Czy ktoś ma tak spaprane życie jak ja - Netkobiety.pl

Kochana AGNADO głowa do góry! To że teraz jest ci źle i czujesz się przegrana, to wcale nie znaczy że tak będzie zawsze! Na sam początek postaraj się znaleźć prace, wiem że to może okazać się trudne w dzisiejszych realiach, ale mimo to nie trać nadziei i składaj podania gdzie się da. Musisz wyjść z domu, przebywać między ludźmi, a wtedy na pewno kogoś znajdziesz. Nie wiem w jakim jesteś wieku, ale to nie ma znaczenia, bo miłość można znaleźć niezależnie czy ma się 25 czy 50 lat. Wiem że jest ci ciężko ale musisz się z tego podnieść i pokazać że jesteś silną i zaradną kobietą. W żadnym wypadku nie powinnaś się załamywać, to do niczego nie prowadzi. Może masz za sobą nieudane małżeństwo, ale nie jesteś sama, masz dwójkę dzieci, masz dla kogo żyć i dla kogo się starać. Nie zapominaj o tym!
Życzę dużo siły!
Powodzenia!

Byłam już na tylu rozmowach w sprawie pracy i zawsze słyszę, że albo mam za małe doświadczenie, albo nie mam tego co jest wymagane. Na jedno miejsce jest po kilkanaście a czasem może i setki bezrobotnych.
Co do mojego życia to tkwię w małżeństwie, chociaż stale jestem obrażana wyzywana, ale jakbym sama utrzymała dzieci skoro nie mam pracy.

moze pomysl o wlasnym malym biznesie... poszperaj w internecie, przygladaj sie temu co sie dzieje , zajzyj tu zajzyj tam...moze masz profesje lub pasje ktora na to by Ci pozwolila.. teraz na otwieranie wlasnej dzialalnosci mozna dostac dotacje, jak ja rozkrecisz troszke bardziej mozesz dostac kolejna itd...takze moze w ta strone powinnas pomyslec?...masz dola, a z dola nie widac za wiele perspektyw...postaraj sie wziasc los w swoje rece, moze masz przyjaciolke/znajoma z ktora mogla bys cos otworzyc... pomysl o tym...
pzdr

Jasne, niektórzy są w zdecydowanie gorszej sytuacji a jednak dają radę. Nabierz trochę pewności siebie, zacznij myśleć, że to ty masz wpływ na swoje życie, że wszystko da się zmienić przy odpowiedniej dozie samozaparcia.

A ja ta sobie myślę, że jak idziesz na rozmowę w sprawie pracy, to pokazujesz, że wiesz, że i tak się nie uda. To widać.
Masz skończone studia? Może warto by było, żebyś zrobiła sobie jakiś kurs albo studia podyplomowe? I przede wszystkim, masz dzieci, które są całym Twoim światem. To już jest powód do tego, żeby się cieszyć.
Piszesz, że tkwisz w beznadziejnym małżeństwie. Tutaj widzę jakiś zaczątek Twoich problemów. Facet Cie nie szanuje, a Ty się przez to dołujesz i nie masz na nic chęci.
Zawalcz o siebie, jesteś młodą kobietą. Uważam, że jesteś na tyle wartościowa, że znajdziesz sobie coś. Moja mama też miała niezłego doła przez ojca, bo ją zdradził. Rozwiodła się z nim, wywaliła go z domu i zmieniła pracę. W wieku 45 lat. I co, dało się? Porobiła kursy, studia podyplomowe, mianowanego i nieźle zarabia. Ale wzięła się w garść, bo miała dzieci, które trzeba wyżywić i ubrać. Miała tylko nas, ale szukała rozwiązań. Porozmawiaj z rodzicami, może oni będą w stanie Ci pomóc.
I przede wszystkim- GŁOWA DO GÓRY!

Niestety na studia mnie nie stać. Pytałam w Urzędzie Pracy o szkolenia, ale nie ma już miejsc, bo urząd pracy dostał mniej kasy i w związku z tym były tylko dwa szkolenia na które zakwalifikowały się osoby czekające na szkolenie z poprzedniego roku.
Starałam się też dostać się na staż w jakimś urzędzie był tylko na trzy miesiące
myślałam dobre i to, ale co z tego jak było ze mną sześć kandydatek i niestety  mnie nie wybrali.
Takie życie. Na moich rodziców nie mam co liczyć. Dobrze wiem jak miałabym wypominane i co by mi mówili gdybym się rozwiodła. Czasem chciałabym wyjechać z dziećmi na koniec świata...

Mam 47 lat, trójkę dzieci i dwadzieścia lat nie pracowałam - zajmowałam się domem. Nieudanego małżeństwa już nie mam - miesiąc temu szczęśliwie się zakończyło.
Zapraszam Cię do mojego wątku "Mój wymarzony rozwód", tam jest cała historia, krok po kroku.
Ja WIEM, że da się zmienić swoje życie. Nie jest łatwo (szczerze - jest cholernie trudno), ale da się , na 100%.
Życzę Ci tego z całego serca.

Dziękuję wam za dobre słowa.
Wiem, ze niektórym się udaje, ale ja niestety jestem osobą, która szybko się załamuje i nie wierzy w swoje możliwości.Tak zostałam wychowana. Rodzice nigdy mnie nie chwalili uważali, że to psuje dziecko. Ciągle słyszałam, że do niczego się nie nadaję.
Ciągle próbuję gdzieś się załapać. Znowu jestem przed kolejną rozmową o pracę. Nie zdawałam sobie sprawy, ze jest aż takie bezrobocie. Jest dużo kobiet, które nie są zarejestrowane w Urzędzie Pracy, a też szukają pracy. Trochę się nie dziwię, bo do Urzędu niejednokrotnie trzeba dojechać, a już jak ktoś weźmie jakieś skierowanie na rozmowę to trzeba trzy razy pojechać do urzędu: po skierowanie, do poleconej firmy i znowu do urzędu z odpowiedzią. Jak dla mnie to jest chore. Czy któryś z tych urzędników pomyślał że ta osoba bezrobotna musi mieć na dojazd.
Pozdrawiam Wszystkie osoby szukające pracy.

33 lata i postawa pod tytułem: nic mnie w życiu już nie czeka. Załamka.

Ogarnij się koleżanko, bo za młoda jesteś, żeby się kłaść do grobu i umierać.

Piszesz, że od 2 lat nie pracujesz - a jaki zawód wykonywałaś wcześniej?

PS: pościemnianie w CV nie zawadzi!

zanim Edison ukazał światu żarówkę, miał 1000 prób.
jakby za 1001 razem sie poddał? byśmy teraz pewno wszystkie siedziały i sobie puszczały znaki dymne.
łazimy do skutku, robimy wszystko. trzeba się doszkalać, ba nawet samemu się uczyć (moja znajoma opanowała hiszpański przez Internet na poziomie podstawowym i może spokojnie wpisywać, że zna 2 obce języki)-trzeba się pchać! nie ważne ole razy upadasz ale ile wstajesz!