Kochać swój toksyczny związek - Netkobiety.pl

Ciekawa jestem czy gdybyś od niego odeszła to choć troszke by sie starał żebyś do niego wrocila. Wiem,ze odejscie od niego nie jest wcale takie proste i jak mowisz wymagało by duzo czasu. Ale wyobraź sobie wasza wspólną przyszłość,chcesz zeby Twoj mąż był taki? Moze zróbcie sobie przerwe,zobaczysz czy zatesknisz czy spodoba Ci sie inne życie.

Merry

Współczuje Ci takie żywotu i Krzyżu Pańskiego z takim człowiekiem? Zdaje sobie sprawę, że nie jest Ci łatwo, ale powinnaś zastanowić się nad sobą i nad swoim życiem, w którym nie żyjesz a wegetujesz...
Proszę nie doszukuj winy w sobie, mimo że jesteś

Wymieniłaś jedynie cechy, która posiada każda z kobiet, więc jak dla mnie to nie jest Twoja wina. Pamiętaj jednak, że ON manipuluje Tobą i narzuca Ci myśl, że poprzez Twoje cechy jesteś do niczego ? co jest nieprawda.   

A czy On naprawdę jest taki idealny? Zastanów się, w którym momencie facet z którym żyjesz okazał się być dla Ciebie wspaniały, idealny? Jak podniósł rękę na Ciebie? Jak nie interesuje się Tobą? Jak nie okazuje Ci szacunku? Jak decyduje jak ma wyglądać Twoje życie u Jego boku? Przez to jest taki wspaniały? Chyba to nie są te momenty, które sprawiają że kobieta czuje się bezpieczna u boku mężczyzny ? zgadza się?

Proszę odpowiedz sobie na pytanie dlaczego z Nim jesteś? Co ten PAN IDEALNY ma w sobie takiego? Zastanów się czy warto... Skoro już i tak pokazał, że mu nie zależy, jak głupi jest pewny tego, że zawsze będziesz u jego boku, ale po co? By mógł Cię traktować jak worek treningowy? Dziewczyno obudź się! Twój związek jest do niczego... Dajesz z siebie wiele a dostajesz - załamanie psychiczne (ładny wyraz miłości z jego strony nie ma co)

Skąd taka pewność że nie możemy Ci pomóc? Kochana ja jestem KOBIETĄ KOCHAJĄCĄ ZA BARDZO, mam problem i do wczoraj uważałam, że sama potrafię sobie poradzić z nim. Okazało się to nieprawdą. Posiadałam błędne myślenie, uznając, że sama wiem co dla siebie najlepsze, sama skazywałam się na ból ze strony R. choć mogłam dawno powiedzieć DOŚĆ. Ale bałam się samotności, więc istniałam w tym związku, który związku nie przypominał. Dałam się okłamać wiele razy, dałam się oszukać, pozwoliłam się nie szanować i upokorzyć na oczach jego rodziny i bliskich znajomych ? nie fajne uczucie? I w imię czego? Kilku wspaniałych uniesień podczas seksu, kilku miłch dni spędzonych razem? Żyłam w strachu przed kolejnym jego rzutem humoru. Niezależnie czy był zły na szefa czy kumpla ja byłam winna. Co z tego, że pokłócił się z rodziną ? ja byłam winna. Rano wstał nieswój ? ja byłam winna. Wszędzie doszukiwałam się swojej winy.

Wczorajsza rozmowa z jedną z kobiet uświadomiła mi w jakim związku żyłam. Że on miał mnie gdzieś, że nie liczyłam się dla niego, że kazda rozmowa spełzła na niczym, bo przecież ON był najważniejszy. Wczoraj wylałam mnóstwo łez czytając srogie uwagi dziewczyn, wracając pamięcią do danych momentów. Dostałam niezłego kopa w tyłek, terapia szokowa podziałała. Zdałam sobie sprawę, że robiłam wiele zadowalając jego, broniłam go i jego humory, zachowania w imię ślepej miłości? Ślepej, bo gdybyś dziś zapytała się mnie za co go kocham nie odpowiem Ci bo nie potrafię?
Jeszcze kilka miesięcy temu bez zawahania z uśmiechem na twarzy powiedziałabym powody mej miłości do niego dziś tak nie jest.
Dawniej byłam optymistką, która znała swoją wartość i cenę, potrafiłam olać wiele spraw, na inne przymknąć oko, odszczekać ? to mu się we mnie spodobało. Dziś jestem pesymistką, która wszystko widzi w czarnych barwach, boi się samotności jaka przyjdzie, gdy jego zabraknie. Dotknęłam dna próbując się zabić ? nisko upadłam przez niego? Dziś wiem, że w dniach, kiedy paliła mi się lampka w głowie powinnam zacząć działać, a nie być zagłuszana przez jego słowa?

Ale nie jest nigdy za późno aby zacząć walczyć o samą siebie. Wystarczy chcieć, wystarczy zrobić jeden krok w kierunku uwolnienia się od tego toksycznego gó***. Uwierz, że z pomocą ludzi, którzy chętnie wyciągną rękę jesteś w stanie zmierzyć się z każdym problemem, nawet jeśli nosi JEGO imię?

Warto spróbować, bo kiedy już osiągniesz pewien poziom uznasz, że lepiej Ci się wiedzie bez niego niż z nim. Będziesz sama decydowała o sobie, a nie ktoś, będziesz sama dla siebie panią, będziesz wolna od kłótni, sprzeczek, obrażających słów, od poniżenia? Zacznij działać ? jeszcze nie jest za późno.

Wydaje mi się, że to co czujesz do niego to raczej nie miłość, a przywiązanie. Twoje słowa mówiące

ukazują jak niskie zdanie o sobie posiadasz. Czy facet, który ma dobre serce bije swoją partnerkę, nie okazuje jej należytego szacunku? Wydaje mi się, że nie. Bo jeśli jemu zależy i ma dobre serce nie podnosi na kobietę ręki a tym bardziej nie dołuje jej psychicznie. Ty masz tylko o nim wyobrażenie z przeszłości, taki jaki był. A nie jest, bo w waszym związku to on decyduje jak masz zyć, jak wygląda dana rutyna. Ponadto powinnaś wierzyć w swoje możliwości. Skoro swoją osobę zainteresowałaś jego, to i zainteresujesz i innych.

Sama napisałaś, że

O nie moja droga? Czyny mówią głosniej niż jakiekolwiek słowa. Powinien Ci pokazywać na każdym kroku jakim to jest szczęściarzem że ma Ciebie przy swoim boku. A on tylko uderzyć i zmieszać z błotem potrafi. No chyba, że Twoim zdaniem to jest JEGO OKAZYWANIE UCZUĆ.

Dokładnie stwierdzenie

ukazuje, że idealizujesz go sama. Nie chcesz odejść od niego, bo go to zrani? A czy on przejmuje się tym jak sam Ci zadaje ból? No przyznaj się, czy kiedykolwiek powiedział, obiecał, że dane zajście więcej nie powtórzy się? Wątpie również w to.

Mówiąc

sama potwierdziłaś, że nie kochasz go już jak kiedyś?

robisz tak by Twój ukochany nie mógł się na Tobie dalej wyżywać? Chcesz w ten sposób uspokoić jego a przy okazji siebie, bo wierzysz, że jak przestanie być zły to sytuacja między wami się unormuje. Nic z tego? Z byle przyczyny (nawet że zabił muchę) może się wkurzyć a Ty sama siebie będziesz za to winić...

O tym napisze Ci później, jak już dziś przeprowadzę z nim TĄ rozmowę.

Możesz mieć rację, że ich nie znamy, ale człowiek daje się łatwo przejrzeć, a jeśli wokół Ciebie są jeszcze życzliwi ludzie (w moim przypadku a i owszem) to sorry ale poznasz człowieka bez dwóch zdań.
Nic nie jest Twoją winą, widzisz w czarnych barwach, bo chcesz, a powinnaś spojrzeć na te sprawy z drugiej strony. Co gdyby Twoja siostra czy przyjaciółka miała takie sytuacje z partnerem jak Ty? Co byś jej radziła?
Uwolnić możesz się w każdy możliwy sposób ? wystaczy powiedzieć ?ŻEGNAM? i spakować swoje rzeczy

Czytam bo wiem, że mamy podobne przejścia, jestem tutaj aby choćby trochę pomóc Ci zrozumieć swoje życie, problem, może nakierować. Wierzę że wcześniej czy później przejrzysz na oczy (oby to było wcześniej)

Też dawałam szanse, wiele szans jak głupia wierząc, że tym razem będzie lepiej, że się postaramy, bo oboje chcemy, bo widzę jaki on wspaniały (bo dostał szanse).  To były tylko bajki, starania aby oczy mi czymś zasłonić - najczęściej fałszywym obrazem szczęścia i miłości, szczerości, zaufania i szacunku. Ja nigdy nie liczyłam na cud, który poprowadzi mnie do decyzji zakończenia wszystkiego, pomogły dziewczyny, a zdecydował ON i jego błąd... Czy będzie żałował - wątpie... Czy ja - raczej nie.

Bo im jest na rękę, że się z nami nie spotkają, my wtedy nie ględzimy, unikają wtedy możliwości rozmowy, która może przerodzić się w kłótnie, a my się zamartwiamy itp. Tyle, że oni to mają głęboko standard takich typów jak Twój czy mój

Skąd ja to znam... R. również powtarzał mi te same słowa, że on się stara (niby) ale ja nie widzę, a tylko wszystko w czarnych barwach widzę itp. Heh raz mu powiedziałam taki tekst "ok zacznę tak robić, jak mnie nauczysz. Jesteś starszy, bardziej doświadczony przez życie, więc prosze bądź mym nauczycielem" i nie uwierzysz, ale zgodził się... Tyle, ze nie do końca mu to wychodziło... Owszem były dobre momenty, ale zawsze gubił go aż wreszcie całkowicie zatopił jeden odwieczny błąd jaki popełnia - kłamstwo.

NieInteresujSię- nic nie chlapnąłeś ! Powiem Ci, że juz próbowałam zagrywek zeby był zazdrosny... ale on mi bezgranicznie ufa, bo zna moje uczucia do Niego. Ja nawet moge mu powiedziec, ze facet sie do mnie przypierdziela i przyjezdza pod moj dom i w ogole- jego to nie rusza. Mogę nawet flirtować z kim chce- a on mysli ze to zwykla rozmowa. Chyba ze na horyzoncie pojawiłby sie jego kolega... ale to by go zdenerwowało bardziej niz wprowadziło w stan zazdrości ... Widze ze jedynym wyjsciem z sytuacji jest odejscie od niego, bo dzieki temu ty zrozumiałes swoj bład... ale dlaczego o nia potem nie walczyles ? po jakim czasie to zrozumiałeś ???

Monia_3103 rozmawiałam wczoraj z przyjaciółką, ktora powiedziala, zebym mu dała szanse, bo problem w jego zachowaniu tkwi w tym, ze on jest skryty w sobie. Boi sie mowic o tym co mysli i czuje... No i problem tez jest we mnie- ze nie potrafie byc wyrozumiała... owszem juz nie potrafie. Przestałam go darzyc jakąkolwiek empatia, bo on w stosunku do mnie nigdy tego nie potrafił... I stalismy sie niczym para rodzenstwa ktore sie nie trawi, a nie para zakochanych ;/

Widzisz Monia_3101, rozmawiałam nawet z moją mamą. Ona zawsze była moja przyjaciolka, ale balam sie z nią rozmawiac o P. bo ona za nim nigdy nie przepadała... dzis jej powiedziałam wszystko... I ucieszyła sie ,ze wreszcie zrozumiałam jakim jest człowiekiem i powiedziała, ze z ojcem od ponad dwoch lat martwia sie o mnie i o moje zycie... nie chca bym je spierdzielila... i nie powiem, bo jestem załamana, ze nie ma juz nikogo kto by powiedzial- zostan z nim...

Ciezka decyzja mnie czeka...

JA kiedy mnie wkur.., radzę sobie właśnie w ten sposób co on robi z tobą , czyli niszczę go psychicznie, odebrałam mu przyjaciół ( zostało parę osób), po 15 latach małżeństwa znam go na wylot, wiem co go zaboli i kiedy znów wraca w nocy pijany - mszczę się ,wiem to jest podłe , ale skoro on mnie nie szanuje to dlaczego ja mam być ferr, a zemsta daje satysfakcje. Każda kobieta jest księżniczką i tak powinna być traktowana- na pocieszenie powiem że istnieją tacy faceci którzy tak właśnie postępują z kobietami ale na razie na takich trafiły moje koleżanki. Trzeba wierzyć w siebie i nie dać się , walcz . KAR

Kopnij drania w zadek a od razu lepiej się poczujesz.

No i powróciłam po krótkiej przerwie. Już było tak dobrze. Powoli odstawałam od niego, nawet raz mu odmówiłam spotkania bo gdzieś w głebi wolałam się spotkac z koleżanką. I unikałam słów "kocham Cię", "tesknie"... już było dobrze... nawet zaczął sie bardziej starać... choć czy ja wiem, czy staraniem można to nazywać... ;/
Tak czy siak, dziś wszystko zawaliłam ! Po całej linii.  Po południu zebrało mi się na jakieś doły (możliwe ze PMS...- tak czy siak- doły !), no i poczułąm, że go potrzebuje przy sobie niczym maleńkie dziecko matki. W ruch poszły smsy. Cisza. No to dawaj- dzwonie do niego:
-Misiu, mógłbyś do mnie dziś przyjechać, wiem, że tego nie było w planach, ale bardzo Cię potrzebuje. Jutro wyjeżdżam (nawiasem mówiąc na tydzien...)i chciałabym Cię dziś jeszcze zobaczyć, przytulić się etc...
Na co on odpowiedział :
-Nie dam rady M. Muszę się uczyć. Mam ostatni egzamin w tym tygodniu i muszę go zaliczyć. Poza tym jutro ide w góry z kolegą o 7mej rano a wieczorem mamy próbe (zespołu).

Więc po chwili się rozłączyłam podłamana, że ma zupełnie inne priorytety. Przecież może nie iść w góry jutro, a na chwilke do mnie moze przyjechać dzis. Dwie godziny go nie zbawią... No więc wymiana szybkich i skłóconych smsów... I zgodził się...
Ale ja wcale nie poczułam ulgi... Znów się poczułam jak bezużyteczna narzucająca się "szmata". I jeszcze to, że on przyjedzie tu z litości. A właściwie po to by "nie bylo wojny"... No wiec się poryczałam. Nawet to juz go nie wzrusza :
-Dobra przyjade. bede po 22.

No i przyjedzie. Ja się uspokoje zewnętrznie, zrobie mu pyszną kolacje, utule do snu... i wciąż w głowie bede miała mysl jak bardzo zrąbałam tą sprawe... zrobiłam po raz kolejny z siebie uzależnioną kobiete, a nie wyzwoloną...

I teraz jak debilka czekam na niego... Litości... czemu ja jestem taką głupią kobietą ????

Merry bo jesteś nieprzytomnie zakochana. I żadne rady wiele tu nie pomogą dopóki sama nie zrozumiesz, że ten związek jest toksyczny i Cię wykańcza psychicznie. Sama byłam w podobnej sytuacji, wtedy wydawało mi się, że A. traktuje mnie strasznie choć  w sumie nic takiego nie robił, jedyne co to chciał trochę więcej wolności, wyjśc czasem z kolegami na piwo, na co ja reagowałam krzykiem, aferą, tygodniowym nieodzywaniem. Jednocześnie on zabraniał mi wszystkiego, nie pozwolił iść na studia(mimo wszytsko poszłam i wyjechałam do innego miasta), był chorobliwie zazdrosny. Czy był to związek toksyczny? Ciężko mi teraz powiedzieć, śledząc forum od kilku miesięcy utwierdzam się w przekonaniu, że chyba tak nie było. Ale ja nie czułam się w tym związku dobrze, więcej płakałam niż czerpałam z tego związku radości. Mimo że było ciężko zerwałam po 4 latach. I teraz wiem, że to była słuszna decyzja. Nikt mi w niej nie pomógł, wcześniej słyszałam mnóstwo rad, rodziców, przyjaciółek, znajomych. Wszyscy jak jeden mąż mówili : zerwij. Ale ja wtedy nie słuchałam, musialam sama do tego dojrzeć. I dziś mam chłopaka przez którego płakałam może raz, i to w sumie dlatego, że sama sobie coś uroiłam w głowie.
Opisałaś teraz sytuację, że czujesz, że wymusiłaś na nim spotkanie. Dobrze wiem jak się czujesz, wolałabyś żeby on, słysząc że jesteś smutna sam zapropnował : Kochanie to wpadne do Ciebie, zwłaszcza że jutro wyjezdzasz, chciałbym Cię zobaczyć.
To smutne co napisze, ale wydaje mi się, że nigdy nie będzisz z nim szczęsliwa. Macie inne priorytety. Ty żyjesz nim, on niestety ma swoje sprawy i chyba nie ma co się oszukiwac, że to się zmieni. Choć na pewno dasz mu jescze jedną szansę uważaj tylko, żebyś po drodze nie zatraciła poczucia własnej wartości.

Życzę Ci jak najlepiej, pamiętaj, że miłość ma uszczęśliwiać człowieka.

Merry spokojnie, wyluzuj... Nic złego nie zrobiłaś, nie powinnaś się winić ani nic podobnego - dlaczego? Uczyniłaś pierwszy dobry krok w kierunku uwolnienia się od niego - zacytowane są na samym początku mojej wypowiedzi. To juz plus dla Ciebie i powód do dumy, udało Ci się. Natomiast Twój mały występek nie powinien Cię załamywać (ja sama wczoraj zadzwoniłam do EX po %, owszem miałam wyrzuty ale znikły). Chcę byś zrozumiała, że każdej kobiecie, która odstawia (DOSŁOWNIE!) swojego faceta nachodzą cięższe dni, chwile smutku, zastanowienia, wspomnień itp. Wtedy często w pewnych momentach robimy różne rzeczy - ja np słucham wspólnych piosenek, czytam jego smsy bądź wspominam dobre chwilę. Ty zadzwoniłaś... To nie grzech, to normalna reakcja - nie da się od tak raz dwa odebrać komuś czegoś czym się żyło ostatnimi czasy... Nie zawaliłaś niczego, po prostu nadeszły gorsze chwile, które popchnęły Cię do tego wydarzenia, ale to nie jest grzech, a normalna sytuacja. Nie jesteś jedyną która w podobny sposób postąpiła. Teraz musisz jedynie zebrać się do kupy, wziąć głeboki oddech i bez analizy sytuacji iść dalej, do przodu.

Nie dziwie się, że nie poczułaś ulgi. Ja sama zauwazyłam, jak i Ty musiałaś o spotkanie błagać - źle! Powiedział raz NIE to powinnaś uszanować, choć wiem jakie to cięzkie i irytujące. Jednakże w ten sposób ukazujesz jak jestem uzależniona od niego i że TYLKO JEGO OSOBA Ci pomoże w danym momencie. No cóż, poczułaś się jakbyś się narzucała - poprawnie zauważone, bo tak to mogło wyglądać. Jednakże szmatą nie jesteś ZAPAMIĘTAJ TO SOBIE!! O tym czy on przyjedzie z litości czy nie - nie powinno Cię obchodzić. A czy kiedykolwiek wzruszały jego Twoje łzy? On już takim typem jest - coś nie jest po jego myśli - FOCH!!

Kolejny błąd moja droga... To wszystko powinno wyglądać inaczej... Przyjedzie, usiądziecie obok, herbatka, rozmowa i pa - nara, żegnasz się. Po co ta kolacyjka, po co to lulanie do snu - przesada, bo w ten sposób nadskakujesz mu. A powinno to się skończyć już dawno. Do spotkania przy herbacie dojśc mogło, ale reszta - ODPADA!
Jesteś uzależniona to nie tajemnica, jednakże aby być kobietą wyzwoloną potrzeba czasu... Nie kilku dni, ale kilkanaście tygodni, ba może i kilka miesięcy, niektórzy mówią również o latach... Nie jesteś głupia, ale ślepo zapatrzona w tego faceta!

Wczoraj odnalazłam mój dawny wpis na forum, w którym przekazałam kobietce kilka słów. Tyczyły się one jak radzić sobie po rozstaniu. Rady nie są moje, a mojego dobrego znajomego, który wyciągnął mnie z załamania i poczucia winy na temat wcześniejszego związku oraz dał wiele do myślenia. Proszę przeczytaj sobie

Wczoraj natomiast porozmawiałam ze znajomym. Nie ukrywałam przed nim łez, tego, że to mnie nadal boli. Wyznałam mu całą prawdę, a on wiernie słuchał i ocierał łzy z moich policzków. W końcu kiedy ja skończyłam swój monolog on powiedział: " Jesteś zbyt zajebistą panną by czekać aż on wreszcie to zauważy. Byłaś dla niego wszystkim, starałaś się być partnerką, kochanką, przyjaciółką. Pomagałaś przezwyciężyć ciężkie chwile, radowałaś się z nim w tych dobrych, wspierałaś. Byłaś na każde zawołanie. Dla niego byłaś w stanie spełnić jego marzenia, dla niego zrobiłabyś wszystko. Jednak czy warto? A gdzie w tym wszystkim byłaś Ty? Gdzie on był na Twoje zawołanie, gdzie on radował się z Tobą czy przeżywał ciężkie chwile? Pisał na dobranoc esa jak go oto poprosiłaś, a co jesteś rachunek telefoniczny, z którym trzeba coś z robić, bo będzie źle? Jeśli on nie zauważył tego, że byłaś nie tylko jego narzeczoną, ale i wsparciem, którego nie uzyska od kumpli, to on jest dzieckiem. Jeśli on nie umie docenić tego co miał - jego strata. Kumple nie zastąpią mu Ciebie, Twojego miłego głosu na dobranoc, ani dobrego serca. Jeśli dla niego to co robiłaś było NICZYM, dziewczyno ciesz się, że w porę to się zakończyło."
Te słowa dały mi dużo do myślenia. I wiesz co teraz nie muszę się martwić, ani smucić. Owszem nachodzi mnie smutny czas, kiedy jeszcze zapłaczę, ale nie mam tego poczucia winy. Powoli staram się wrócić do normalności i uważam, że jeśli mój przejrzy w końcu na oczy będzie chciał ze mną o tym pogadać, a ja się nie odwrócę i nie ucieknę. Jeśli nie - jego strata.
Wiadome, że facet może być niezastąpiony, ale nie masz co cierpieć. Wiadomo, że jest Ci ciężko, że to przeżywasz, ale czy takie zachowania mają spowodować, że część Twojego życia przebiegnie nie wiadomo kiedy, bo Ty akurat cierpiałaś po byłym?

Az lzy staja w oczach... Ile z nas jest w podobnej sytuacji... :-(

Tylko czy "taki facet" istnieje naprawde?? Czy taki facet - nam niedostepny - nie staje sie w zwiazku tym jednym z wielu, który nie potrafi uszanowac drugiej osoby...

Zostaw go. Polski niedojrzały mężczyzna traktuje kobietę jak swoją własność - jak ją ją zdobędzie, to myśli, że zawsze jest jego. Gdy odejdziesz - zobaczy, co stracił - stanie się wtedy dojrzałym mężczyzną i może się zmeni i zacznie o Ciebie walczyć. Gdy nie zauważy, co stracił, to nie ma szans, aby dojrzał. Jak zawsze - wstydzę się, za takich mężczyzn.

Merry, jak możesz wymagać aby On traktował Cię jako priorytet jeśli sama się tak nie nie traktujesz. Pozwalasz żeby Cię tak tak traktował, jak tylko zatęsknisz to wyskakujesz z "Misiu, przyjedź bo Cię potrzebuję"

Dziwię się Twojemu zachowaniu bo generalnie widzisz jego błędy i zdajesz sobie sprawę jaki jest Twoje miejsce w tej relacji. Związek na takich prawach jakie Wy macie,/jakie On Ci proponuje nie jest żadnym związkiem. Jest układem typowo toksycznym. A Ty jesteś w nim swojego rodzaju ofiarą. Nieadekwatne jest w tym przypadku używanie słowa: 'kocham' przez niego. Szkoda mi, że się na to godzisz, choć obiektywnie jest mi obojętne - kto jak sobie życie układa. Sęk w tym, że działasz wbrew sobie i strzelasz sobie samobója!

Powiem Ci co prawdopodobnie będzie za kilka lat jeśli ten związek będzie trwał w dotychczasowej formie. Będziesz dla niego jak wycieraczka, o którą będzie mógł wytrzeć swoje buciory (czyt. swoje frustracje). Będziesz jedną  z tych kobiet, którego nie mają własnego "ja". Bez uśmiech, radości, chęci do życia, i będziesz tak tkwić przy nim bez wizji zmian bo przecież On zawsze był taki i jakoś Ci pasowało. Jeśli bierzesz go takim jakim jest, z "całym dorobkiem inwentarza", z wszystkim jego wadami, z jego niekwestionowaną agresją i brakiem szacunku do kobiet i Ciebie, z jego egoizmem ponad miarę to Twój wybór. Ale wtedy Twoje żale są wielką głupota. Przecież nie jesteś ubezwłasnowolniona, jesteś świadoma. Wybrałaś.

Poniższy cytat to Twoje słowa. Tak go scharakteryzowałaś. Przepraszam, ale ja pomimo wszystkiego nie mogłabym być z kimś takim, za bardzo cenię siebie.   

Twoja wina jest tylko taka, że kochasz miłością toksyczną. Uzależniającą zwłaszcza od negatywnych emocji. Nie sądzę byś była egoistką, egocentryzmu też nie widzę. To, że jesteś zazdrosna - musi mieć swoje podłoże w jego zachowaniu. Rzadko kobiety chorują na zazdrość jeśli nie ma czegoś na rzeczy. Szczerze nie masz ku temu powodów ????
Myślę że jesteś świetną babką, tkwiącą przy nieodpowiednim mężczyźnie stąd taka krytyczna ocena samej siebie!

Szkoda, im szybciej stanęłabyś na własnych nogach tym lepiej. Myślę, że Twoje życie kuleje jako życie tylko Twoje, zakładam, że Twoje życie i Twój czas jest skupiony na nim. Błąd!, oby nie przyszło Ci za niego słowno zapłacić. Samotnością. Mówię o samotności, czy będziesz w związku z nim czy nie. A taka jest najgorsza.

Błąd w myśleniu o samej sobie, ale Ty jak narazie nie chcesz zobaczyć alternatywy.Trzymasz się tego związku i nie chcesz puścić za wszelką cenę - choć jest dla Ciebie toksyczny. Dopóki nie zadziałasz radykalnie i konsekwentnie jesteś na równi pochyłej. Nie udało się bo nie zrobiłaś nic by mogło się udać.  Zrób ten krok - dla własnego dobra. Jeśli jesteś dla siebie najważniejsza, jesli jesteś swoim własnym priorytetem zrób to.
Pozdrawiam

Merry  myślę, że jesteś bliżej niż dalej by podjąć decyzję o odejściu. Nastąpi to już za jakiś czas. Jak już parę osób wcześniej pisało do pewnych decyzji trzeba dojrzeć i Ty jesteś już na tej drodze. Teraz tylko pytanie ile jeszcze jest tego czasu ?
Jedna z dziewczyn napisała, aby najpierw zakończyć związek, odchorować, nabrać pewności siebie a potem szukać nowego partnera. To jest dobra rada, ale wiele osób mówi też że lekarstwem na jedną nieszczęśliwą miłość jest kolejna
Może poflirtowałabyś sobie z kimś na internecie ? Pełno jest takich portali, nikt nie każe Ci z kimś spotykać,ale spróbować możesz. Oczywiście zrobisz jak uważasz, to jest tylko moje zdanie.Jednak gdybyś popisała z kimś kto zauważył by Twoje zalety,by Cie komplementował, słuchał jakie masz zdanie na różne tematy i wymieniał z Tobą poglądy zauważyłabyś, że świat nie kończy się na obecnym dupku. Uważam, że takie rozmowy podbudowały by Ciebie psychicznie i zaczęłabyś dostrzegać w sobie więcej wartości niż masz obecnie.
A pomyśl sobie  co by było gdybyś dostałe nagle sms w obecności swojego partnera ;> Po Twoich postach i opisach Twojego faceta widzę tutaj mega awanturę ale jest szansa iż tak jak pisał jeden z kolegów zacznie być zazdrosny i zacznie walczyć, może włączy mu się myślenie ( w co wątpię ) że mógłby Cie stracić, że coś tutaj nie gra. Musisz poruszyć jego szare komórki !!!!! Niech myśli, że koleś z autobusu czy właśnie z tej imprezy do Ciebie wypisuje uważam, że nie masz nic do stracenia aby tak zagrać.

Przecież z Tobą umówił się wczoraj, więc basen może odłożyć. Zrobisz jak uważasz ale Ja bym mu napisała, że ma się dobrze bawić, skoro jego nie będzie to Ty sobie znajdziesz zajęcie. Właśnie Ci pokazał i udowodnił, że jesteś gdzieś dalej w jego planach. W związku z tym idź do jakiejś koleżanki cokolwiek bylebyś wyszła z domu.
Napisz mu miłego wieczoru i do jutra kochanie. Zgłupieje bo nie będzie wiedział o co chodzi hihi Spróbuj co Ci szkodzi Trzymam kciuki

Masakra!
Wiesz czytajac to wszystko,to pewnie,ze powinnas go zostawic! I to od razu!
Przeciez to gołym okiem widac,ze on czeka az Ty z nim zerwiesz! Ze mu obojetne jest to czy jestes czy nie.
Nie jestes dla niego na 1 miejscu tylko na ostatnim.Pierw musi spotkac sie  z kumplami,potem miec czs na swoje hobby a potem EWENTUALNIE spotka sie z Tobą.
Ja wiem,ze to sa ostre slowa.
I zabolą.
I tez wiem,ze nie zerwiesz  z nim.I ja Ciebie rozumiem...Mam podobnie.
Oklamujemy siebie,trwamy w czymś co nie ma przyszlosci,ale gdzies jest tam glupia nadzieja,ze sie ułozy;/

Tez odnosze wrazenie Merry,ze Ty boisz sie tego,ze zrywajac z nim wskazujesz siebie na samotnosc. A nie mozesz tak myslec! Masz widze przyjaciolke,ktorej mozesz sie wygadac! Za pewnie tez , mozesz sobie gdzies z nia wyjsc tak?
To wyjdzcie gdzies! Moze akurat kogos poznasz???

Jej...czytam to i czasami sie smieje a czasami płacze bo mam to samo ze swoim K. ja juz dawno doszłam do wniosku ze jestem w toksycznym zwiazku..ze nie jestem szczesliwa (choc czasami sa chwile gdzie jest super) Jednak nie chce odejsc bo i tak wiem ze pozniej bd prosic go zebysmy jednak zaczeli na nowo ,zawsze jest tak ze jak sie pokłocimy to ja pierwsza wyciagam reke...mija tydzien a on zero odzewu... Moze poprostu nic nigdy idealne nie bedzie...? Co sie dzieje z tymi facetami ze oni tacy sa dla nas??...a i chciałam sie spytac jak u Ciebie z seksem ...? Bo z moim to nie wiem kiedy ostatnio było wspolzycie.:(

No widzisz u mnie co do seksu to jest rzadziej niz u Ciebie...i to jemu sie nie chce;/...On to typ domownika ...usiadze... oglada tv... albo komputer...Nawet nigdzie nie wyjedziemy bo jemu sie nie chce...a i trzeba podkreślić ze to Materialista...egoista.Nie wiem moze poprostu ja przesadzam...ehh taki metlik niewiadomo co robic ;/.Chcialam sie jeszcze spytac jak wywalczyłas u niego to ze Ty masz racje i ze to on sie odzywa??..Tylko ze pisałas ze sie prosisz o spotkania to jak to jest wkoncu ??

Biedronka89.91 - jak wywalczyłam u niego ze mam racje ? Otóż, gdy poczułam, ze to ja zawaliłam od razu przepraszałam, lecz gdy poczułam ze na 100% nie było w tym mojej winy - nie odzywałam sie i za każdym razem mu zaznaczałam- ze ja umiem przyznac sie do błedu, a on nie... A co do proszenia sie o spotkanie to inna sprawa... tego nigdy nie byłam w stanie zmienić...

anjaa- masz racje. Uzależnienie odpartnera bywa silne tak samo jak alkoholizm czy narkomania. czytałam kiedys książkę "uzależnienie od pratnera, czyli jak wyrwac się z toksycznego zwiazku"... i własnie do tego to przyrównali... Wszystko pasuje idealnie... Ja też palę papierosy... raz rzuciłam... na miesiąc a potem wróciłam... i obawiam sie, że w przypadku P. mogłoby byc tak samo, chyba ze "czara sie przeleje" i bede miała mega powód by odejść...
Jest to nieziemsko trudne... Bo bywają piekne dni, jak w każdym związku... i tylko tymi dniami zyje kobieta uzalezniona...

Joland@ to samo mi powiedział psycholog, tyle że on dodał, że jestem DDA... i to była moja ostatnia wizyta u terapeuty...

zgadzam się z anjaa
Zrób mu listę z tym co Ciebie boli, przejrzyj swoje posty na spokojnie i od myślnika wszystko wypisz tak jak Nam tutaj opisywałaś. Zrobi się tego tyle, że jedna kartka nie wystarczy
A na końcu napisz : I właśnie dlatego od Ciebie odchodzę, zostawiam Cię. ŻEGNAM !!!!
Potem musisz być silna i nie reagować na NIC z jego strony, choć podejrzewam, że i tak sobie z tego nic nie zrobi. Uwolnij się bo szkoda Twojego czasu

anjaa on mnie nie zdradził...przynajmniej tak twierdzi... A wielki powód to po prostu musi być jakiś kolejny wstrząs...

nici- nie mogłabym mu tego zrobic po tylu latach... on jest wbrew pozorom bardzo wrazliwym człowiekiem... popłakałby sie a jeszcze nie daj Bóg zabił...

Joland@- byłam już w takiej poradni. Nawet w dwóch. wszedzie powiedzieli mi to samo DDA... i sie przestraszylam i uciekłam... czasem lepiej mniej wiedzieć...

Ps. Moje drogie Panie, już późno, ale muszę o coś się was poradzić. Miesiąc temu P. był na imprezie z kolegą J. i prosiłam go wtedy zeby wrocił wczesnie do domu. Oczywiście nie posłuchał mnie i był po 2. Ale to nieistotne... Istotne jest to, że po miesiącu nagle powiedział mi że był wtedy w klubie "X". Jest to klub ogolnie uważany za najgorszy w moim miescie, gdzie dziewczyny chodza prawie nago, a faceci to same wsioki i dresy ktorzy chca przeleciec panienki... oczywiscie sie nie zdenerwowałam, ale byłąm zdziwiona ze nagle po miesiacu mi to mówi- jak twiedził bał sie wczesniej powiedzieć.
No po czym dowiaduje sie od swojej przyjaciolki, ktora gadała ze swoim chłopakiem (a kumplem P.)ze P. był w "X"... wypadła przypadkowa rozmowa... I doszłysmy do wniosku, że on mi to dlatego tylko powiedział, bo bał sie ze sie dowiem od kogos innego... I jak ja mam to teraz traktować ? co zrobić ?skoro on mi mowi tylko to czego sie boi, że sie dowiem od kogoś innego... to nie chce wiedziec co on moglby robic gdyby wiedzial ze sie niedowiem... co ja mam zrobic ? powiedziec mu to, ze tak mysle... czy olać sprawę ??? ech ...:(:(:( boje sie ze mnie notorycznie okłamuje i mowi tylko wtedy gdy wie ze ja na pewno sie dowiem.

Głupia jestem i naiwna, że z wszystkim poradzę sobie sama. Wypisałam dziś listę wad mojego związku, która gdy zerwę będzie miałą mi przypominać dlaczego odeszłam...
I gdy pisałam.. nagle pomyślałam, że przyzwyczaiłam się do tego wszystkiego... Nawet do tego cierpienia... I smutek mnie ogarnął, że tak kochany człowiek mógłby odejść. Wszystko zatacza bezsensowne koło. Raz chcę raz nie... Mam już dość tej zabawy "w kotka i myszkę" z samą sobą.

Merry, potrzebujesz terapii, bez dwóch zdań. Inaczej nie dowiesz się, czego chcesz. Nie wiesz kim jesteś, boisz się prawdy, nie chcesz słuchać o DDA. Jesteś kompletnie zagubiona, poszukaj siebie, a później próbuj walczyć o swoje miejsce w związku.
Inaczej nie zmienisz nic (na lepsze), a gorsze powoli samo będzie się pojawiało. Więcej siniaków, większa pogarda, coraz "grubsze" słowa. A Ty coraz smutniejsza i zrezygnowana.
Coś powinnaś zrobić, dla siebie.

Jolanda@... dziękuję...

marynarka- masz rację... pomyslę nad tym głębiej...

monia_3103 no nawet nie wiesz jak bardzo się stęskniłam. ! Jak tylko zobaczyłam, że dodałaś posta to już wiedziałam- bedzie dobrze . I po raz kolejny muszę sie z Tobą zgodzić.. po co miałabym mu tłumaczyc dlaczego odchodzę... przeciez chyba jak pomyśli to sie zorientuje...I kolejna sprawa- rzeczywiscie on ma gdzies czy bede płakać czy nie...
I dzięki za odpowiedź apropo klubu. Jeszcze mu nie powiedziałam, bo chciałam ochłonąć i poczekać co mi tu doradzicie... jutro z nim porozmawiam... i ogolnie mam zamiar mu powiedziec, że jest problem... problem z tym co ja mysle o naszym zwiazku...
Tąpnęły mną słowa "czcisz go jak BOGA"... masz racje... to jest przerażające !!! Nigdy nie chciałam nikogo tak traktować... Otwierasz mi oczy kochana! I mi możesz śmiało pisać co myślisz, nawet mnie obrażać... bo (poniekad jestem przyzwyczajona) a poniekąd - rozumiem frustracje innych ludzi. Sama bym opieprzyła taka dziewczynę jak ja...

Ach.. napiszę w niedziele jak tam po rozmowie jutrzejszej...
Całuje was gorąco... Oii gdyby nie wy chyba bym zgłupiała do reszty...

No i jestem po... jedyne słowo które ciśnie mi się na język komentując wczorajsza rozmowe = "tragedia".
Poszliśmy na imprezę. I nie spodziewałam sie tego oczywicie, że nie bedziemy sami, więc pomyslałam, że porozmawiam z nim po całej "zabawie". No ale jak się okazało Piotr wypił za duzo i złapał tzw. "agresora". W momencie gdy do jednej koleżanki rzuciłam, żartobliwy tekst, opierdzielił mnie prawie na cały pub. Ja wstałam od stołu i wyszłam. Szedł oczywiscie za mna. zaczął mnie wyzywać, mówić że powinnam sie spotykać z ludzmi ktorzy tylko lubia gadac o dup*eniu (bo przed imprezą spotkałam się ze znajomymi, którzy miewaja takie żarty...)Ocenił mnie okropnie. Poryczałam się. Byłam zła ze broni tą dziewczynę, a mnie oczernia. Powiedziałam mu wszystko. Nie wyszło tak jak chciałam. Mogłam to mówić nie płaczać, nie krzyczac... Okazało sie, ze my naprawdę nie umiemy juz rozmawiac, imprezować ... robic czegokolwiek wspolnie. Ryczałam jak głupia... On siedział zimno koło mnie. Powiedziałam, ze nie chce byc z takim człowiekiem jak on... właściwie brzmiało to tak, jakbym już zrywała z nim. A on milczał. Błagałam go by sie odezwał. powiedzial, że nic nie powie bo i tak go zneguję. Skutkiem czego dotarliśmy do domu. Siedliśmy w kuchni przy zgaszonym świetle. zaczeliśmy na spokojnie "rozmawiać. A gdy skończyłam swój monolog (podczas ktorego nawet na mnie nie spojrzał...) powiedziałam : dobrze, teraz Ty mów. - a on na to : Nie mam siły.
Więc wstałam od stołu i połozyłam sie do łózka. Za chwile przyszedł cały zapłakany. No i zmiękłam. Przytuliłam go. Przeprosiłam. On prosił bym nie przepraszała. Mówił ze jest beznadziejny. I koniec końcem zasnęliśmy w objeciach. Żadnych wniosków, żadnego rozwiązywania sprawy... nic. I wszystko wraca teoretycznie do poządku dziennego. Jedynie moge miec nadzieje, że weźmie sobie moje słowa choć troche do serca...

źle to wszystko wyszło i to moja wina...

acha... zapomniałam dodać, że gdy rozmawialiśmy po imprezie jeszcze przed pójściem do domu - jakiś chłopak podszedł do nas i powiedział do P.
-Nie krzycz na nią ! Jeszcze raz a sie tu wrócę...- nie musiał sie wracac bo Piotrek zaczął się z nim szarpac. Ja nie chciałam na to patrzyć wiec odeszłam... potem mnie dogonił.

Merry - nie mam pojęcia co napisać. Naprawdę tak bardzo zależy Ci na życiu pod jego dyktando? Uważając, żeby jaśnie pana Piotrusia nie rozzłościć?! Ciągle przepraszając za jego złe zachowanie? Domyślam się jak ciężko Ci musi być, ale postaraj się spojrzeć na sprawę z boku. To NIE jest związek partnerski dwojga dorosłych ludzi.. może kiedyś był, do czasu jak nie przestał Cię szanować. Tak nie zachowuje się człowiek który kocha

Poważny błąd... Wiadomo, że jak idzie się na imprezę to jest alkohol, a alkohol+rozmowa=nic nie wyjaśnione... To robi się wcześniej!!

Dupek cholerny cham *&%$#&^$* - tyle mogę powiedzieć... I Ty za to GO tak czcisz?? Oj kochana on Tobą pomiata jak szmatą i Ty się na to jeszcze godzisz...

No a co z tego, że płakałaś i krzyczałaś? Tobie nie wolno a jemu jak najbardziej?? Mądre stwierdzenie NIE UMIECIE NAWET BYĆ RAZEM!! właściwie brzmiało to tak, jakbym już zrywała z nim. A on milczał. Błagałam go by sie odezwał a sorry co to miało być do cholery (że tak się wyrażę) On milczał jego sprawa, ale po co jeszcze bardziej siebie oczerniałaś i płaszczyłaś się przed nim błagając... W głębi ducha on specjalnie milczał bo wiedział, że tak zareagujesz, miał przewagę a Ty GŁUPIA dałaś się nabrać... Milczał, było dać mu milczeć... Najwyraźniej nic nie miał na swoją obronę DUPEK!!

Skutkiem powinnaś go olać i sama pójść spać a nie jeszcze szanownie z nim rozmawiać... Milczał, to niech by sobie pomilczał - ciche dni pozwalają myśleć... A nie sorry - przecież P nie używa umysłu, on czyta w Twoim umyśle... Jaki Bóg którego Ty czcisz posiada niesamowitą moc - czytania i wychwytywania myśli innych. Wiedział co zrobić, aby Tobie GŁUPIEJ zmiękło serce!! No i co że płąkał... Czy jak Ty roniłaś łzy podczas rozmowy gdy wracaliście, powiedział "nie płacz Skarbie, no już dobrze, nie warto ronić łez"? Nie, on się tylko darł na Ciebie, upokarzając Cię, pokazując swoją siłę i mając Cię w dupie...
Owszem ON JEST BEZNADZIEJNY A TY GŁUPIA bo wierzysz w rzeczy jakie on Ci opowiada, serwuje Ci kolejne bajeczki, a Ty w nie wierzysz... Widzisz żadnych wniosków, a powinny byc takie
cholera, ja mu mówie co myśle, prawie z nim zrywam, płaczę mówiąc o tym, że rani mnie swoim stosunkiem do mojej osoby, a jedyne co on potrafi to opierdzielać mnie przy świadkach pokazując, że jestem nikim dla niego, workiem treningowym na którym może się wyżyć złością.
Powinnaś była być stanowcza - POTRAKTOWAŁEŚ MNIE BEZ SZACUNKU - TO POKAZUJE, ŻE NIE LICZĘ SIĘ DLA CIEBIE, PŁAKAŁAM, A TY WOLAŁEŚ DRZEĆ MORDĘ NIŻ MNIE USPOKOIĆ. TO KONIEC!!
Aha i on niczego nie weźmie sobie do serca - bo po co, skoro Twoja złość i ból znikną jak on znowu coś zrobi czego Ty oczekujesz aby uspokoić Ciebie i te emocje między wami a po kilku dniach będzie jak dawniej...

Zawiodłaś mnie Merry, myślałam, że umiesz rozpoznać, iż wobec Ciebie on stosuje agresje słowną, że źle Cię traktuje, że chcesz coś z tym zrobić, a to coś oznacza ZAKOŃCZENIE a prawdziwą miłość. Wybacz za słowa GŁUPIA ale taka jesteś gdy tak postępujesz... Tyle dobrych ludzi tutaj pokazuje Ci, że on Cię nie szanuje, ma Cię w dupie a Ty jeszcze z nim jesteś... Do kiedy? Aż użyje ręcznej przemocy i też będziesz żyła nadzieją, że on coś przemyśli?? Kochana takie typy nie myślą o innych jak tylko o sobie!!
Potraktuj moje słowa poważnie, jak i innych... Spakuj swoje rzecz, wyjedź do domu, jemu zostaw kartkę ze słowami "Miarka się przebrała. To koniec" i oderwij się od bycia OFIARĄ... Bo to zaczyna mieć niefajne akcje... Działaj raz dwa, no chyba, że odpowiada Ci takie życie - inaczej już dawno byś uciekła. I nie wal mi tu tekstem KOCHAM GO bo nie darzy się uczuciem faceta, który w ten sposób traktuje kobietę! Kochasz wspomnienie o dawnym P, które przeminęło.

OBUDŹ SIĘ MERRY DO CHOLERY!!

Ja również byłam w toksycznym związku i wiem co to znaczy, miałam podobne bądź takie same sytuacje i momenty... A jednak ruszyłam głową i coś zrobiłam!! Przyszły wakacje, spakowałam się i wyjechałam do rodzinnego domu, aby wyleczyć się z chorej miłości! Nie czekałam aż bardziej będzie znęcał się nade mną psychicznie, miałam dość ciągłego upokarzania, kłamstw i zapewnień, którymi mogłam sobie du** podetrzeć... Jak głupia wierzyłam, miałam nadzieję, czekałam i dawałam kolejne szanse - przepłaciłam to wszystko próbą samobójczą... To był dla mnie sygnał ostrzegawczy, że wszystko za daleko poszło...
Jeśli uważasz, że to źle iż wyrażam swoją opinię to sorry - możesz się nie zgodzić. Ja mam tylko nadzieję, że Merry jest innego zdania i wreszcie zrobi coś co powinna, bo bycie ofiarą w związku nie jest przyjemne a może mieć poważne skutki na przyszłość. Wiem coś o tym z własnego doświadczenia.

monia_3103 - uświadamiasz mnie. Strasznie mna tapnęło to co napisałaś. Okropnie. Ąz się zaczęłam bać i chyba, powinnam z nim zerwac zanim wroce na studia. Bo przeciez (według planu, miałam z nim zerwac w październiku), ale doszłam do wniosku po tym co napisałaś, że jednak lepiej teraz, póki sa wakacje. Odchoruje przez sierpien nasze rozstanie i podejde do życia z nowym nastawieniem.
Tyle, że czasem mi się wydaje, że ja przesadzam... ze może on jest biedny. Moze taki jest po prostu. Żal mi go. I chyba tylko z litosci chce z nim być... Obiecuje sobie- jeszcze jedna akcja i odejdę. Bo nie zrobie tego teraz- gdy jest w porządku... zbyt bardzo by bolało. Podczas kłótni mniej boli... monia... jestes moim skarbem !!! :*

biedronka89_91 - Ty też weź się w garśc i posłuchaj co Ona mówi. Jesteśmy naprawde GŁUPIE... ech