wybrala boga... - Netkobiety.pl

Każde rozstanie jest trudnym przeżyciem. Rozstanie, którego się nie spodziewamy (tak, jak w Twoim wypadku), które spada jak grom z jasnego nieba, jeszcze trudniejszym.

Jeśli do czasu jej wyjazdu wszystko było między wami dogadane, było wam dobrze ze sobą, to wielce prawdopodobne, iż przyczyna porzucenia Ciebie jest jej wyjazd. Ale... Skoro nastąpiło to tak szybko, tak gwałtownie, prawdopodobnym jest to, że Twoja dziewczyna wcześniej miała wątpliwości. Jest jeszcze inna opcja: Twoja dziewczyna jest osobą bardzo podatną na wpływ innych.

                                                 *   *   *
Zaskakuje mnie, już po raz kolejny, zbieżność myśli niekochanej77 i mojej.

Jeśli tak trudno jest Tobie odzyskać swój rozum po rozstaniu, może pomocnym byłby dla Ciebie kontakt z psychoterapeutą?

Rozumiem wiarę, jej siłę. Ale przez 2 lata jej to nie przeszkadzało i nagle teraz zaczęło?. Czy może przez 2 lata "dusiła" to w sobie?. Wątpię. Takie spotkania z wąską grupą znajomych wyznających pewne wartości, działa bardzo silnie na psychikę. Prawdopodobnie teraz będzie cierpieć bez Ciebie ale wiara i to co jej naopowiadali będzie ją ograniczać. Bo można być wierzącym w granicach rozsądku i mieć udane związki z osobami wierzącymi lub nie. Z własnego doświadczenia wiem, że takie nie obrażając nikogo "nawiedzone" grupy mają za cel nawracać tych którzy nie są wierzący. Wywierają presję, posługując się wiarą. W swoim rozumowaniu sa szerzącymi wiarę, a tak naprawdę pełnią rolę sekty.

Możliwe, że przez te 2 lata "dusiła to". Może liczyła, że nawróci ateistę i będą żyli długo i szczęśliwie wg zasad jej wiary? A może to rozstanie jest właśnie próbą takiego nawrócenia? Może liczy na to, że chłopakowi tak na niej zależy, że zdecyduje się przyjąć wiarę katolicką?

Tylko, że ateista może jedynie udawać katolika. Można nawrócić kogoś, kto wierzy w boga A na wiarę w boga B. Ale nakłonić do uwierzenia kogoś, kto w ogóle w bogów nie wierzy, to zajęcie karkołomne i niemal w każdym przypadku skazane na klęskę. Oczywiście, że on może udawać katolika, chodzić do kościoła itp. Tylko jaki to ma sens?

A Ty kolego daj sobie spokój z tą panną. Od osób nietolerancyjnych religijnie lepiej trzymać się z dala.

Vinnga, Kościół Katolicki dopuszcza małżeństwa "mieszane" religijnie, w tym związki z ateistami. Jest nawet specjalna formuła ślubu kościelnego. Ba, niedawno polski episkopat wyszedł ateistom na przeciw i zmienił nieco zasady udzielania owego ślubu. Jeszcze miesiąc temu strona katolicka, by dostać ślub kościelny z np. ateistą czy protestantem musiał zadeklarować, że wychowa dzieci po katolicku. Teraz Kościół wybór religii dzieci pozostawił rodzicom (fakt, że tyczy się to wyłącznie związków między katolikami, prawosławnymi i protestantami, ale można przepis interpretować rozszerzająco. Teraz przyrzeczenie brzmi dokładnie tak: Przyrzekam (obiecuję) uczynić to, co będzie w mojej mocy, aby wszystkie dzieci zostały ochrzczone i wychowane w wierze (katolickiej/prawosławnej/protestanckiej/itp.), biorąc pod uwagę, że mój małżonek/małżonka ma to samo prawo i obowiązek, stosownie do powołania, które posiada w swoim Kościele. Dlatego będę poszukiwać zgody z moim małżonkiem/małżonką co do wyborów i decyzji, które okażą się bardziej odpowiednie dla zachowania i pogłębienia naszej wspólnoty oraz dla dobra życia duchowego naszych dzieci).

Tak więc dziewczyna Palleka jest nadgorliwa, a wręcz zachowuje się po sekciarsku.

Albo nie wie o tym, o czym napisałeś, Lupus. Lub nie chce wiedzieć, bo nie kocha autora tak bardzo, aby poszukać rozwiązań.

Zresztą w Twoim tekście za bardzo nie widzę zielonego światła dla ateistów. Możesz mi to jakoś bardziej roztłumaczyć? Wiedziałam, że małżeństwa "mieszane" są możliwe, aczkolwiek nigdy tematu nie zgłębiałam. Ale jak można rozszerzająco potraktować jednoznaczny zapis w dość radykalnym KK?

Zgadzam się. Uważam, że dorośli ludzie powinni SAMODZIELNIE podejmować decyzje. A nie ulegać manipulacji.

Bo sorry, ale dla mnie to manipulacja.
Jestem wierząca, ale rozum swój mam. I żaden ksiądz, pop itp mi go nie odbierze.
Żenująca jest też jej próba "nawracania" naszego autora wątku. Jest dorosły i SAM wie najlepiej, czy wierzy, czy nie.
Rozum i wolna wola!

Jakaś rodzinna świecka tradycja

Lupus, zawsze możesz chłopakowi życie ułatwić i wysłać mu link mailem

Wiecie, dla mnie w tej sprawie pojawiły się niepokojące aspekty - jeśli jej siostry są w związkach małżeńskich z ateistami to ona teorię zna. Pallek, porozmawiaj z nią, ale bądź obserwatorem i spróbuj poskromić emocje. Tak, żeby obiektywnie móc ocenić o co tej dziewczynie naprawdę chodzi...

Znalazlem juz tekst Jak dojdziemy do porozumienia to go pokaze. Jeden problem bedzie z glowy.

Jeszcze tylko jej sekciarskie zapedy okielznac i bedzie luz. Zobacze jak bedzie sytuacja wygladac po popoludniowej rozmowie.

Tylko pytanie czy tacy ksieza sa w moim regionie... Kiedys mialem znajomego ksiedza.. ale on przestal sluzyc i teraz ma zone Powinien byc dobrym wzorem

Wiesz, Pallek - lepiej chyba będzie, jak spróbujesz nie myśleć o tym jak o sekciarskich zapędach i potrzebie ich okiełznania...
To mniej więcej na jedno wtedy wychodzi tzn. to, że ona chce Cię nawrócić, no a Ty ją...czyli okiełznać

I druga sprawa - mam dwie bliskie koleżanki naprawdę głęboko wierzące (nawet chyba są w jakichś kościelnych grupach, chociaż za bardzo się na tym nie znam) i obie są wzorem tolerancji. Jedna z nich ma męża - wojującego antyklerykała - i z całą pewnością go nie nawraca.
Myślę, że naprawdę głęboka wiara oznacza prawdziwą tolerancję.

To powodzenia - szczerze

Tak jak już wielokrotnie było tu pisane może ten związek mimo wszystko jej ciążył. Zgodziła się na pewne poświęcenia - uprawianie seksu itp. Cały czas miała nadzieję, że się nawrócisz. Widać, że dla niej wiara i życie w zgodzie z nią są bardzo ważne i nie należy tego potępiać.
Te teksty o sekciarskich metodach i praniu mózgu są, moim zdaniem mocno przesadzone. Jeżeli dziewczyna czułaby się pewnie w tym co robi i w swoich decyzjach to nie dałaby się "zmienić". Widać tak jest jej lepiej. Chciałam zauważyć, że jest to przykład kobiety, która wybrała swoje dobro i spokój sumienia nad poświęcenia i "podlizywanie" się chłopakowi. Ile z nas jest w stanie powiedzieć "nie", odmówić i zmienić swoje życie?

Mój drogi, dramatyzujesz. Nie przesadzaj z tymi wymiotami i bezsennością, bo to bardziej wygląda mi na żal, że znowu ktoś Cię rzucił niż na smutek po utraconej miłości. Gdybyś ją tak bardzo kochał tak jak teraz to przeżywasz to zaakceptowałbyś jej decyzję i spędzilibyście długie wieczory na rozmowach i decyzjach. Dziewczyna zdecydowała - woli spokój sumienia niż brnięcie w coś bez celu. Uszanuj jej decyzję i pogódź się z tym, albo zacznij rozmawiać i staraj się zrozumieć.

Przez te dwa lata dziewczyna chciała mieć ciasteczko w dłoni i to samo ciasteczko chciała mieć w brzuchu. Po dwóch latach zorientowała się, że to są sprzeczne ze sobą marzenia. No cóż, każdy ma swoje tempo. Ale dokonała wyboru i chwała jej za to.
niekochana72, też się cieszę z naszej zgodności, a za ujęcie lat statecznej osobie serdecznie przepraszam.

I nadal pozwolę się nie zgodzić
Problem powstaje właśnie wtedy, gdy ktoś uważa, że "seks jest poświęceniem". Bo niestety - przeważnie (np w tym wątku) konsekwencjami zostaje obarczony niczemu nie winny partner/partnerka.

P.S. A wyobraźnia ma... znajduję dla niej lepsze zastosowanie

Czytałem tylko Twoją wypowiedź - żadnych komentarzy, więc piszę jakbym był pierwszy.
Ogólnie nazwałbym to nawróceniem, ale zdaję sobie sprawę, że tego nie zrozumiesz, bo kto nie wierzy w Boga - uwierzy we wszystko. Dla Ciebie zresztą Bóg nie jest obojętny, bo pisząc Go małą literą pokazujesz gdzie go masz. Jeżeli jest wierząca, to powinieneś to uszanować, bo dla chrześcijan - na pierwszym miejscu jest Bóg. Możesz oczywiście mierzyć ludzi swoja miarą i możesz być zdziwiony, kiedy ich zachowania do tej miary nie pasują. Ale to nie ona, a Ty masz problem.

P.S. Ja swojej żonie powiedziałem, że kocham ją tak bardzo, że potrafię pozwolić jej odejść.

Czas chyba dodac podsumowanie calej sytuacji, ktorej rozwiazanie mialo miejsce pare godzin temu.

Luba poprosila o rozmowe, na ktora sie zgodzilem. Wyszlo na jaw, iz jeden z salezjan powiedzial jej, ze taki zwiazek nie ma sensu, bo musialbym sie poddac apostazji by wziac slub mieszany (totalna bzdura) i ze bede wyklety. To ja wlasnie przerazilo.

Do tego nalozylo sie niechcace uszkodzenie waznego dla niej pierscionka (bardzo wazny prezent ode mnie) i gadanie, jednej z dziewczyn, ze to jakis znak.. (istne hokus-pokus).

Calosc wypowiedziana byla na goraco, bez glebszego, chlodnego przemyslenia i rozmowie z jedna z siostr czy tez mniej radykalnych przyjaciolek. Sama przyznala, ze z tym bogiem to chlapnela za mocno...

Przyznala, ze juz po kilku godzinach chciala zadzwonic i wszystko odwolywac.

Zatem, wszystko wrocilo do normy - oby na stale

Co do pisania bog mala litera - bog, rzeka, imie - pisze sie mala litera. Bog, Wisla, Zdzislaw pisze sie z wielkiej. Tyle w temacie ;]

Nie myslalem, ze problem tak szybko sie rozwiaze. Oby na stale.. dzieki za rozmowe i slowa wsparcia

kk to przecież sekta, tyle że duża i zarejestrowana i do wiwatu korzysta ze swoich przywilejów. To, że ma tysiące lat historii, no cóż, nie zmieni tego faktu. Pozostaje kwestia, co kto rozumie przez słowo sekta. Ale opisane przez autora poczynania ww., choć niekoniecznie wspierane oficjalnie przez szersze grono zwierzchników, trudno nie naznać działaniami sekciarskimi. Pamiętaj rozmowę z pewną dziweczyną, opowiadała mi, że wzięła udział w pielgrzymce. Przechodziła trudne dni i dość kiepsko to znosiła. Jej chłopak podtrzymywał ja na duchu mówiąc, że to oznaka cierpienia za jej grzechy. Istne wariactwo.

Otóż to. Może zastanów się, dlaczego temat wiary wywołuje w tobie agresję, nietolerancję, bluzgi i toczenie piany. Obraziłeś mnie jako ateistę, a tak de facto to ty jesteś dziecinny wierząc w bogi - stwory rodem z literatury fantasy.

Dopóki nie wlazłeś do tego wątku, nie było tu sporów religijnych, a dyskusja dotyczyła merytorycznie tematu. Ale wlazłeś i napaskudziłeś... I chyba tylko po to wlazłeś, żeby napaskudzić, bo merytorycznie nie napisałeś nic. Co do wiedzy, to wybacz, ale jako matematyk nie jesteś dla mnie partnerem do dyskusji o religii i jej historii. Jak mawia żona Bercika, nie chodzisz w mojej wadze

Rozumiem Twoją dziewczynę. Sama jestem osoba wierzącą... Czasami zdarzało sie (nad czym ubolewam), że wazniejsze dla mnie było wyjście ze znajomymi na wspólne picie, czy na impreze, niz pójście do Kościoła. Niby wszystko było 'super', bo w jakis sposób byłam wtedy szczęsliwa, ale to było pozorne szczęście, dopiero teraz o tym wiem.. Chłopak, z którym sie do siebie zbliżamy, może nie jest ateista, ale rzadko chodzi do Kościola, ma olewający stosunek do spraw związanych z religia. Nie przeszkadza mi to, ale brakuje takiej więzi, że możemy razem posłuchac piosenek religijnych (które de facto są wspaniałe), czy iśc razem na pielgrzymkę.
Wydaję mi się, że od początku mogło jej to przekszadzać, ale jak napisałam ktoś wyżej, żyła w nadziei, że sie zmienisz.
Czy nie ma żadnej szansy, żebyś uwierzył w istnienie Boga, w to, że ON jest? Może wiara jest gdzies głęboko w Tobie i musisz rozpalić ten żar w Twoim sercu. Zyskałbys w oczach swojej dziewczyny i nie tylko....

Ale dziwne pytanie... Rownie dobrze moglbym spytac Ciebie: czy nie ma szansy bys przestala wierzyc w Boga, w to, ze go nie ma? Moze rozsadek jest gdzies gleboko w Tobie i musisz go rozbudzic w Twojej glowie. Zyskalabys w oczach swojego chlopada i nie tylko

Nie chodzi mi tu o zlosliwosc wobec twojej osoby ale o podkreslenie pewnej hipokryzji i egoizmu takiego myslenia, o pokazanie, ze nie chodzi o bezmyslna agitacje swoich pogladow lecz o akceptacje odmiennosci drugiej osoby. Podkreslam AKCEPTACJE a nie narzucenie.

Nie uswiadamiam mojej dziewczyny, z ktora jest teraz lepiej niz bylo przed rozlamem, bo wiem, ze to i tak nie ma sensu. Odejscie od wiary, podobnie jak i nawrocenie sie, wymaga specyficznego wewnetrznego stanu, swiadomosci, pewnego impulsu.

Zostanie czlowiekiem wolnym, a tym samym odpowiedzialnym za kazdy swoj czyn, wymaga wielkiej odwagi, samoswiadomosci i konsekwencji. Nie kazdy nadaje sie do podazania ta droga, zatem nie narzucam jej nikomu.

Sprawa zakonczona pozytywnie. Moderatorow prosze o zamkniecie watku/kasacje bo zamienia sie w watek o nawracaniu

Tu nie chodzi o tolerancję, rozumiem Twoje poglądy, masz do nich prawo, w jakiś sposób Cie podziwiam, że potrafisz tak po prostu nie wierzyć w Boga i miec siłę, by żyć.
Przepraszam, jeśli Ciebie w jakikolwiek sposób uraziłam.
Zyczę szczęścia z dziewczyną, by juz nigdy nie zdarzyła się podobna sytuacja.

Oplułem monitor i padłem ze śmiechu. Nominuje do forumowej głupoty roku!

Nie widzę nic złego w tym, że ktoś wierzy w Boga. Długo można się rozwodzić nad tym czy warto wierzyć, co niesie ze sobą religia, czy religia to zło (jakby niektórzy władni tego świata by chcieli), po co nam wiara, która jest niczym więcej jak tylko (albo aż) zaufaniem...

Do autora wątku: Twoja kobieta nie wybrała Boga, bo przecież nie została zakonnicą. Pomyśl, że jeśli są pewne bariery między Wami, których nie da się przeskoczyć, to lepiej zakończyć ten związek. Twoja kobieta oczekuje, że wychowa dzieci z Twoją pomocą wpajając im określone zasady, które z kolei pozwolą uczynić z nich dobrych ludzi. Może Ty będąc ateistą w oczach Twej kobiety nie wywiążesz się z tego, jak również z innych obowiązków, które pojawiają się w chwili rozpoczęcia życia na nowej drodze...

Niekochana72 - źle mnie zrozumiałaś. Gołym okiem widać, że problem między autorem wątku a jego partnerką leży w kwestii podejścia do religii. On jest niewierzący, ona zaś jest osobą głęboko religijną. Przedstawię to nieco inaczej. On jest nie-wierzący, czegoś mu brak. Czego? Wiary. A dla niej wiara jest potrzebna, nie tylko do bycia razem, ale też do założenia rodziny. Co niesie ze sobą religia? Wartości. Może jego partnerka myśli, że jeśli jej chłopak nie jest wierzący, to nie będzie umiał wychować swych dzieci na "prawych" ludzi, lub w procesie wychowania nastąpi konflikt przekazywanych wartości (mama to, tato tamto). A obudwu możliwości zapewne chciałaby uniknąć. Podam może to na przykładzie: ktoś powie, że nie wolno obrażać innych religii, że należy im się poszanowanie z racji ich odrębności. Inny zaś powie, że religia to opium dla ludzi, że to zabobon, a wyznawcy dowolnej religii to nawiedzeni fanatycy, gotowi wszędzie i z byle powodu zabijać innych ludzi.

Podkreślam, w tej sprawie można tylko gdybać.