziennie. Kiedy może, wpada do ojca, ale na niego kompletnie już nic nie ma wpływu. Przestałam odbierać telefonu, ale on i tak nie przestaje dzwonić (jego siostra wpisała ponownie wszystkie numery). Jestem najmłodsza, jak już pisałam i jedyną, która najdłużej znosiła te wszystkie jego jazdy. On nic nie pamiętał, kompletnie.

Z takim człowiekiem żyję od momentu narodzin i uważam, że miarka się przebrała. Nie mogę już znosić ciągłych urągań i poniżań.  Na jego chorą logikę, to my jesteśmy jego oprawcami. Ci, których wyrzucił albo sami uciekli z braku laku innego działania. Dla niego liczy się tylko melina do chlania i spokój. Wszystko inne jest wrogiem. No i cóż.
Nie czuję się za dobrze. Siedzę w pracy przy biurku i staram się nie przejmować wykonując to, za co dostaję pieniądze. Nie idzie mi za bardzo, włosy mi wypadać zaczynają. Partner mnie wspiera, ale on jest z zupełnie innego świata. Nie do końca rozumie tak ostre odchylenia, chociaż idzie mu dobrze. Ciężko, bo czasem chwytają mnie takie myśli, że może ja przesadziłam i za ostro zareagowałam. Może powinnam zrozumieć, że to operacja, ale... zawsze było tak samo. Nigdy nie przepraszał, tylko płakał aby wyłudzić litość i współczucie.

Dlatego staram się jak najszybciej te wszystkie nędzne myśli wywalać z głowy. To moje życie, a on nie może mi go psuć. Tylko ciężko strasznie, od paru dni fatalnie to znoszę. Ledwo, co zdążę się uspokoić a i tak kolejna sprawa z nim wychodzi na wierzch. Mam ochotę się ulotnić, a urlop dopiero za prawie 3 tygodnie

**Przepraszam za dość widoczny chaos, ale póki co, wszystko jest na świeżo i nie mam jak składać myśli do kupy   Ciężko ująć wszystko i nie namieszać.