Moja historia bez tytułu - Netkobiety.pl

Postaram się napisać w jak największym skrócie, a robię to bo chcę z siebie wyrzucić przed wszystkimi skrywana tajemnicę, z nadzieją, że mi to pomoże.
W swoim życiu pakowałam się w różne skomplikowane relacje, ale to co zdarzylo mi się ponad rok temu przerosło wszelkie dotychczasowe, myślę z nadzieją, że przyszłe też.
Poznałam fajną dziewczynę w pracy. Dość szybko się zaprzyjaźniłyśmy. Spędzałyśmy ze sobą mnóstwo czasu, wypiłyśmy hektolitry kaw i alkoholu. W czasie jednego z naszych spotkań zaczęłyśmy zwierzać się sobie z różnych naszych tajemnic. Ona opowiedziała mi o tym, że na studiach związana była z kobietą, mimo, że teraz jest szczęśliwą mążatką, to często wspomina tamtą znajomość. Teraz jak to sobie odtwrazam i analizuję, myślę, że to była iskra do tego co się zaczęło dziać między nami. Nie wiem jak to się stało, ale od tamtej pory "nakręciłyśmy się". Z każdym dniem byłam coraz bardziej zakochana w niej, ona zdawa się odwzajemniać moje uczucia. Rozmawiałyśmy ze sobą wprost niczego nie ukrywając, a w ziazku z tym zaczęłyśmy narzucać sobie coraz to nowe blokady. Niestety któregoś dnia, mocno wstawione zbliżyłyśmy się do siebie. Było to jeden jedyny raz. Od tego momentu wszystko zaczęło sie psuć. Zależało nam na sobie, ale miałyśmy ogromne poczucie winy. Ja sobie z tym zupełnie nie radziłam. Czułam się fatalnie wobec jej męża, który jest całkiem fajnym facetem, czułam się źle wobec siebie, bo nigdy nie myślałam o sobie w związku z kobietą. Jestem heteroseksualna i tym bardziej trudno jest mi do tej pory pojąć jak to sie wszystko mogło stać. Chciałam zmienić pracę, myslałam o tym, zeby uciec jak najdalej od niej, od tego wszystkiego. Jednak ona zawsze mi to odradzała, twierdziła, że ucieczka nie jest sposobem, że jesli będziemy ze sobą rozmawiać,  wspierać się to razem damy radę. Poza tym, naprawdę się lubiłyśmy.  To wszystko co się zdarzyło poźniej było koszmarem. Uzależniłam się od niej i to tak mocno, że zaczęłam mieć różne objawy psychosomatyczne jak tylko pojawiało się spięcie, kiedy nie odpisywała na smsa, albo powiedziała coś co mnie bolało.  takich sytuacji zdarzało się coraz więcej, zaczęła mieć do mnie pretensje o to, co dotychczas jej nie przeszkadzało. Każde moje pytanie o to co sie stało, co się zmieniło było kwitowane moimi pretensjami, moją niedojrzałością. W czasie jednej z rozmów powiedziała mi, że zatęskniła do życia które wiodła zanim się zaprzyjaźniłyśmy, więc powinnam zrozumieć, że nie będziemy się kontaktować tak często jak kiedyś. Miałam żal, jednocześnie ciężko było mi wzbudzić w sobie złość na nią, bo naprawdę uważałam ją i uważam nadal za wyjątkową osobę. Mijał czas, między nami było coraz gorzej, dalej spotykałyśmy się w pracy, więc wszystko to było bardzo trudne. Praktycznie ze sobą nie rozmawiałyśmy. Był to jeden z najgorszych okresów w moim życiu. Chciałam mieć w niej przyjaciółkę, po drodze spieprzyłyśmy parę spraw i nie wyszło. Zaczęłam mieć problemy ze zdrowiem. Unikałam pracy, siedziałam na L4 dlatego, żeby się z nią nie widzieć. W tym czasie praktycznie codzień płakałam. W końcu lekarz stwierdził neuralgię, jako wynik dlugotrwałego  stresu. Nie lubię tego słowa używać w stosunku do siebie, ale cierpiałam. Poza tym, że moja dusza wyła, cierpiałam fizycznie, nie mogłam sie ruszać, nie mogłam spać, towarzyszył mi potworny ból. Przeszłam serię zastrzyków, długotrwałe leczenie, choć własciwie neuralgia to choroba która się ma na zamówienie, nie można się z niej wyleczyć do końca jeśli nie zmieni się sposobu myślenia, życia. Kiedy mniej więcej doszłam do siebie spotkałyśmy sie z m. która chciała pogadać. Okazało się, że ma wielkie problemy z zajściem w ciąże, też choruje. ta sytuacja miedzy nami odbiła się rownież na jej zdrowiu. Po tej rozmowie nasze relacje uległy poprawie. Zaczęłyśmy w miarę normalnie ze soba rozmawiać. Ja wyjechałam na miesiac za granice do znajomych, zdystansowalam sie, nabralam sil. Wrocilam zadowolona, ze ten etap jest juz za mna. Po moim powrocie spotkalysmy sie kilka razy, bylam szczesliwa, ze relacje miedzy nami zaczynaja sie ukladac. Zmienilam prace, co dalo mi bardzo pozytywnego kopa, mowilysmy sobie, ze teraz juz wszystko bedzie ok. Okazalo sie, ze m. jest w ciazy. Bardzo sie ucieszylam, wiedzialam, ze ja to strasznie dobija, w gruncie rzeczy sama tlumaczylam sobie ze to moze moja wina, ze to kara za to co sie stalo miedzy nami. Ona tez tak do tego podchodzila. Niestety razem z ciaza nie przeszlo jej zle samopoczucie. Powiedziala, ze ciagle sie stresuje, ze boi się ze nie utrzyma ciazy, ze czuje sie winna. Wspieralam ja, starałam się odwiedzać, pisać, podnosić na duchu. Kiedy szukała psychologa, uruchomilam wszystkich znajomych, zeby znalezc jej kogos dobrego. Udalo sie, trafila do lekarza, ktory ja uspokoil, zaczela chodzic na terapie, ktora przynosi efekty. I... i wszystko mogloby być dobrze, ale od kiedy zaczela chodzic do psychologa znow przestala do mnie pisac, wlasciwie sama nie inicjowala kontaktu. We mnie obudzily sie wszystkie odczucia, z ktorymi wydawalo mi sie rozstalam sie na zawsze. W koncu postanowilam z nia porozmawiac, poprosilam ja o szczerosc. W trakcie tej rozmowy uslyszalam, ze nie wyobraza sobie dalszej przyjazni ze mna, nie chce sie ze mna widziec, bo za bardzo czuje sie winna wobec meza po kazdym spotkaniu ze mna. Powiedziala, ze doradzila jej to ta psycholog, i ze jest mi wdzieczna, ze probowalam rozwiazac jej problemy, ale nasza znajomosc jest obciazona zbyt duzym balastem by moc to kontynuowac. ...............................
Uszanowalam to. Od tamtej pory nie mamy kontaktu. Ale jest mi z tym tak zle, ze nawet teraz gdy minelo juz troche czasu i Wam o tym opowiadam rycze. Boli mnie to i coraz bardziej boje sie, ze znow bede chora, ze moje nerwy tego nie wytrzymaja. Uzaleznilam sie od M. i choc zdaje sobie sprawe, ze ona mnie skrzywdzila i dawno powinnam to przerwac, to nie moge nic na to poradzic, ze boli mnie to przeokrutnie...
Dziękuję, że ktoś to przeczytał..