rodzice mojej koleżanki nie pozwalają jej mieć własnego zdania - Netkobiety.pl

Myślę, że Ty nie jesteś w stanie pomóc swojej koleżance. To sprawy rodzinne. Możesz jedynie być z Nią i wspierać.
Moi rodzice traktowali mnie podobnie. Gdy poszłam na studia to im przeszło. Chcieli dla mnie dobrze... W sumie to nie mam żalu, a wręcz przeciwnie, jestem im za to bardzo wdzięczna.
Do dziś na zakupy zabieram mamę, bo się przyzwyczaiłam. Wybito mi z głowy imprezy przynajmniej nie mam złych doświadczeń z imprezowaniem związanych
17 lat- to wiek buntu. Rodzice są czujni

Nadgorliwość jest gorsza od faszyzmu... Nie jestes jej w stanie pomóc. A tylko wspierac. Osobiście nie wyobrażam sobie ze moi rodzice mogliby mnie trzymac na smyczy. Sa opiekuńczy, martwia sie, ale wszystko do granic rozsadku. A rodzice Twojej koleżanki najnormalniej w zyciu ja krzywdza. Nie pozwalają jej dorastać... Czekać tylko az sie zbuntuje, a to dobrze nie wrózy.

A wg mnie to normalne, bo rodzice powinni kontrolować, bo sam wiem po sobie, że mimo wszystko trzeba nade mną trochę "bata" trzymać.  Chociaż czuję się samodzielny i odpowiedzialny za siebie to mimo wszystko przekroczyłem parę razy granicę.

Co w tym dziwnego, że chodzi z mamą na zakupy?

Chyba dobrze, że kontrolują ją jak się ubiera, bo przecież to co się dzieje na ulicach to aż strach... 13 latki w dekoltach i miniówkach...

Rodzic od tego jest, a nie tylko zapewnić dach pod głową, dać kasę, wysłać do szkoły...

Ale mimo to wszystko zależy od dziecka, jak postępuję.

mam 17 lat, w styczniu kończę 18. mojej mamie także zazwyczaj nie podoba się to, co kupuję do ubrania, narzeka ale i tak wychodzi na moje bo i tak to kupuję. gdyby nie to, że mam chłopaka i moja mama go lubi o imprezach mogłabym zapomnieć, a teraz kiedy szybko robi sie ciemno punkt 19 musiałabym być w domu. również mnie gnębi mówiąc, że nic nie potrafię itd. no ale to wszystko chyba z opieki. rodzice mówią swoim dzieciom "wynieś śmieci to pójdziesz do kina".. i dziecko wyrzuca śmieci a to chyba często spotykane. moim zdaniem jej mama jest nadopiekuńcza i nie puszczając ja na te imprezy nie chce, żeby jej się coś stało to chyba normalne. a co do ubrań, patrząc na to co noszą teraz gimnazjalistki też bym sama wolała kupywać córce ubrania...

ale przecież 18 lat to nie koniec dzieciństwa, moim zdaniem zdąży jeszcze wiele poznać i na tym nie ucierpi. kiedyś dzieci wychowywano inaczej i zyją. Przykład mojej mamy. wychowała się na wsi, nie miała czasu na kolezanki, musiała ciągle pomagać w domu i w gospodarstwie a lekcje odrabiała pasąc krowy bo kiedy indziej nie miała czasu i dobrze się uczyła. mając 21 lat jeszcze mieszkała z rodzicami i jak ojciec walnął pięścią w stół że ma iść spać to miała iść spać i jakoś nie narzeka a nawet bardzo dobrze wspomina ojca.

może mama tej dziewczyny po prostu uważa, że ona nie dorosła by chodzić na imprezy. moja siostra np ma 15 lat a umysłem jest 10latka, chociaż wcale taka ograniczana nie jest.

Ja nie uwazam ze 18 lat to koniec dzieciństwa. Mam 20 i czuje sie czasami jak dziecko. Kiedyś było kiedyś. Teraz jest teraz. Inne czasy. Nie mówie, ze lepsze. Ale wg mnie rodzice powinni dać dziecu troche swobody i mozliwość wyrażania własnego zdaniam oraz podejmowania własnych decyzji. A rodzice powinni pomagac dziecku w podejmowaniu tych decyzji. Popadanie w zadna skrajność nie jest dobre. Ja nie bede matki uczyć wychowywac dzieci, ale nie wyobrażam sobie wychowywania mnie pod kluczem. Trzeba dziecko uczyć samodzielności, bo inaczej zgubi sie w dzisiejszym swiecie. Jest jeszcze druga mozliwość, ze takie dziecko jak juz kiedys wyrwie sie z gniazdka rodzinnego, to bedzie sie starało udowodnic rodzicom, ze jest w stanie dobrze sobie radzić bez ich pomocy.

ale na pewno nie jest szczęśliwy.

Zdarzają się tacy "nadgorliwi" rodzice, którzy nie pozwalają własnym dzieciom , dorosłym dzieciom żyć po swojemu,ponieważ wychodzą z założenia, że oni żyją dłużej i wiedzą co jest dobre,a co złe. W sumie nie ma się co dziwić, każdy rodzic chce dla swojego dziecka jak najlepiej,drży o niego cały czas i nie ważne czy to dziecko ma 3 ,15 czy 40 lat - zawsze będzie dzieckiem. Ale , bo zawsze jakieś jest - pełnoletnie dziecko zawsze może mieć swoje zdanie tylko musi przy tym trwać i obstawać przy swoich racjach,nie wolno mu się poddawać, bo wtedy matka czy ojciec widzi, że mieli rację z zakazami czy nakazami. Dziecko musi pokazać, że można na nim polegać i należy dać mu chociaż troszkę wolnej ręki, a przede wszystkim musi pokazać, że można mu zaufać.

To jest temat z 2008 roku. Ta kumpela już dawno nie ma 17 lat.